ZORGEN

Een buidel vol zorgen

Ik draag op mijn borst
een buidel, zo een waarin men wel
een baby torst, mijn buidel,
ik hang hem om al in de vroege morgen,
maar voor dat ik het weet
is hij al gevuld met grote en met
kleine zorgen.
Zorgen om ziekte, leed en oorlogsbranden,
om revelutie in de landen,
om drugverslaafden, oproermakers,
om heroine meisjes, aids en krakers,
om hongersnood, verdriet en rouw,
verwijdering tussen man en vrouw,
een mens alleen en zo verlaten
dat hij { of zij } niemand meer heeft
om mee te praten,
een kind dat geen ouder meer heeft
een kind dat langs de afgrond leeft,
om verdriet van mensen die soms
heel dicht bij ons zijn,
met zoveel leed en zoveel pijn....
o Heer,
des avonds ben ik dan zo moe,
dan loop ik langzaam naar U toe,
ik stort mijn buidel voor U leeg,
en krijg weer nieuwe moed
door't antwoord dat ik van U kreeg:





















