Archief

Eén grote blokkendoos van hotels, villa's en appartementen strekt zich uit langs de kilometerslange dijk. De meesten staan te huur of te koop. Een hypermarkt is gesloten, net als vele hotels. In twee hotels die uitgeven op het strand kunnen we binnenpiepen. We zien een zwembad met daarrond ligstoelen onder rieten parasols, afdakjes met tafeltjes, alles erop en eraan. In het ene hotel zien we vier gasten, in het andere twee. Tussen de talrijke restaurantjes zien we eentje dat open is en nieuwsgierig bekijken we de prijzen. Meteen staat een ober naast ons en overhandigt ons een foldertje. Jawel, ze zijn doorlopend open en je kan hier ook eten vóór 9 uur ‘s avonds; Hier komen we straks terug om de Spaanse keuken te proeven.

Dat we hier alleen zijn vinden we helemaal niet erg, heel het strand voor ons alleen... wat een luxe!

Voor het eerst sinds wij in Spanje reizen treffen we een nationaal park dat zich terecht natuurgebied mag noemen. In de duinen worden enkel voetgangers toegelaten, mits zij mooi op de aangelegde paadjes blijven, om de fauna niet te storen. En alles wordt streng gecontroleerd. Aan de ingang krijgen we meteen een opmerking omdat we op enkele meters van het pad lopen. Wanneer we ‘s' middags onze boterhammetjes eten, achter een duin om uit de wind te zitten, komt een verantwoordelijke ons vriendelijk maar kordaat wegjagen. We begrijpen hun bekommernis om het laatste stukje natuur netjes en onbeschadigd te bewaren en wandelen verder op het strand. De zon en de wolken spelen kat en muis en ja hoor... de wolken winnen. Natuurlijk zijn we veel te ver gewandeld om de stortbui te ontlopen. We zoeken een cafeetje om ons op te warmen bij een hete kop koffie of chocomelk. Er zijn er veel, heel veel, het ene naast het andere, maar allemaal dicht! Wat een verschil met onze Belgische kust! Daar springt de horeca een gat in de lucht als het regent, want dan komen alle wandelaars eten en drinken.

Maar nu trekt het open en de zon schijnt. Wat doet die warmte deugd als je doordrenkt bent! We krijgen honger van de zeelucht. We leggen onze rugzakken in Vroem en kleden ons om. De enkele kilometers tot aan het restaurantje kunnen we nog wel stappen, dan smaakt het eten straks eens zo goed. Onderweg bedenken we welk dessert we zullen nemen. Of zullen we ineens een menu bestellen? Na wat we hier gezien hebben is dit geen echte verrassing meer: restaurantje staat daar, net als alle andere gebouwen in deze spookstad, doodleuk gesloten te zijn...
 
Om 20 na 9 zijn we terug in Vroem. Om nu nog alle potten en pannen uit te halen zijn we te moe. Dan maar een boterham. Als nagerecht doen we ons tegoed aan chocomousse en koekjes

Stromende regen! Het slechte weer achtervolgt ons! Je zou voor minder paranoïde worden... Via de camperbrochure vinden we een ruime fraaie parking, in een parkje aan een meer, op 6 km van Huelva, net iets te ver om te voet naar de stad te gaan, daar te kuieren en dan weer helemaal terug. Wel een fijne plaats om straks te overnachten. Er is ook een restaurantje.
 
In Huelva kunnen we heel toevallig parkeren, gratis want het is zaterdag en later dan 14 uur. Het is feest hier. Maar wat vieren ze? "Coronacíon", zeggen ze. Maar wie wordt er gekroond? Een of andere prins? Die zou dat dan toch in Madrid doen? Nieuwsgierig wachten we uren aan de poort van een kerk, tussen een massa enthousiaste mensen, radioreporters en TV-verslaggevers. Af en toe worden we overspoeld door een stortbui.
Eindelijk gaat de grote poort van de kerk langzaam open. Onder de klanken van een muziekkorps verschijnt de prachtigste wagen die we ooit gezien hebben. Een enorm groot mariabeeld toornt, omringd door kaarsen en vele verse bloemstukken, boven de straat uit. Dit beeld wordt rondgedragen door de stad, tot aan een podium, dat van op afstand omringd is door hekken. Wij zijn niet uitgenodigd, dus mogen we niet voorbij de hekken. Vroem wacht op ons en laat ons wel binnen.

Op onze overnachtingsplaats heerst een heel andere sfeer dan vanmiddag. Een groep jongeren begint met veel lawaai alle spullen voor een barbecue uit te halen en een feestje te bouwen. Het restaurantje is... wat dacht je... dicht.

