Archief

Voor we vertrekken vullen we onze flessen met fris zuiver bergwater dat uit fonteintjes stroomt. We vervolgen onze reis doorheen het prachtige berglandschap. Zo vaak we kunnen stoppen, stappen we uit en wandelen en genieten van deze omgeving.
Vroem brengt ons verder naar de "Puerto de la Ragua" in de Sierra Nevada.  Het is fris, maar we zijn hier ook op zo'n 2000 meter.

En wie zien we hier?? Onze goeie bekende Reynaard begot. (in het Spaans heet ie dan ook Zorro!) En dat hij nog altijd ne deugniet is bewijst hij toch wel weer zeker. Op een gewiekst moment duikt hij in de vuilbak en sleurt een zakje mee het bos in om zijn buikje rond te eten aan de inhoud. Hij stoort zich nauwelijks aan ons!



René praat hier vrij lang met een spaanse vrachtwagenchauffeur (met pensioen) die jarenlang het traject Barcelona - Breda gereden heeft. Omdat hij het gewoon was om met buitenlanders spaans te praten doet hij zijn best om langzaam te spreken. Hij wil er zeker van zijn dat René hem begrijpt. Hij vond België en de Belgen een sympathiek volk en vertelt ons met heel veel uitleg waar we best naartoe rijden en wat er overal te bezichtigen is. Hij schudde ons beiden de hand bij het afscheid nemen en zou aan zijn vrouw fier gaan vertellen dat hij nu eindelijk eens een paar Belgen een plezier heeft kunnen doen. Dat was altijd zijn wens geweest, want in België waren de mensen er ook voor hem als hij ze nodig had.

In Mairena, een heel stuk van de weg af, bevindt zich een groot terrein, aan één kant omringd door bomen, aan de andere kant een zicht op het gebergte. Hier en daar blinken een groep witte huisjes in de namiddagzon. We wandelen een paar meter verder naar een hoge witte muur, nieuwsgierig wat zich daarachter bevindt. En jawel... we zullen weer overnachten bij een kerkhof!

In de avondschemering wordt alles rustig, maar niet stil. Niet de spoken maar de krekels zorgen voor nachtlawaai.

De krekels hebben de fakkel overgedragen aan de vogels, die in alle toonaarden de ochtend aankondigen. Onze ochtendwandeling voert ons doorheen kabbelende beekjes met watervalletjes.

In Mecina Alfahar vinden we een mooi plekje waar we op een bank onder de bomen onze boterhammetjes eten. Opvallend veel vogels zingen door elkaar. Af en toe stopt een auto en zien we mensen met lege kruiken richting fonteintje lopen. Dus volgen we hun voorbeeld voor weer een lading ongerept bergwater.

We vinden geen slaapplaats meer. Gelukkig zijn we niet ver van Motril, waar onze vorige plaats aan het strand nog vrij is. Eigenlijk is het hier rustig. Enkel joggers en hondjes met hun baasjes komen voorbijgelopen.
Toch wordt het even wennen tussen de flatgebouwen als je uit een natuurgebied komt.

Van Motril rijden we langs de kustwegen en vinden een rustig strandje in "La Mamola" om ons middageten te nuttigen. Het water is te koud om erin te duiken en er staat een frisse zeewind. De stoelen hebben we gezet, maar lang hebben we daar niet in gezeten.

Onze vrachtwagenchauffeur had ons de grotten van Nerja aangeraden, maar daar aangekomen werden we teruggestuurd door de politie. Er was een manifestatie en de grotten waren afgesloten. 

Vol verwachting rijden we naar «Reserva Nacional de Sierra de Tejeda». In onze fantasie overnachten we weer in het ene idylische plekje na het andere, waar we wandelen en genieten. Groot is onze verrassing wanneer we vaststellen wat Spanje bedoelt met dit «cultureel erfgoed», dat volgens Europese normen goed bewaard moet blijven. De bergachtige landschappen zijn volledig verstedelijkt en doorspekt met drukke wegen! Buiten de stadskernen liggen kasten van villa's overal verspreid in het landschap. Geen stopplaatsjes, laat staan wandelwegen. Dus kijken we uit naar een camping.

We vinden één wegwijzer naar een camping. Maar bij de eerstvolgende splitsing staat er niets meer en moeten we raden. In zijn  beste Spaans spreekt René een voorbijganger aan:  "Puede usted decirnos si hay un camping cerca de acqui?" waarop die vreemdeling ons antwoordt : "en qué idioma queréis hablar?". In welke taal wil je verdergaan? " "Nederlands!", antwoordt René, voor de grap, terwijl hij denkt " nu zit jij vast!".  De "Spanjaard" antwoordt: "OK, dan doen we verder in het Nederlands toch?"
Zo zie je maar... er zijn ook Vlamingen die zich hier in een villa hebben komen nestelen... Maar deze Vlaming is wel vriendelijk, hij rijdt voor ons op tot bijna aan de camping.
 
