verleden deel 3

ik vertel ons begin
-----------------------------

k was 19 als ik hem leerde kennen
6maand later woonde hij al bij mij thuis in
ik kende hem nog van op school
en wist van zijn moeilijke jeugd af
hij was lief en zou alles gedaan hebben voor mij
na 1 jaar samen gingen we alleen wonen
een paar maanden later besloten we te trouwen
na dat we getrouwd waren kwam er al vlug een baby
alles nog goed
pas na de baby begon de miserie
zo ging hij in een motoclub
was zowat elk weekend weg
kwam zat naar huis
en was hij nogal loshandig
agressief
zo volgde de komende 10 jaar lang
ik was bang
huilde veel
was niet gelukkig
maar zag hem te graag om hem te verlaten
en hoopte op verbetering
het waren vermoeide eenzame lange 10 jaren
maar ik beet door

ik vertel je mijn verleden
het is geen mooi verleden
er was veel pijn en verdriet
toch bleef ik erbij
en hoopte ik op beterschap

help mij mijn pijn verzachten
help mij uit het donker
help mij uit de duisternis help mij het licht vinden
help mij

DUISTERNIS

sindsdien leef ik in duisternis
er schijnt geen licht meer
alles is zo donker
zo donker als de
NACHT !!!
--------------------------------

ik voelde mij zo belachelijk

zijn bekentenis van zijn bedrog
verscheurde mij van de pijn
en alsof dat nog niet genoeg was
-----------
voelde ik mij ook nog eens
zo belachelijk;zo blind ,zo...ach
ik heb er de juiste woorden niet voor
maar zij kwam zo wat elke week nog bij ons langs
om zo gezegt dan te zien hoe het met mij ging
in die moeilijke periode van eenzaamheid
en terwijl ze bleef onder mijn ogen in mijn eigen huis komen
hield ze aan achter mijn rug met mijn man
daar moet je lef voor hebben
ofwel geen hart
zo durfde ze s'avonds naar mij bellen
om te vragen hoe het met mij ging
maar niet alleen voor dat
vooral om te horen of hij thuis was
want zo vroeg ze verder , en zit je alweer alleen thuis
of is hij deze keer wel thuis
en als ik antw,maar nee hij is weer niet thuis
belde ze meteen na ons gesprek naar hem
om te vragen of hij bij haar wilde komen
omdat ze stikte van hem zolang te missen
en dan ging hij gewoon bij haar
zodat ze niet helmaal  zou gestikt zijn
belde ik ook, nam hij ofwel niet op ofwel
zei hij jaja als ik gedaan heb
maar dat was meestal als hij moest stoppen
als hij moest naar huis komen
om te gaan werken
en ik terwijl ze die keren bij mij zat
en ik bij haar mijn hart luchte
omdat ik dacht dat ze een vriendin was die mij begreep
voel mij nu bekeken zo belachelijk
wat zouden ze achter mijn rug
daar mee gelachen hebben
wat zouden ze er over gezegt hebben
ik stel er mij zo bij voor wat ze bv zeiden
dat kieken ze moest eens weten
en ach ....er over denken brengt mij zo in de war
ik voel mij zo belachlijk

enkele uren later

kwam hij terug thuis hij roepte nog steeds
ik vroeg wat er allemaal achter mijn rug gebeurde
eerst antw hij niet
daarna zei hij ,
ga eerst zitten moet iets op bichten
hij trok het uit alsof hij niet goed durfde beginnen
opeens gaf hij mij zijn gsm en zei
hier kijk zelf maar
ik leesde de smsen die er nog in stonden
en opeens..................
opeens zag ik ze staan smsen van haar
kom je nog schatje ik mis je
bieke wanneer kom je
zie u graag 
en nog veel meer zijn smsen die hij haar stuurde
waren er allemaal uit gewist
ik stond aan de grond genageld
ik voelde mijn wereld in storten
waarom,waarom,waarom
waarom deed hij mij zoiets aan
hoe kon hij mij zoveel pijn doen
en zij ,zij was mijn vriendin
die dan nog elke week bij mij op bezoek kwam
mij kwam troosten
omdat ik zoveel alleen  zat
omdat ik er zoveel alleen voor stond met 3 kids
daar voor had ze bewondering zei ze steeds
ze is een valse trut één met medere gezichten
die zich voor doet als bezorgde vriendin
en terwijl met je echtgenoot het bed in duikt
ik heb zoveel pijn zoveel verdriet
ik kan bij niemand met deze verstikking
vertrouw niemand meer
vandaar dat ik dit langs deze weg
mijn hart laat uit storten
en weet je al is de pijn niet weg
al is mijn verdriet niet weg
het heeft mij althans goed opgelucht
bedankt

