Archief

‘s Ochtends om 9 uur wijst de thermometer al 31°. Er staat een warme, nu nog aangename landwind. Het strand is leeg. De zee ziet er aanlokkelijk uit om meteen erin te springen. Maar we willen verder rijden om de rest van de Algarve ook te zien.

Naarmate de dag vordert, loopt de temperatuur op. Oei! Vroem vindt het blijkbaar ook te warm. Pie-ie-ie-iep - Pie-ie-ie-iep;!!! De bewoners van de dorpjes waar we doorheen moeten hebben geweten dat wij Belgen voorbij rijden.

Aan de kliffen van de Cabo Sardão (Cavaleiro) ligt een staanplaats voor campers. Auto’s en campers komen en gaan. Dan staan we alleen, boven op een klif waar vijf ooievaarsgezinnen wonen. Vier van hen hebben jongen, die door hun moeder fier en zorgvuldig beschermd worden We eten binnen in Vroem, want de stevige landwind is een koude bries geworden, niet aangenaam om buiten stil te zitten.

Net vóór de zon in zee ondergaat verschuilt ze zich achter een dun laagje nevel. Daarna wordt het snel donker en gaan de lichtjes aan van de vuurtoren achter ons. Een zwaailicht cirkelt ritmisch rond in de lucht en over zee, begeleid door de tweestemmige muziek van de krekels en het geruis van de golven.

Natuurlijk zijn de ooievaars al wakker wanneer wij opstaan. Door de verrekijker volgen we één gezinnetje. Het mannetje of vrouwtje komt naar het nest gevlogen. Dan vertrekt diegene die op het nest zat. We zien hoe de ouder-vogel het voedsel uitbraakt, dat door de kuikentjes gretig wordt opgepikt. Papa of mamma eet de restjes op en schikt het nest. Natuurlijk hadden we zoiets al gezien op TV, maar hier in de Algarve op een klif bij het klotsend geluid van de golven in de Atlantische Oceaan is dat een unieke ervaring!

Vroem is ermee akkoord dat we vertrekken. Hij piept niet meer en brengt ons braaf naar Porto Covo, waar de volgende verrassing op ons wacht. Tussen de kliffen liggen vele kleine zandstrandjes, goed beschermd tegen de wind en dus heel warm. Het zeewater is glashelder en de golven strelen ons zacht. Wanneer de zon ons gedroogd heeft is het tijd voor een portootje op een zonnig terrasje in het dorp.

Deze avond is zo zacht en windstil, dat we nog lang na zonsondergang op een rots aan de zee blijven genieten.

Na een verblijf van meer dan een week in de Algarve moeten we ons reistempo toch wat opdrijven, willen we rond 1 juni in België aankomen.
We maken een grote boog rond Lissabon en laten deze stad letterlijk en figuurlijk links liggen, wachtend tussen de andere activiteiten op ons lijstje voor volgend jaar.

Het binnenland is bloedheet, meer dan 40° in de zon. Dus is het beter om tijdens de hete middaguren verder te rijden, in de vroege avond een plaatsje te zoeken en pas daarna te wandelen. Maar om 19 uur wijst de thermometer nog altijd 37° aan. Pas na 21 uur zakt de temperatuur onder de 30°. We zijn in Constancia op een parking speciaal voor campers en met alle nodige voorzieningen. Goed dat we bij deze temperaturen al het water van Vroem kunnen verversen en onze drinkbussen kunnen vullen met vers drinkbaar water.

Gelukkig zijn er geen muggen en kunnen we zo lang moglijk buiten zitten. Het eerste deel van de nacht is zwoel, de vroege ochtend iets frisser.

Fatima blaakt in de zon en het is er net niet te heet. Alles in deze stad speelt zich af in functie van de pelgrims. De binnenstad biedt niets anders dan luxe hotels, restaurantjes en honderden souvenierwinkeltjes.

De mooi gerestaureerde kerk toornt uit boven een enorm plein, waar kapelletjes en museatjes op uitkomen.

Zelfs Vroem krijgt in deze stad een comfortabel plaatsje: een privé opritje met bank en tafeltje, tussen de andere campers op een grote rustige parking vlak bij de kerk, met sanitair en vers water vlakbij.

Een koude bries verfrist de avond en de nacht en dat maakt het aangenaam om te slapen.

We ontwaken in een zonnige Belgische lente-ochtend waarin je wel een trui nodig hebt als je buiten wil ontbijten.

Vanuit Fatima rijden we over Tomar en Serta naar Serra da Lousa. In de buurt van Lousã stoppen we voor een kleine wandeling. Het is een mooi natuurgebied, een echt : zonder huizen, zonder drukke wegen. Maar we kunnen hier niet blijven hangen want de dagen dat we op een camping verblijven moeten we van ons aantal reisdagen aftrekken. Maar we vinden geen camping!

Onze campergids vermeldt twee staanplaatsen in Tabua: één aan een zwembad en een ander samen met de vrachtwagens. Omdat we al meegemaakt hebben dat een vrachtwagen met koelinstallatie de hele nacht bleef brommen, kiezen we voor het zwembad. Maar tegen 23 uur komt de dancing achter het zwembad tot leven. Gelukkig ligt de andere plaats slechts op 200 m. Hier slapen we rustig! De vrachtwagens ook...