Op de camping komen we Engelsen tegen die vertellen dat ze hier al weken verblijven omdat het restaurant zo lekker is.   Dus besluiten wij om die spaanse keuken dan toch maar eens te gaan proeven.  Groot is onze ontgoocheling , want de spijskaart vermeldt geen enkel Spaans gerecht!  Spijtig, want wat er wèl op staat eten we al heel het jaar door. Volgens Engelse normen is dit vermoedelijk een goed restaurant. Voor ons, Belgische bourgondiërs, het zoveelste bewijs dat we in ons thuislandje erg verwend zijn.
 

>

Een heel rustige camping aan een stuwmeer.  Ik denk dat we samen met dat engels koppel hier alleen staan.  Wel staan er heel wat caravans maar die zijn (nog) niet bewoond. 

De temperatuur is hier heel wat hoger dan aan zee, gisterenavond hadden we nog meer als 25 graden bij het slapen gaan (rond 23h).

Camping betekent wasdag en ruim (en lang) de douche gebruiken, hetgeen in onze vroem toch niet zo praktisch is. Internet hebben we hier ook, het resultaat lezen jullie weer.

We vertrekken morgen weer verder, bestemming is nog onzeker, vermoedelijk richting Portugal.

Het slechte weer blijft ons achtervolgen en is erin geslaagd om ons zelfs tot hier, in de meest zuidelijke zone van Spanje, in te halen.

De "Sierra de Alcaparain" is mooi, maar geen enkel stopplaatsje, behalve de zandige opritten van de villa’s die overal in de bergen verspreid zijn.

Wanneer we Antequera bezoeken zijn de weergoden vriendelijk voor ons. Regenjas niet nodig, daarna moet zelfs onze trui eraan geloven en wanen we ons weer in het zonnige zomerse Spanje. Maar zodra we weer in Vroem zitten gaan de hemelsluizen open.

De zoektocht naar een plaatsje gaat verder. Campings zijn er niet in deze omgeving. Dus stoppen we aan de rand van Ardales in een verlaten straat met enkele leegstaande huizen, te koop of te huur.

Zondagochtend...Om 6h30 worden we wakker met rare geluiden, roepende mensen, getrappel op ijzer en geschreeuw. Het is moeilijk om de geluiden thuis te brengen en nieuwsgierig kijken we uit het raam. Wat we zien is schokkend: varkens worden ingeladen op een transportwagen. De dieren worden aangepord met kletsen op hun billen om de vrachtwagen te beklimmen. Ze schreeuwen het uit van de angst. 

Om 8h30 is het weer rustig, de vrachtwagen is vertrokken. René had willen foto's trekken maar vond het te griezelig. Wil hij nog wel varkensvlees eten? Dierenrechtenvereniging Gaia durft wel eens zulke schokkende beelden publiceren. Hoe zou het zijn indien je zo'n reportage boven de vleesafdeling in warenhuizen kon zien?
Logisch dat de mensen uit deze straat willen vertrekken... en logisch dat wij hier gemakkelijk konden parkeren. Het is hier niet meer leuk. Rap weg verdorie! Alsof we daarmee het dierenleed oplossen...

Het kan nog natter en kouder! ‘s Middags halen we in Carratraca een meer natte dan frisse neus in het bos onder een spetterende onweersbui.

In de vooravond vinden we wel een prachtig plaatsje in het ongerept berggebied van de Sierrania de Ronda, met uitzicht op Alpandeire, in de mist, in de stortregen, maar met af en toe prachtige beelden tussen twee regenbuien in.

Hier zitten we dan door de raampjes van Vroem te kijken hoe de regendruppels omlaag vloeien, en te luisteren naar het gekletter dat klinkt als zwaar geschut, na 4000 km gereden te hebben… Maar maakt dit niet deel uit van het grote avontuur als je met de camper reist? En weer bedenken we hoe luxueus droog en warm we in onze Vroem zitten, de uitgeregende modderige tent-avonturen nog steeds in ons geheugen.

6° buiten, 7° binnen. Gelukkig is het in Vroem zeer snel warm. Ons piepkleine badkamertje doet het nog beter. Als we ons daar met lekker warm water kunnen wassen, dan kan daar gaan enkele Spaanse camping tegenop. Want hier in het zuiden kennen ze geen radiatoren die de tochtige doucheruimten kunnen verwarmen.

Onderweg naar Ronda valt ons één dorpje op. Alle huizen zijn er helblauw geverfd. Hier en daar staat een levensgrote smurf op een muur geschilderd. Spijtig dat we onze dikzak niet even aan de kant kunnen zetten om te voet op verkenning te gaan. Bij het verlaten van dit smurfendorp zien we een opschrift "tot weerziens in de film".

Ronda is een mooi en tegelijk heel speciaal stadje. De oude binnenstad bevindt zich bovenop een rots. Hier ervaar je, tussen de mooie gebouwen, pleintjes en winkelstraten, de drukte van toeterende auto’s en massa’'s toeristen, terwijl je je beneden in het hartje van de natuur waant. Daar hoor je enkel de vogels die in de rotsen wonen. We bevinden ons midden in een landelijke omgeving. Hoog boven ons, op de rots, zien we groepjes piepkleine mensen vanuit een balkonnetje naar omlaag kijken.

