Archief

Palencia blaakt in de zon. Om 16u wijst de thermometer in één van de straten 32°aan.

In dit kleine stadje vinden wij acht kerken – misschien zijn er wel meer – waarvan er enkele op amper 100m van elkaar liggen. De gebouwen die wij bekijken dateren uit de 14^de-15^de eeuw. Een duik in de geschiedenis leert ons wie dit financierde en ook waarom…

 De ooievaar, bovenop één van de torens, trekt zich daar in elk geval niets van aan.

Vanop de snelweg, richting Pamplona, kijken we neer op de talrijke pelgrims die zich langs de stoffige zandwegen naar Compostella begeven. Sommige mensen stappen in groep of per twee, anderen zijn alleen met zichzelf. Allemaal dragen ze een grote, tot aan de rand gevulde rugzak. Hoe groot en hoe zwaar zou de rugzak zijn van hun verleden, dat ze met zich meedragen?

We stoppen in Estella voor enkele boodschappen. Op de autoloze pleintjes en straatjes heerst een gezellige drukte. Toch merken we in de smalle winkelstraatjes opvallend veel leegstand.

We overnachten op een rustige camperplaats tussen Estella en Pamplona. De ruime parking is voorbehouden voor campers en biedt alle voorzieningen.

Op de A12 Estella-Pamplona zien we, op 17 km vóór Pamplona, een plaats met campervoorzieningen. Handig als je onderweg even je sanitair wil verversen zonder kilometers om te rijden.

We stoppen in Puerto de Ibaneta, tussen Roncevalles en de grens met Frankrijk. Vanop 1057m hoogte krijgen we zicht op een dikke laag mist die over het dal hangt. We klinken op onze laatste avond in Spanje, dankbaar voor al het mooie dat we meemaakten. Vroem heeft ons tot nu toe 6304 km (!) veilig door Frankrijk en Spanje geloodst. Bovendien zijn we allebei gezond gebleven, niets kwijtgeraakt, niet bestolen geweest.

Zulk een geschenk is in geen enkel winkeltje te koop!

De mist is verdwenen. Het is stralend weer. We genieten van het uitzicht over dit zonovergoten berglandschap.

 Vandaag, zondag, rijden er geen vrachtwagens. Door het mooie weer is het echter heel druk op de Franse wegen.

Rond 16u30 bereiken we Gaumont sur Garonne, een idylisch plaatsje langs de rivier, om te overnachten. Maar de talrijke camperplaatsen zijn allemaal bezet.

Onze app vermeldt een “zeer rustige” plaats in Montenon. De enorme mix-parking bij het kasteel is er afgeladen vol. Het is er feest en kermis.

We gokken op Lembras, gelegen op weg naar Perigieux. We komen terecht in een fraai aangelegd terreintje, in het groen, aan de rand van het dorpje. Er is plaats voor 10 campers, electriciteit tegen betaling, de andere voorzieningen zijn gratis.

We blijven buiten tot het schemert en de luid kwetterende vogels in slaap vallen.

Het is erg warm. De enkele campers op het terrein “ Maison de Braconage” hebben de schaduwplaatsen al ingenomen.

31° om 19u vinden we veel te warm om te koken. Vermits dit dorpje geen restaurant heeft, halen we onze restjes uit de frigo en improviseren we een koud buffet.

De acht voorziene camperplaatsen langs het kanaal in Mareuille sur Aye zijn, net als bij onze heenreis, allemaal volzet. We parkeren verderop, samen met andere laatkomers. Tegen de avond zijn we met 19 mobilhomes. Er zijn er zelfs 5 die vlak achter het verbodsbordje verblijven.

We rijden naar de camperplaats in Fourneau Saint Michel, in St.-Hubert.  De beoordeling van campercontact (7,8) leek ons voldoende om ons naar hier te begeven.

Er is een ijzermuseum in de buurt en het ligt bovendien in een natuurgebied.  Voor winkels moet je toch wel een eindje rijden.

Sommige voorzieningen zijn er wel maar levering van water en stroom gebeurt via een betalende sani-zuil.  De plaatsen zijn toch wel ruim met hier en daar wat banken. 

Helaas ligt het voor ons toch wel iets te kort bij een drukke verkeersweg. En alhoewel de nacht redelijk rustig is, wensen we toch nog een andere camperplaats op te zoeken.

We rijden naar Nisramont en vinden een grote parking bij het stuwmeer.

Hier staat ook een wandeling aangegeven,"Promenade du lac des deux Ourthes," weliswaar 13km rond het stuwmeer met klimmen en dalen, soms met trapjes maar ook vaak op glibberige boomwortels.

Het weer valt mee en dus trekken we onze wandelschoenen aan en begeven ons al vroeg op weg.

Het blijkt een heel mooie wandeling te zijn.  Veel wandelaars ontmoeten we niet, maar dat vinden we natuurlijk niet erg.

Gedurende de dag komen er heel wat bezoekers om de stuwdam te bewonderen, 's avonds valt het compleet stil.

Een camperplaats om van te snoepen dus.  Er zijn wel geen voorzieningen maar voor een korte stop als deze hebben we niets nodig dan enkel natuur en rust, en dit is in overvloed.

Op een vrijdagmiddag in België vertrekken is geen verstandige beslissing. Anderzijds begint onze reis toch van zodra we in Vroem stappen? 

We schuiven, meter na meter, over de Brusselse ring en vervolgen onze weg naar Charleroi.
We leren dat we volgende keer niet meer van Charleroi naar Philippeville mogen rijden, of beter : aanschuiven van licht naar licht en van de ene rotonde naar de andere.

Eindelijk bereiken we de comfortabele snelweg naar Couvin.  Maar... hier worden we allen op één rijvak gestuurd wegens wegenwerken.  Maximum toegelaten snelheid 50km/u.  Als we volgend voorjaar langs hier willen rijden, kunnen we best eerst even nakijken of deze werken nog bezig zijn.

Voorbij de Franse grens houden we halt op een zeer rustige camperplaats aan de rand van het piepkleine dorpje Rocroi.  Sani station is hier aanwezig. Er is echter slechts één aansluiting voor electriciteit.

De ondergrond voor de parkeerplaatsen is ook enorm oneffen, we slagen er toch in om Vroem's wielen net over een verzakking te plaatsen. 

We slapen tenslotte toch nog comfortabel en goed.

Voordeel van overnachten in het donkere najaar: de haan slaapt uit en denkt dat hij ons om 7u30 nog moet wekken. 

We vervolgen onze vertrouwde route : van Rocroi richting Charleville, Rethel, Epernay, Cesanne, Provins, en via Sens naar Chaon.

We krijgen het hele terrein van “Maison du Braconnage” voor ons alleen.