Archief

Weer véél te lang geslapen! Heel de nacht bonkte en trok de wind aan Vroem. Het heeft ook aanhoudend zwaar geregend. Maar vanmorgen is de hemel weer open.

We houden halt in Toormare, op een kleine parking met uitzicht op een baai, zoals er zoveel zijn. maar op deze rots staat een soort altaartje, duizenden  jaren oud. Net als bij al die  andere indrukwekkende monumenten weet nog niemand met zekerheid wie dit bouwde en met welk doel.

Het monument kijkt uit over de baai. 

Indien, zoals verondersteld wordt, de druïden hier hun rituelen hielden, dan hadden zij wel de ideale plaats gekozen om tot rust en inkeer te komen. 

We rijden naar Mizzen Head in het uiterste zuiden van Ierland.

Daar aan de kust genieten we van het spel van de natuurelementen. Niet te beschrijven hoe de golven tegen de rotsen slaan. Gelukkig is alles veilig en zeer goed omheind. Zomaar op de kliffen lopen is verboden en ook onmogelijk. De windstoten zijn zo hevig dat je gemakkelijk van de rotsen gesmakt kan worden. Ik moet opletten dat ik altijd een omheining kan vastgrijpen want ik word door de wind telkens zomaar enkele meters vooruit geduwd.  

Later op de dag wandelen we langs een zandstrandje in een baai in Mizzen Head. Prachtig schouwspel van kleurrijke wolken die voorbij vliegen. Plots krijg je het mooiste zonnigste weer voorgeschoteld en 10 minuten later prikken de hagelbollen in je gezicht.

        



        

In de verte zien we Vroem.

Terug in Vroem, kletsnat, tot en met mijn onderbroek. René blijft droog, want  zijn motorbroek is waterdicht.

Vanmorgen rond 7 uur opgestaan, want vorige avond wekker gezet om niet meer zoveel van de dag te missen.

In Sheep’s Head maken we een mooie wandeling, langs de zee, die tegen de steile rotsen aanloopt.               

Vroem wacht hier.

We kunnen nog verder tot aan het uiterste punt van Sheep’s Head, maar dat moet het over een rotspaadje, dat er nu glibberig bij ligt. Samen met de wind, die het mij sowieso weer moeilijk maakt om overeind te blijven, zie ik dat niet zitten. Het is wel de moeite om hiervoor ooit terug te komen.

De andere kant van het schiereiland is nog veel mooier, vooral omdat de weg daar dicht bij de zee loopt. Een Hof Van Eden, met heuvels, hier en daar schapen en zo rustig om te wandelen,  met enkel het ruisen van de zee als achtergrondgeluid. Spijtig dat het door de aanhoudende regen mistig is, anders hadden we ook nog mooie vergezichten gehad.

Rustig om te wandelen maar NIET om met een camper te rijden! Zodra we doorhebben dat het zogeheten “Geitenpad” net breed genoeg is om over te fietsen, kan Vroem niet meer terug.

Links rijden vervalt: Vroem neemt de hele breedte van het Geitenpad in. Als er een tegenligger aankomt, moet één van ons beiden achteruit, tenzij je aan de oprit van een zeldzaam huisje kan wachten. De Ierse chaufeurs zijn echter zeer hoffelijk voor ons en zetten zich reeds opzij als ze ons van verre zien aankomen, om ons voorrang te geven. Ik had kunnen begrijpen dat ze met een “jij buitenlandse dikzak, wat kom jij hier doen in ons landelijk gebied!”  tot vlak vóór ons zouden rijden.  

Kijk, dit is een van hun beste wegen… Je kan er zelfs met twee auto’s naast elkaar rijden!

Vroem kabbelt rustig verder, tussen takken en modderige greppels, over dikke stenen hobbelend, in haarspeldbochten steil bergop en bergaf, dank zij zijn zeer bekwame chauffeur die er al even kalm bij blijft. Dus had ik kunnen genieten van de meest onbeschrijfelijke panorama’s die we ooit gezien hebben. Waarom kunnen we onze angsten niet even vertellen dat ze aan het fout adres zijn, omdat alles hier OK is?

Het wordt weer veel te vroeg donker om nog een plaatsje te zoeken en nu staan we langs een drukke baan. Het is rotweer. Maar regen en wind zijn ook natuurelementen. Die horen bij Ierland.

We hebben vannacht last gehad van het geraas van vrachtwagens. Een goede ervaring om in ’t vervolg op tijd een slaapplaatsje te zoeken.

We rijden naar het volgende schiereiland, Beary. Op het uiterste punt is een kabelbaan, het enige vervoermiddel van en naar het eiland Dursey, waar ongeveer 50 mensen wonen.  We hebben geen enkele behoefte om die trip te maken, want de metershoge golven die tegen de rotsen van het schiereiland slaan zijn zo indrukwekkend. Elke meter die je verder stapt is een ander schouwspel. Er staat een wandeling aangegeven. Dit wil zeggen, er is geen paadje. Je gaat over de kliffen van het ene wegwijzertje naar het andere. René loopt heel de wandeling uit en toont me later de prachtige foto’s die hij genomen heeft.