De eerstvolgende slaapplaats die de brochure aanwijst ligt in Portugal. Om half tien komen we daar aan. Maar... er is een restaurantje en dat is open! Het is er heel gezellig, het eten is lekker, en de wijn ook.

Wanneer we onderweg stoppen is het heel aangenaam wandelen langs het strand. De duinen zijn mooi en het zeewater is helder. Je kan de bodem zien. We kunnen in de duinen zonder achtervolgd te worden. We rijden tot Faro en vinden een grote lege parking waar we Vroem makkelijk kunnen parkeren.  Maar Faro heeft ook een luchthaven waar het ene vliegtuigen na het andere over ons hoofd de landing uitvoert.  Oei oei... wat zal dat deze nacht geven.  Maar al bij al valt het nog mee... na middernacht blijft het enkele uren rustig. Pas later beseften we dat de Portugese tijd één uur achter loopt op de onze en er dus vanaf 23u  bijna geen vluchten meer zijn.

Wandelend in de stad zien we heel wat nesten met ooievaars. Als je goed kijkt zie je er enkele op de fotos.  Vermoedelijk komen ze hier overwinteren... Nu begrijpen we dus ook waarom die ooievaars 9 maanden nodig hebben om tot bij ons te komen!  En ze maken nog geen aanstalten om te vertrekken!

Maandagochtend raakt de -o zo lege- parking in een oogwenk volzet.  Laten wij dan maar snel vertrekken want onze dikke vroem bezet meer dan één  auto-staanplaats. 

We zijn in de Algarve en dat zullen we geweten hebben. Je ziet de pittoreske strandjes met verliefde koppeltjes. Het water is glashelder. De rotsen zijn betoverend mooi. Ik (René) ga naar beneden.  De holte in de rotsen is uitnodigend en ik waag me blootvoets erdoorheen. Hola, ‘t' is toch dieper dan ik dacht, en zonder zwembroek zal dit niet lukken. Dan maar een paar foto’s nemen en terug naar boven.

We komen aan op een camping in Lagos, maar het blijkt een militaire camping te zijn waar geen burgers op mogen.  De portier toont ons met een ingewikkelde tekening waar we wel een camping kunnen vinden. Die camping heeft internet maar betalend, 50 cent per kwartier.  Geen wifi en ook geen usb aansluiting om foto's op te laden of iets te downloaden naar onze pc. Dus rijden we verder tot even buiten Lagos waar we een luxe camping vinden met reuzezwembad en jacuzzi. (maar het is nog te koud om te gaan zwemmen hoor!)

Ja hoor,er is wifi... maar het aantal connecties is beperkt en na hulpeloze pogingen op verschillende plaatsen van de camping besluiten we om morgenochtend verder te rijden. 

Eindelijk staan we op onder een stralende zon die de hele dag op post blijft. We kunnen weer eens buiten een kopje koffie drinken.

We besluiten om, met de boterhammen in onze rugzak, de rotsige kust verkennen. Al vlug beseffen we dat we een plaatsje in de schaduw moeten zoeken, wat we in het kleine haventje niet vinden. Dus wandelen we naar boven, op de rots, vanwaar we een prachtig zicht hebben op de kust. We eten er onze boterhammen… en haasten ons dan naar de camping. De zon is zo heet en het is zo windstil, dit is teveel van het goede, voelen we.

Voor het eerst kunnen we de luifel van Vroem uittrekken, waarvan we de stokken al zo lang tevergeefs meesleuren, overdag op het bed, ‘s nachts op de grond. Maar nu is Vroem helemaal opengebloeid!

Van de camping rijden richting Cabo de São Vicente we naar een mooi strandje tegenkomen vlak bij het fort aan de Ponta de Sagres en waar we onze boterhammen tussen de rotsen eten, net genoeg uit de wind om geen zand binnen te krijgen.

Het is leuk om ondertussen de surfers te bewonderen. De golven zijn redelijk hoog en aangenaam voor de surfers. René is niet meer te houden en neemt een frisse duik in de Atlantische Oceaan. De felle wind maakt de golven krachtig en de zee gaat ineens heel diep. Na zo’'n zwempartij en het spel met de golven voel je je opgeladen en herboren.

De vuurtoren van Cabo de São Vicente bevindt zich op het meest zuid-westelijke punt van Portugal. Vanaf hier maakt de kust een bocht van 90°. Vanaf nu zullen we ( laat ons hopen!) de zon in de zee zien ondergaan.