                dan deze dag
     ik ging werken maar voelde mij niet goed
       van al dat verdriet die pijnen
     die door heel mijn lichaam stroomden
         toen ik om 10u mijn pauze nam stuurde ik hem 2 smsjes
         waarin ik mijn excussens aanbood
     maar kreeg niets terug die avond
             kwam hij na zijn wer niet eens naar huis
         ik belde en stuurde maar kreeg hem
     maar niet aan de lijn half 11 s'avonds
           kwam hij thuis en alweer
           zocht hij naar ruzie maar reageerde er niet op
         toen kreeg hij een telefoon
                 ik hoorde dat het een vrouwe stem was
          en vroeg wie dat washij atw
                       dat zijn u zaken niet
       ik begon te huilen en bleef vragen wie dat was
              er kwam er grote ruzie van
           hij vertrok en ik bleef alleen achter
         alleen met mijn vragen
                           alleen met mijn verdriet
          ik voelde ,dit is niet goed
             ik voelde mij slechter worden
        ik werde bang,voor wat zal volgen

              25 november

   de pijnlijkste dag van mijn leven tot no toe

deze dag werde alles mij duidelijk
maar eerst voor dit nog.........

           donderdagavond 24 november 2007
   mijn man kwam thuisvan zijn werk
        geen vuiltje aan de lucht
   alles ging goed ,geen ruzie,niets
     hij zou el terug gaan werken
   maar beloofde mij zoals wel medere keren
   dat hij het niet te laat ging maken
      want hij zat er door beweerde hij
     ik wilde hem graag geloven
          maar geloofde het vaag
       2u later hij was er niet zoals hij het
                     beloofde
       3u later nog niet ,rond 22u belde ik hem
         dan was het al 4u later hij nam op
      en zei,heb nog een uurtje werk
          dan kom ik naar huis beloofd  zei hij
       maar zoals ik al verwacht had
         was hij er na een uurtje nog niet
       ik wachte nog een goed half uur
          en belde terug hij nam niet meer op 
       24u middernacht nog niet
          1u na middernacht nog niet
        2u na middernacht nog niet
           ik probeerde op te blijven
        tot hij thuis was mijn ogen viellen dicht
            i kon ze niet meer open houden
        ik had onder tussen al zoveel keer
         proberen bellen en al medere smsjes gestuurd
            maar hij nam steeds niet meer op
           of reageerde op geen enkel smsje
           ik vroeg mij f ,wat nu weer
ik zag het nog net 3u worden daarna
            moet ik dan toch in slaap gevallen zijn
             opeens hoorde ik lawaai
         ik lag in de zetel trok moeizaam mjn ogen open
       en zag dat hij thuis was keek op het uurwerk
           het was half 5 hij keek naar mij
         en zonder 1 woord te zeggen ging hij naar boven
          ik hoorde dat hij zijn dad liet vol lopen
         even later moet ik terug in slaap ge vallen zijn
                 dan hoorde ik opnieuw lawaai
          hij was al beneden ik keek terug op het uurwerk
     het was al 5u vermoeid trok ik mij op
             toen zei hij ,goed geslapen
           bah,zei ik hij zei jij kunt nog zalig slapen
       zal ik wel mijn kl.. afdraaien voor u luiheid
                ik vond hem gemeen want had het ook zwaar
          maar gaf hem gelijk en schaamde mij nog
        toen zei hij en mijn eten voor mijn werk nog niet klaar
ik antw sorry zal het meteen maken
          moet al niet meer heb geen tijd meer ben dit
               al gewoon zonder eten gaan werken
          wat niet waar was en dat wist hij goed
              hij was lastig en dacht dat komt
           door de vermoeidheid dus vergaf ik het hem
        en dan vertrokt hij maar zonder eten
                 ik voelde mij rot,slecht
          en schaamde mij verschrikkelijk