We zitten hier vlakbij de Spaanse grens en in Spanje hebben we nooit problemen gehad om een camping te vinden. Dus steken we de grens over, langs de kronkelende wegen in het berggebied. Wanneer we na de middag in de Sierra de la Cabrera, Puebla de Sanabria bereiken vinden we een camping... met een slot op de poort: « onze verontschuldigingen voor het ongemak »… Er is hier wel een terrein waar we mooi kunnen staan, midden in het groen aan een meer in de bergen. Enkele vissers komen en gaan en dat betekent dat het hier heel rustig is. Weer een reden om volgend jaar terug te komen!

We besluiten om vanaf nu onze zoektocht naar een camping op te geven en gewoon verder te rijden, richting België, want dan kunnen we grotere wegen nemen en schieten we wat beter op.
 ‘s Avonds bereiken we de Pico’s. Hier willen we wel blijven slapen maar... we zijn vergeten hoe moeilijk het in Spanje is om voor Vroem een plaatsje te vinden van twee meter op vier.
De campergids vermeldt een camperplaats in San Martin del Rey Aurelio. Een hele klus om er te geraken langs de smalle kronkelwegjes. Om half acht belanden we midden op een drukke parking, omringd door doorgangswegen, waar we met onze afmetingen amper tussen kunnen. Rondom ons sputtert zeer hectisch verkeer af en aan. Hier willen we geen van beiden blijven!

De Campergids vermeldt een andere "staanplaats voor campers"aan de kust in Carreño. We komen terecht op een strook langs een drukke baan, tegenover de dijk.  We waren vergeten dat we weer in Spanje zijn, waar je elk woord met een korrel Spaans zout te nemen.
Maar het is 21 uur en we zijn blij dat Vroem hier mag overnachten... Op de hoek ligt een terrasje waar we een biertje drinken, binnen, want het is vandaag 12 tot 14 graden. We kunnen er ook eten, zelfs Spaanse keuken: lekkere Pulpo!
Al moeten we weer wennen aan het lawaai van zo'’n Spaans café, waar de radio en twee TV’s tegelijk luid staan te kwetteren...

De hele dag bewolkt, regelmatig afgewisseld met wat zonnestralen. De was blijft vochtig aan de draad en zal zo straks in Vroem moeten, want morgenochtend rijden we verder.

Maar vandaag is rustdag: tijd om boeken boven te halen en te relaxen.
Omdat de internetverbinding te traag is om de foto’s op te laden, willen we alleen de teksten op de blog zetten. Maar zelfs dat is moeilijk, want ze zijn hier aan’t werken en daardoor is de verbinding uitgevallen. 
Maar we blijven proberen... en de aanhouder wint ! We winnen zo hevig dat we morgenochtend met een droge was kunnen vertrekken...

De campinguitbater had gelijk: gisteren zou het wisselvallig maar droog blijven; vandaag volop zon.
 De Costa Verde is prachtig! Deze Spaanse kust bevat een mengeling van de rotsen en zandstrandjes uit de Portugese Algarve, overgoten met de groene bossen uit onze Ardennen. We wandelen in Vega aan een zandstrand met stroken keien. Die hebben we niet meer nodig want na 7 weken reizen hebben we meer dan genoeg stenen verzameld. Maar sommige keien zijn zo speciaal! Ze lijken doodgewone ruwe stenen, maar binnenin zijn er kleine geoden gevormd waarbinnen de kristalletjes schitteren in de zon. Die kunnen we toch niet laten liggen! Zwaar geladen komen we terug in Vroem, die vrolijk en zonder piepen de hele vracht meeneemt.
Op enkele meters van het strandje picknicken we bij een rots langs een beekje.Op de rots staat een mooie tekst.
 


Namiddag bereiken we Ribadesella. Eigenlijk zijn we op zoek naar een winkel, maar we waren vergeten dat de Spanjaarden een heel lange siesta houden. Maar het stadje is zo mooi dat we er over de lange dijk en op het strand blijven wandelen, terwijl we niet uitgekeken raken op de schuimende golven die over de rotsblokken breken.
We blijven richting Llanes volgen. Onderweg slaan we onze voorraad vitamientjes in. Aardbeien 49 cent voor 500g ; een ananas voor 1,5 €; appelsienen tussen 60 en 80 cent per kg. Niet meer normaal maar onvoorstelbaar lekker.
 In Llanes staan we tegenover een mooi strandje met wandelwegen over de rotsen. We drinken een fris biertje op het zonnigste en warmste terrasje dat we tot nu toe gedaan heben. Spijtig dat de menukaart volgens onze normen "te" duur is en bovendien eerder snelle snacks dan gerechten voorstelt. Bij «Comme Chez Vroem » is het veel lekkerder, vindt René en hij begeeft zich meteen richting camper. In elk geval zal de prijs daar niet op onze maag liggen.