In de buurt van Cabo de São Vicente kijken we hoe de schuimende golven tegen de rotsen slaan. Beneden ligt een klein idylisch zandstrandje. Hier gaan we morgen naartoe. We zitten even buiten in het zonnetje maar de frisse landwind maakt het net niet aangenaam om buiten te eten. Onder een dicht bezaaide sterrenhemel vallen we in slaap bij het geruis van de golven.

Koud is het niet, wel bewolkt en de landwind staat nu heel krachtig, niet gezellig genoeg voor het zandstrandje. Dus rijden we verder in de hoop dat de wind elders wat minder is. Integendeel, het waait hoe langer hoe heviger.
Op een zandstrandje in Praia da Cordoama zoeken we een plaatsje uit de wind tussen de rotsen om onze boterhammen te eten. Maar het lijkt wel een storm. Het zand waait omhoog, wordt tegen de rotsen gesmeten en hoopt zich op tot in de kleinste spleten. Wat we proberen uit onze tas te halen moeten we goed vasthouden of we zijn het kwijt. Terwijl we met onze piknick terug naar de parking sloffen prikt het opgewaaide zand tegen onze benen. Even later zijn we blij dat we binnen in Vroem kunnen eten, terwijl het buiten 31 graden is!
Namiddag wandelen we over de kliffen. Daar stuift geen zand... De kust is hier even prachtig dan in Ierland en met die wind erbij wanen we ons weer bij de Ierse zee, maar dan zonder winterjas, muts en handschoenen.

De dag eindigt in Carrapateira.

De dag begint windstil en aangenaam warm! ‘s Middags brandt de zon en piknicken we op een bank in de schaduw van de bomen, terwijl we alle raampjes in Vroem zorgvuldig verduisteren.

In Odeceixe, op een plaats voor campers, kijken we weer uit op de kust, te midden van bloeiende heide-achtige struikjes die hier overal de duinen bedekken, net rotstuintjes.

Voor het eerst zien we de zon in de zee ondergaan, de laatste vijf minuten verscholen achter de wolken.

De volgende middag brengen we door in de schaduw van de luifel, met zicht op de zee. Rond 16 uur gaan we naar het strand. Er is geen wind en het zeewater is heerlijk fris. De golven zijn speels, krachtig en net niet te wild. De avondzon voelt aangenaam warm. De porto op een terrasje in de zon smaakt heerlijk.

Wanneer we «thuis» komen vernemen we dat er even verderop in een camper werd ingebroken. Het koppel, veertigers, woont in hun camper. Ze vertellen ons onthutst dat alles werd meegenomen, ook de laptop waaraan de jonge vrouw aan haar thesis werkte. Wat een drama! Vanaf nu verwittigen we allemaal elkaar wanneer iemand van ons van de camper weggaat. Maar voor het gedupeerd koppel komt dit te laat.

Voor het eerst kunnen we ‘s avonds buiten eten, onder de luifel. We hebben nog al aangenaam weer gehad maar dat was in Spanje, en daar mag je uitsluitend op een camping iets buiten zetten. Op een staanplaats mag daar je geen stoeltjes buiten zetten, niet eens de luifel uittrekken, zelfs geen keggen zetten. Maar dit is Portugal!

Terwijl we in de schemering van ons avondmaal genieten krijgen we bezoek : een zwerm muggen vindt het hier ook leuk ! Daar komt de trui weer uit de kast, gevolgd door lange broek, sokken en schoenen. Maar het is te laat: binnen de kortste keren staan we allebei vol dikke bulten. Maar de muggen die vanaf nu nog komen hebben pech. Veilig ingeduffeld bewonderen we de sterrenhemel en luisteren naar de ritmische klanken van de krekels.

Vandaag is het iets minder warm. We wandelen langs de rotsen. Wat we te zien krijgen tart alle verbeelding. De hele omgeving lijkt één grote rotstuin, bezaaid met de mooiste bloemen in alle kleuren, alsof dit door een tuinman zorgvuldig werd aangelegd. De « tuin » geeft uit op de rotsen, die steil afdalen in de zee.

Op die wanden zien we verschillende nesten met ooievaars, op enkele meters van elkaar. Het lijken wel ooievaarsdorpen! Door de verrekijker zien we een moeder met drie kuikentjes, blijkbaar net uit het ei want ze kunnen amper op hun pootjes staan. Naast de kuikentjes ligt nog een ei. Op weg naar huis gaan we nog even kijken maar neen, het vierde kuikentje is nog niet geboren. Het hele tafereel schittert sprookjesachtig in de zon. We zijn hier in het Aards Paradijs! En jawel, we zijn hier zelfs Adam en Eva tegengekomen, want een klein strandje wordt voorbehouden voor nudisten!