Archief

We worden wakker in de mist. De hele nacht heeft het geregend en gestormd.

Omdat er in deze omgeving nergens voorzieningen voor campers zijn, moeten we helemaal tot in Cuevas de Sant Marcos rijden… ter ere van onze wc-pot.
Hier wacht ons weer een Spaanse verrassing. De camperplaats wordt  zorgvuldig met genoeg wegwijzers aangegeven. Het bordje met het camper-icoontje staat vlak bij de parking van een zwembad. We mogen daar dus gerust bij de geparkeerde auto’s aanschuiven. Maar alle voorzieningen zijn weg!

Cabra ligt op een half uurtje rijden hiervandaan. Gelukkig staat de sanitaire afvaltank, waar we in 2012 gebruik van maakten, er nog steeds.
In Cabra valt niets te beleven en de parking is er erg druk, weten we nog van de vorige keer. Dus keren we terug naar El Torca om te slapen en verdere reisplannen te maken.

De ochtend begint met 6° maar volop zon! Het mooiste weer dat we hier al gehad hebben. Nu kunnen we toch niet meteen wegrijden vóór we  het indrukwekkende “ Monumento natural” gezien hebben.

Daarna begeven we ons naar de camperplaats in Olvera. Van daaruit willen we het schilderachtig stadje bezoeken.
Wat we ook proberen, we vinden maar één smalle straat die naar de parking leidt. Drie vierde van de breedte van deze straat wordt ingenomen door een vrachtwagen met materiaal. Iemand is de voorgevel van een huis aan ’t renoveren en lijkt daar nog lang niet mee klaar. Vroem kan hier helaas niet langs rijden. Olvera keert  terug naar ons verlanglijstje.

Onze app vermeldt een mix-parking in Puerto Serrano. Hier vinden we een mooi aangelegde, zeer rustig gelegen plaats aan de rand van het dorp. Het waterkraantje, waarvan melding wordt gemaakt, is verdwenen. Het restaurant op 200m van de parking is dicht.

Puerto Serrano is een typisch Spaans dorpje met knusse pleintjes. De winkeltjes liggen verscholen achter een brede houten deur, die na de siesta openstaat. Er zijn verschillende bars waarvan de terrasjes wel langs drukke verkeersstraten liggen.

Wanneer we om 20u naast Vroem ploffen wijst de thermometer 28° aan.
Even aanpassen…

Jaren geleden was men van plan om hier een spoorweg aan te leggen. Het stationsgebouw werd opgetrokken en verschillende tunnels (24) werden aangelegd. Maar de spoorweg (oorspronkelijk voorzien tussen Almargen en Jerez de la Frontera) is er nooit gekomen. De route werd dan maar omgetoverd tot een wandel- en fietspad, (via verde genoemd) dat zich uitstrekt van Puerto Serrano tot in Olvera. (38 kilometer)

Je kan er heen en terug door velden en weiden. Voor ons wat eentonig maar ideaal voor iemand die dit stuk weg in allle eenzaamheid wil afleggen om tot rust te komen. We lopen door soms onverlichte tunnels, soms zelfs relatief lang en ook over viaducten. We horen vele vogels en komen af en toe een kudde schapen tegen.

Vandaag is het restaurantje open. De menu valt tegen. Het personeel is nors en onvriendelijk.

Geen aanrader.

Na ons ontbijt buiten in de zon begeven we ons naar Arcos. Aan de rand van de stad liggen verschillende pleinen achter elkaar. We kiezen een plaatsje met uitzicht op de valei.

We willen geen omweg maken naar het centrum en beklimmen moedig de 125 trappen die de parking verbinden met de binnenstad.
Arcos is mooi en zou heel gezellig zijn als de auto’s uit de knusse zeer smalle straatjes wegbleven. Er is zoveel lawaai dat we moeten roepen als we elkaar iets willen zeggen. De talrijke terrasjes die de heerlijkste tappa’s aanbieden liggen op het voetpad langs de straat. Na een speurtocht vinden we toch een pleintje waar we een plaatsje kunnen kiezen, iets verder van het verkeerslawaai. Terwijl de Spanjaarden  - 20u – een kopje koffie drinken en een ijsje eten, vinden wij het hoog tijd voor een aperitief en hapjes.

Onze standplaats aan de rand van de stad is de rustigste ooit….
Rond middernacht parkeert een auto naast ons. Deuren open en boenkeboenk… tot 4u.
Regel nummer één: slaap tijdens het weekend ver weg van een stad! Omdat het morgen, vrijdag, 1 mei is, begint het weekend vandaag al.
Zou deze ervaring straf genoeg zijn om dit voor altijd te onthouden?

De ochtend nodigt ons uit voor het ontbijt buiten…  Ware het niet dat de politie hier regelmatig patrouilleert: stoeltjes buiten heet hier "camperen" en is bijgevolg verboden.

We begeven ons naar Cumbres Mayores, de dichtst bijzijnde plaats voor een sani-stop. We komen terecht op een plateau met prachtig uitzicht over het landschap en het dorpje. We horen alleen de vogels. Er staat een rustige wandelweg aangeduid naar de twee volgende dorpen. In afwachting tot de zon wat in kracht afneemt instaleren we ons in de schaduw van Vroem.