     dus ik  dacht ik maak hem iets lekkers klaar
        uit dankbaaheid hij kwam thuis
      en liep mij voorbij alsof hij mij niet zag
     ik liep hem steeds achter na
         maar steeds liep hij mij weer voorbij
   hoe ik zo naief kon zijn zo blind
   opeens zei hij ik ben weg want ben al te laat
had beloofd maar 1u weg te zijn en ben der al over
  ik antw , hoe je bent nog maar pas thuis
    en het eten is klaar je kan toch nog wel eerst eten
hij zei,nee heb geen tijd zet het maar weg
     heb hooguit maar 2u werk zal dan wel eten
maar 2u later kreeg ik telefoon
   van de mensen waar hij ging werken
ze vroegen naar hem maar ik zei
     dat hij al 2u vertrokken was naar hun bouwwerf
maar ze antw mij dat dat niet kon want dat ze daar de hele tijd waren
    en nog niet waren weg geweest
           ik was geschrokken en belde naar hem
hij nam op ,ik vroeg waar hij was
    hij antw aan het werken ,ik hoorde dat hij loog
maar wist nog niet waarom
     ik zei dat het niet kon want dat ze mij gebeld hadden
toen werde hij boos en zei ben iets gaan eten
ik had honger dus mag ik toch wel iets eten
       ik zei maar ik had eten gemaakt en je had er geen tijd voor
en nu zit je na 2u nog op u gemak ergens te eten
      ik kreeg een stekende pijn dwars door mijn hart
  en begon aan hem te twijffellen
          ik kreeg een vreemd gevoel
al wist ik nog niet goed wat het was
maar alles werde voor mij donker

                  nachten alleen

    nachten zat ik alleen
    nachten zat ik te wachten
    op mijn man die dag en nacht
    ging werken
        ik voelde mij eenzaam
    maar had ook een groot schuldgevoel
  omdat hij  jem voor ons zo uit sloofde
   ik durfde zelf niet meer gaan slapen
en bleef iedere keer wachten tot hij thuis kwam
    maar die nachten bleven stil aan
langer en later worden
        tot zelf op het laaste
zelf tot s'morgens 5u
       dat hij pas thuis kwam
 juist op tijd om zijn gerief te nemen
om alweer naar zijn dagenlijks werk
      te gaan
    voor mij begon het zwaar te wegen
    de vermoeide eenzame lange nachten
  deden mij pijn alsof ik gekend 
     mijn dag uit deed 
         ging elke dag werken
    kwam vermoeied thuis stond er alleen
voor met 3 kids
      en hij ,hij kwam thuis en was al na 5min
alweer weg gaan werken
     ik dacht nog wat heb ik te klagen
   kijk naar hem hij heeft het veel kwader
en vervloekte mijzelf omdat ik zulke gedachten
   almaar even had

                ik was verliefd  waarom bedroog hij mij
ik doe alles voor hem
ik gaf alles op voor hem
allemaal uit liefde voor hem
ik vergaf hem al zijn fouten
die hij mij aan had gedaan
en toch bedroog hij mij
dan nog wel met een vriendin van mij
ik kom er niet bij ,ik kom er niet uit, waarom
waarom deed hij mij zoiets aan
waarom zoveel pijn ,zoveel verdriet
hoe moet ik zoiets verwerken
ik weet het nog steeds niet