Ik ben Danny en woonachtig in het vlaams brabantse Baal - Tremelo  mijn hobby's zijn wandelen en  fietsen

De microbe voor te pelgrimeren is al een tiental jaren geleden ontstaan toen ik aan de praat raakte met een

doorwinterde pelgrim. Toen lag  mijn besluit vlug vast, en dacht ik  ""ik zal en wil de camino bewandelen''

In 2010 met het heilig jaar heb ik de eerste maal de camino frances gewandeld (zie mijn blog Laat danny maar lopen)

Nu dat er sommige weten dat we terug naar Compostela gaan was er de vraag om terug een blog te beginnen, zodat ze ons kunnen volgen door dagelijks een wandelverslagje te  lezen.

De voorbereidingen zijn bezig, zo zijn de treintickets al in ons bezit, en hebben we al een keer gewandeld met onze rugzakken. De volgende wandelingen moet ik mijn nieuwe schoenen nog inlopen, er zullen de komende weken nog vele kilometers te doen zijn, maar we hebben een doel voor ogen,, Op naar Compostela''

Wandelgroeten Danny

Deze weg gaan wij volgen, van Saint Jean Pied De Port tot Santiago De Compostela ongeveer 800km

Hier mijn stenen die ik meeneem om af te leggen bij Cruz De Ferro,

het is ijzerzandsteen uit de streek van Wezemaal die ik gevonden heb op een wandeling.

Herman zijn stenen  volgen later wel.

Pelgrim zijn is de steen die je meezeult onderweg achterlaten, en nieuwe stenen

vinden om met je leven iets moois te bouwen.

(tekst Luc Herbots)

wandelgroeten Danny

Zaterdag 21 februari was het dan zover, die dag kregen wij met zen allen (zo'n 200 tal pelgrims), die dit jaar naar Compostela gaan per fiets of te voet onze pelgrimszegen voor een goede tocht.

De dag begon met koffie en gebak,in de Salons Van Dijck in De Merodestraat in Mechelen.

Daarna zijn we in groep naar de Sint Rombouts kathedraal gegaan.

De mis begon met liederen van het pelgrimskoor Adelhard van Aubrac.

dan waren er pelgrims die hun verhaal deden, maar het verhaal van het roodborstje dat een pelgrim minuten lang volgde op de weg naar O Cebreiro heeft me toch een traantje doen wegpinken, alsook de pelgrim die begin dit jaar besliste om samen met zijn vrouw, in juni de camino te doen maar zijn vrouw helaas al overleden is, die man bleef maar vertellen.

Dan is het moment aangebroken met de zegening van het takkenbosje, en de schelpen

Het takkenbosje is voor de thuisblijvers het is een symbool van onderlinge verbondenheid en kracht tijdens de tocht,mag de band met elkaar zo stevig blijven als de kracht van dit takkenbosje.

de priester zei ook, één zo'n twijg kan je gemakkelijk breken, net zoals een mens die er alleen voorstaat            

                             maar met een hele bosje daar kan je dat niet mee

                             net zoals een mens die er niet alleen voor staat

                             De symboliek betekent dus: samen staan we sterk.

Van de sint jacobsschelp hebben we maar één helft verkregen, naar de andere helft moet je zelf op zoek gaan

Daarna moesten we per vier naar voren komen ,met de partner of een andere dierbare die thuis blijft voor de zegening, we krijgen de schelp,een dagboekje en het takkenbosje.

Na de zegening gaan we terug naar Salons Van Dijck voor een overheerlijke broodmaaltijd, we zitten aan ronde tafels van 12 personen, zodat we kunnen kennis maken met de andere pelgrims,die dit jaar vertrekken.

Na de maaltijd is het tijd om de vrouwtjes wat te verwennen met te shoppen in de stad en als het regende  wat caffeetjes aan te doen.

S'avonds hebben we voldaan en gezegend afscheid genomen, en afgesproken dat ik volgende week naar Mollem kom wandelen met rugzak, daarna zijn we   naar huis gereden,

Wandelgroeten Danny

Hallo, ik ben Alexandra, de kleindochter van Herman.

Samen met mijn broer Axel hebben we al een knuffel als geluksbrenger en een steen voor aan het ijzeren kruis te leggen aan onze opa gegeven.

Op 6 april vertrekt hij samen met zijn vriend Danny te voet naar Compostella. Dat is een grote tocht van ongeveer 900km.

Groetjes Alexandra