In het dorpje vinden we twee  terrasjes en een bakker die zelfs vandaag open is. Verder valt hier niets te beleven.

Vlak naast de parking ontdekken we achter een laag muurtje een varkenskwekerij. Daarom zijn hier meer  vliegen dan op onze vorige slaapplaatsen. Doordat de wind vanuit de valei komt hebben we wel geen last van geuren.

De dieren knorren er lustig op los. Hopelijk maken ze ons morgen niet te vroeg wakker.

De varkens hebben zich gedragen! Veel beter dan de nachtlawaai-makers in Arcos…

Het is bloedheet, veel te warm om wat dan ook te ondernemen.

Er zijn hier, in deze streek ten noorden van de drukke kust, weinig fatsoenlijke plaatsen om te overnachten.

Zullen we naar Portugal rijden, waar we kunnen genieten van meer camper-accomodatie? Of zullen we eerst naar Aracena rijden? We kiezen voor het laatste, goed beseffend dat we deze zaterdagavond alweer op het punt staan om regel nummer één te overtreden…

Al wandelend vinden we hier een enorme parking, of wat daarvoor moet doorgaan. Het terrein ligt er in de vooravond rustig bij.

Aracena is een druk, toeristisch maar gezellig stadje. Boven op de heuvel prijkt een prachtig kasteel. Maar we vinden het te warm om “ bergen” te beklimmen…

Een zoektocht naar het beste terrasje kan er nog net af.

Door het warme weer blijven de mensen tot ’s nachts buiten staan praten. Dit kunnen we geen irriterend nachtlawaai noemen. Bovendien is het toch al te warm om eerder in slaap te vallen.

We rijden terug naar de varkentjes voor ons sanitair, want wie weet hoe verweg de volgende campervoorzieningen liggen.

Wel, die liggen even voorbij Cumbres Mayores. In Fregenal de la Sierra prijkt het bekende icoontje reeds op de Ex 105.
Achter een school bevindt zich een rustig pleintje, enkel en alleen voor mobilhomes. Alle voorzieningen behalve stroom zijn aanwezig. Er bevinden zich ook enkele tafels met banken.
We noteren de coördinaten: N 38°10’11’’  ;  W 6°38’58’’.

Onderweg naar  Guadalupe stoppen we ook even in Logrosa, de camperplaats met voorzieningen die we in 2013 ontdekten, maar waar we niet overnacht hadden. Qua rust is deze plaats een aanrader. Vandaag, bij dit warm weer, krioelt het hier van de vliegen.

Guadalupe barst van de drukte maar op de parking hoor je alleen de vogels.

In La Alberca ligt een groot parkeerterrein met een aparte plaats en voorzieningen voor campers. Het autentieke dorpje ligt midden in de “Siera de Pena de Francia”. Vanuit de parking vertrekken verschillende wandelingen door het natuurgebied.

Hoe dichter we bij Alberca komen, hoe grimmiger het weer wordt. Vroem trotseert de storm en hevige regenbuien op de smalle bergwegjes.

Het dorpje is mooi en ademt de sfeer van een eeuw geleden. Behalve één supermarkt en één bakker, wemelen de straten van prullenwinkeltjes en dure restaurantjes.

We vinden een gezellig autovrij pleintje met terrasjes. Maar de stoeltjes staan opgestapeld om elkaar te beschermen tegen de stortregen. 

Deze nacht wordt zeker fris genoeg om comfortabel in te slapen.

Vanochtend 6° buiten; 10° binnen… Leve onze lekker warme en droge Vroem!

Vandaag bezoeken we Salamanca. We vinden vrij makkelijk een parkeerplaatsje langs de rivier.

Het is er aangenaam wandelen in de binnenstad, die bijna volledig autovrij is. De talrijke kerken zijn letterlijk gehuld in pracht en praal. We bewonderen de kunstenaars die al dat moois creëerden en vergeten even de bloedige veroveringen die het nodige geld en goud tot hier brachten.

Van alle steden die we al bezocht hebben in Spanje is dit toch wel een van de mooiste…

We brengen de nacht opnieuw door in La Alberca, want we willen de Sierra de Pena ook niet overslaan.

>

Het uithangbord bij de parking vermeldt een wandelpad: “ Center La Alberca- Las Betuecas”.

We maken de mooiste tocht die we ooit in Spanje deden, in het mooiste natuurgebied dat we ooit in dit land bezochten.

Nog nooit zoveel arenden bij elkaar gezien. Ze komen echter niet rustig voor ons poseren om gefotografeerd te worden…

We geraken niet tot aan het einde van de wandelweg. Het hoogteverschil is te groot. Het kost ons dubbel zoveel tijd om de steile helling naar de parking op te lopen. Maar we ontdekken dat het pad nog twee andere parkings kruist. Bij deze wordt er meteen een dagactiviteit voor volgend voorjaar ingevuld.