Archief

Dit wordt een avonturenroman: op het dashboard van de huurauto brandt nu ook een rood lampje! Het bedrijf biedt ons meteen een andere wagen aan. Ze verontschuldigen zich omdat zo goed als alle huurauto’s in gebruik zijn. De enige die we kunnen krijgen is een automatiek. Geen van ons beiden heeft echter rijervaring met dat soort auto. Wat nu?

Telefoontje naar de garage… hoe staat het met Vroem?. “ Tardes” is hij klaar, luidt het antwoord. Maar wat betekent “ tardes”? Namiddag. En wat betekent “namiddag” in Spanje…? Aan hun eetgedrag te merken is om 18u ( koffie met een koekje ) de avond nog lang niet begonnen.

En we wachten…

Dan, plots, om 14 uur, net voor de siesta, krijgen we ons Vroemeke terug!

Dankzij het wachten ontdekten we naast de verhuurfirma een gebouw met wasmachines en droogkasten. Zowel de ruimte als de automaten zijn perfect onderhouden. Twee uur later liggen al onze kleren en handdoeken netjes en proper in de kast.

We overnachten aan de rand van een enorme bewaakte parking bij een winkelcentrum. In de verte zien we het verkeer van en naar de winkels rijden, maar wij staan rustig in het groen.

Na een sani-tussenstop op de camperplaats in Lorqui, begeven we ons naar Pedro Andres, gelegen aan het begin van de Sierra Segura.

We vinden een kleine parking even buiten het dorp met een prachtig zicht op het kasteel.  De weg ernaar toe is smal en steil.  Vroem sputtert naar boven.

Eerst bezichtigen we de overblijfselen van het kasteel.  Een wegwijzertje brengt ons omhoog richting de ruïnes. 

Namiddag wandelen we het dorp in.  Een klein terrasje nodigt ons uit om even te verpozen.

Terug bij Vroem geeft de zon nog alles wat ze kan, maar de koude strakke wind belet ons om na de wandeling nog even buiten te zitten.

We genieten van de absolute stilte.

Met Vroem als windscherm lukt het ons om buiten van ons ontbijt in het zonnetje te genieten.

Daarna hobbelen we tegen 20 km per uur over een bergweg vol kuilen tot Pedro Andres. We worden wel rijkelijk beloond met prachtige berglandschappen.

Vanop de A317, richting Santiago de la Espada, zien we een bordje waarop een wandeling aangegeven staat. Buiten de vogels en de wind heerst hier een aangename stilte.

Vijf kilometer verder kunnen we parkeren in een grasveldje tussen de bossen. Na wat zoeken en proberen krijgen we Vroem min of meer horizontaal geplaatst. Hier overnachten we, op   1600 m hoogte in de Sierra de la Hoja del Espino, vrij als een vlinder, in hartje natuur.

>

Het regent! Het is vijf graden en miezerig. Geen terrasje-buiten-weer, maar comfortabel droog in onze verwarmde Vroem.

We vervolgen de A 317tot in het dorpje “Maria”.  Aan de voet van het gebergte, “ Sierra de Maria”, prijkt een fraai kapelletje. Het lijkt hier een klein bedevaartsoord. De omgeving, waaronder ook een kruidentuin (el jardin de los sentidos), is met veel zorg onderhouden. Van hieruit vertrekken enkele wandelingen. Maar het is nu 16 uur en de kruidentuin sluit om… 16 uur.

Als we terugkeren komt er een vriendelijke vrouw achter ons aangelopen.  Zij biedt ons enkele kaarten met wetenswaardigheden van de omgeving.  Dit nemen we in dank aan.

We rijden verder naar Véleez Rubio. Onderweg valt ons echter een imposant kasteel op. Het ligt boven op een berg en toornt hoog boven het dorpje Vélez Blanco uit. Hier kunnen we toch niet zomaar voorbij rijden!

We kunnen Vroem parkeren in een parkje met klein speeltuintje. Hier genieten we op een bank in de avondzon.