We overnachten op 100 m van de plaats waar we vorige nacht hebben geslapen.

We worden wakker in de stilte tussen de rotsige bergen. Toch sliepen we hier niet alleen. Een groepje arenden wonen hier en dat laten ze ons goed weten. Om de paar minuten voeren ze, keurig gegroepeerd in cirkels boven ons, een controlevlucht uit.

De ochtend kan nóg frisser: 2,5 gr buiten; 5 gr binnen. Maar de zon is er ook en warmt ons snel op. Dat doet deugd! We nemen onze rugzak met boterhammetjes mee voor een wandeling over de rotsen.

We picknicken met het uitzicht over een diep uitgestrekt dal en hoera, de wolken trekken uiteen en de zon blijft bij ons!

Cortes de la Frontera ligt 30 km verder aan de grens van het gelijknamige natuurreservaat. Weer een Spaans nationaal park dat je met een dikke korrel zout moet nemen. Er lopen geen wandelwegen, wel autowegen. Voordeel is dat Vroem erin kan en we langs de weg kunnen slapen, maar wel in de «natuur». Een politiewagen komt aangereden, stopt even en rijdt dan verder. Daarna wordt alles rustig en genieten we van een kleurrijke avondschemering.

Het weer lijkt nu toch echt beter te worden. De zon straalt aan de staalblauwe hemel en houdt dat de hele dag vol. De nachten en ochtenden zijn nog fris: vanmorgen 7° buiten; 7° binnen.

Onderweg naar El Colmenar wandelen we op een smal weggetje, mooi afgebakend, tot aan een terrasje. Daar staat een bord met informatie over de verschillende soorten vogels die hier leven. We mogen ze hier observeren, maar niet storen, lezen we. In de verte zien we een open plek , zorgvuldig omheind en afgesloten voor toeristen, waar dagelijks voer wordt gestrooid voor die vogels. Het is de bedoeling dat wij ze dan vanop het terrasje kunnen bewonderen. We wachten nieuwsgierig... maar geen enkele vogel te zien of te horen. Blijkbaar hebben ze hun buikje al vol gegeten en zijn ze aan hun siesta begonnen.

We wandelen verder in het bos op een wegje dat plots stopt en keren dan maar terug naar Vroem, die even later over de weg hobbelt, richting El Colmenar.
Enkele kilometers verder ontdekken we een zeer grote open plek in het bos. Hier kunnen we ver van de weg blijven staan. Eén auto komt aangereden, rijdt langs Vroem door op een halve meter afstand. Het raampje gaat open en twee politiemannen kijken nieuwsgierig bij ons binnen. We zeggen dan maar "Hola". Ze reageren niet en rijden verder.

We hebben vandaag nog bijna niets gedaan en toch zijn we te lui om te wandelen. Dus spreken we onze voorraad meegebrachte boeken aan en nestelen ons in het zonnetje en in de stilte.

We ontwaken onder een bewolkte hemel. Zodra we vertrokken zijn gaan de sluizen pas helemaal open. In Utrera schijnt de zon. Meteen maken we van de gelegenheid gebruik om wat boodschappen te doen. Doch dit is « schijn »… Wanneer we ons winkelwagentje richting Vroem duwen, worden we getracteerd op een douche, waarna we al wat we kochten eerst moeten afdrogen voor we het wegzetten.
Wat nu? Waar vinden we mooi weer? Ander land, ander weer?
Portugal is dichtbij, maar om daar te geraken moeten we een omweg maken naar de Spaanse kust. Daar ligt een enorm natuurreservaat waar voor de verandering eens geen weg doorloopt en geen enkel huis staat. Dus moeten we errond rijden.
In Matelascañjas ligt een verlaten parking bij een al even verlaten strand. Na het eten wandelen we over de verlaten dijk, waar verlaten hotels en appartementen op uitkijken. De talrijke restaurantjes zijn dicht. Waar zijn de mensen ? Misschien slaapt iedereen al ? Dan zullen wij ook  maar eens gaan slapen…

Hier zie je vroem staan bij zijn grote broers...

Als een schattig baby'tje !

De bussen brachten mensen tot bij een hotel.
 's Morgens rijden ze weer weg richting Sevilla, Cordoba of Huelva.



En wij blijven....

Dit is dan de dijk... Kilometers lang en ongelooflijk verlaten. 

Buiten de hotelgasten lijkt het of wij de enige toeristen zijn in deze stad.

Villa's en appartementen in overvloed... doch geen gasten.


Het lijk wel of deze stad  geen ziel heeft.



Na een gesprek enkele dagen later met een professor uit Granada komen we te weten dat deze stad werd gebouwd onder groot protest van mensen die opkwamen vóór het natuurbehoud.  De huizen  (villa's) werden gebouwd tot vlak bij de zee.  Een heel stuk natuur en strand verdween waardoor de dagjesmensen wegbleven en elders het strand gingen opzoeken. Winkels moesten sluiten, restaurants bleven dicht. Volgens onze professor een flater van jewelste... de natuurliefhebbers kregen gelijk... 
Is dit niet herkenbaar?