     Ik kan niet mee. Ik wil wel maar kan niet! De wind is zo hevig en er is niets om mij aan vast te houden. Ik loop gebogen of ik kruip van de ene heuvelrug naar de andere. Zodra ik een gemakkelijke steen gevonden  heb blijf ik gewoon zitten kijken. Voor het eerst in mijn leven verveel ik mij niet omdat ik niet kan wandelen. Ik zie de golven die vanuit de uitgestrekte zee aanzwellen om metershoog boven de rotsen uit te stijgen, telkens anders.

We wandelen via een zandstrandje naar een kloof en blijven daar zitten om de ene foto na de andere te nemen.   

Toch kunnen we niet vastleggen wat de zien en horen. We voelen zelfs de grond trillen wanneer de golven door de kloof breken.

 Vlakbij is een kleine parking met uitzicht op een baai. Hier blijven we slapen.

De nacht is verrassend windstil en we slapen heerlijk.

Vandaag begint onze terugreis richting Rosslare.          

We slapen in Dunvargan, op dezelfde plaats als toen we aankwamen.

In  Klimacthomas maken  we een  “afscheidswandeling” langs het zandstrand. 

In Rosslare wacht de boot. De zee is weer heel vriendelijk voor ons. Zo kalm hebben we haar deze week niet gezien. De overtocht verloopt rustig. Zelfs René slaapt enkele uurtjes.

De lange terugreis biedt ons een zee van tijd om samen terug te kijken op de voorbije week. Wat vonden we fijn? Waren er min-punten?

De ruige, ongerepte natuur vormt een enorm contrast met de verstedelijking in Vlaanderen. De Ieren zijn warm en vriendelijk. Toch is Ierland niet camper-vriendelijk. De parkings langs de stranden en wandelgebieden werden ontoegankelijk gemaakt voor campers. Daar zullen wel redenen voor zijn. Maar wat we begrijpen niet waarom er dan geen plaatsen voorzien worden waar campers wèl even mogen parkeren om een wandeling te maken. Campings bieden wel overnachting, maar zijn te ver afgelegen van sommige wandelgebieden.

Op deze  foto zie je dat de doorgang aan het begin van de parking, net hoog genoeg om auto’s door te laten.

Toch wegen de moeilijkheden met de camper niet op tegen de rust, de puurheid en de geschiedenis die in Ierland te vinden zijn. We hebben slechts een tipje van Zuid-West Ierland gezien. Om naast de natuur de vele oude gebouwen en monumenten in heel Ierland te bezoeken, hebben we waarschijnlijk een half jaar nodig. Dus praten we onze laatste reisuren vol met plannen over wanneer en hoelang we zullen teruggaan.

Ik vroem, jij vroemt, wij vroemen, Vroem vroemt...

Hebben we alles bij? Zijn we niets vergeten? Waar zullen we vanavond slapen?
In de kampeergids vinden we het ideale plekje om te overnachten. " Rij 1 km en daarna rechts... 4 km en daarna links...3,5 km en dan...", zegt onze GPS en dat blijft zo maar duren. Wie vertrekt er nu ook op 1 april met vakantie?
De ideale plek blijkt veel verder te liggen dan we dachten. Het is al donker en we zijn moe. Dus stoppen we bij het eerstvolgende plekje waar we aan de kant kunnen. Het blijkt de parkeerstrook aan een kerkhof te zijn.

Hier liggen Duitsers langs Fransen.  Samen gevochten, samen gesneuveld, samen begraven... zouden ze weten waarom? Het onzinnige van een oorlog wordt mijn inziens uitgedrukt door het aantal slachtoffers.  Hoe moet je aan hun vaders en moeders uitleggen wat dit betekent voor hun vaderland?  Ik ben blij dat ik dat niet moet doen, want ik zou het niet weten...

Wel, het was hier heel rustig en dat is het de hele nacht gebleven!  Aan een kerkhof ben je tenminste zeker van de rust en de stilte, dag en nacht !

Vanavond zijn we gestopt aan een meertje in Geraudot.  Het is een plaats waar campers mogen staan en we zijn hier natuurlijk niet alleen. Maar toch is het rustig. We hebben heel mooi gewandeld in het bos, aan de rand van het meer.

We rijden binnendoor, door de dorpen. Het is veel relaxer rijden en de wegen zijn in zeer goede staat. Zo schieten we natuurlijk niet erg op , maar de reis op zichzelf is het doel van onze vakantie, vinden we. Er is één addertje onder het gras. We kunnen niet blijven rijden aan dat tempo want René was vanavond al flink aan ‘t niezen en snotteren… de berk woont hier ook…

We hebben onze loopschoenen niet voor niets meegebracht. Daar zijn we onze dag mee begonnen.  Als je daarna nog moet douchen vliegen de uren voorbij.  Wanneer we vertrekken is de parking bijna leeg.

De « D » wegen liggen er rustig bij en de dorpjes volgen elkaar zodanig op dat je bijna voortdurend 50 per uur moet rijden. 
In een klein dorpje, Theillay, vinden we een standplaats… aan een kerkhof.  Plaats voor verschillende campers, maar alleen wij blijken voor deze plaats interesse te hebben.