De bomen van het parkje omringen ons met schaduw. Bij het fonteintje zonder water vinden we toch een streepje zon om onze ochtendkoffie te drinken.

Buiten dat kasteel is hier helemaal niets te beleven. We vervolgen de A317, richting Hornos. Onderweg genieten we van het ene prachtlandschap na het andere.

Op verschillende plaatsen staat veelbelovend de GR-route aangegeven. Maar er is geen parking! Tenzij we Vroem durven parkeren pal op de A 317. Zelfs de Spanjaarden, die hun auto's prompt achterlaten waar ze toevallig moeten zijn, zien we dat niet doen.

We stoppen op een groot terrein tussen Pantones en La Platera. We kijken uit op een meer, dat op loopafstand ligt. Geen wandelweg te bespeuren.

Wel een uithangbord. We bevinden ons op een drinkplaats voor dieren. Tweemaal per jaar verhuizen enorme kudden vee van hoogten naar lager gelegen gebieden en omgekeerd. Deze plaats trekt ons wel aan om midden in het groen een rustige nacht door te brengen. We hebben toch maar twee te verwaarlozen kansen op 365 dat een kudde ons zal overrompelen.

Jamaar wij willen wandelen! we besluiten om richting kust te rijden. Misschien vinden we nog een wandelweg, waar we ook nog Vroem kunnen parkeren.

Parkings genoeg, maar van de parking naar de GR-route, is in deze omgeving een daguitstap.

We stoppen in Ubeta op een gloednieuwe, piekfijne camperplaats. Het loont de moeite om de stad te bezoeken. Het is warm, maar we nemen voor alle zekerheid onze trui mee.

Wanneer we ’s avonds doorheen de ijskoude wind onze weg naar Vroem zoeken, hebben we spijt dat we geen warmere trui of jas meegenomen hebben.

Het heeft de hele nacht geregend en het druppelt nog steeds.

In Carzola begeven we ons alvast naar het toeristisch bureau voor een wandelkaart.

Terwijl de regen Vroem overspoelt wachten we geduldig op betere tijden. In de late namiddag trekt het open en verkennen we het stadje.

Boven bij het kasteel staan enkele wandelingen aangeduid. Maar het hoogteverschil is enorm: 1600m. Daar wagen we ons niet aan. De hellingen van de straatjes zijn zo steil, dat we bij het afdalen voorzichtig moeten stappen om niet uit te glijden. We merken ook dat de bewoners voetje voor voetje de helling aflopen.

Wanneer om 18u de hemelsluizen volop open gaan, zitten wij alweer knus en droog in Vroem

We begeven ons naar “ Centro Visitor del Rio Borosa”, midden in de Sierra de Cazorla.

En jawel, we kunnen parkeren vlakbij de GR-route langs de rivier.

De zon is volop aanwezig. Het landschap is betoverend. Iedereen die van plan is om de natuur in Spanje te bezoeken, moet dit gezien hebben.

We overnachten in Coto Rios, tegenover de camping aan de Rio Barossa. Dit is een barbecueplaats langs de rivier, met tafels, banken en grilgelegenheid, zomaar voor iedereen.

Natuurlijk blijven we buiten zitten tot de zon achter de bergen verdwijnt.

We volgen de GR-route langs de rivier, nu in de andere richting.

We genieten van de rust en de stilte. We willen overnachten in Quesada. Morgen kunnen we dan het gebied verkennen langs de A 315 tot Pozo Alcon, en weer terug via Tiscar naar Quesada. Misschien zijn daar wandelingen en kunnen we daar aangenaam verblijven.

We vinden een mooi plaatsje aan de rand van de stad. De binnenstad is gezellig maar heel erg verkeersdruk. Op het parkeerterrein komen verschillende groepjes jongeren aangereden. Ze installeren zich rondom Vroem. Ze vieren blijkbaar vrijdagavond. Zullen ze straks, als wij willen slapen, nog aan 't feesten zijn?

We nemen het zekere voor het onzekere en overnachten op de camperplaats in Ubeda, veilig dichtbij het politiebureel.