Archief

Een van de intiatiefnemers bij de familie Verbeke is Ron Verbeke, beter bekend als Steffen Ron. Beroepshalve is hij onderwijzer te Brugge, maar in zijn vrije uurtjes componeert en zingt hij al een paar decennia Nederlandstalige luisterliedjes. Zo nam hij al deel aan tal  van wedstrijden zoals de BRT1/KRO- Kwarteeuw Kleinkunst, TV1-Fanclub, VTM-Soundmixshow (met het nummer The Lady in Red van Chris De Burgh).  Hij ging ook al een aantal keer over de grens en was o.a. kandidaat in de TROS talentenjacht- Parade der Besten en het VARA- Songfestival. Hij stond jaren geleden al in het voorprogramma van o.a.Margriet Hermans  en Clouseau.

 

Op radio was Steffen Ron (hier op foto met de Gestemde Snaren) ook reeds meerdere malen te horen in  programma’s als Golfbreker, Vragen staat vrij , Roddelradio , Goed op vrijdag  … Destijds op de lokale Waregemse Family Radio Diamant bracht hij jarenlang elke week even voor 12.00 uur een eigen Nederlandstalig lied of een cover . Met 'Waregem Leeft !' maakte hij een promotielied voor Waregem en dat is naast een aantal andere van zijn nummers op C.D. uitgebracht. We ontvingen van hem een paar jaar geleden nog een liedjestekst over “De Leie” en we hopen dit ooit te kunnen publiceren bij een historische bijdrage over dat onderwerp in het jaarboek van de Gaverstreke.

 

Hier willen we u de tekst meegeven voor de happening bij de V-Route, die elk jaar staat geprogrammeerd op 15 augustus.

 

Het   V - routelied

 

‘k Neem mijn fiets en ik rijd de V-route  (3 X)

Rijd dan lekker, lekker, lekker met me mee (2 X)

Rijd dan lekker, lekker, lekker

’t Wordt gekker, gekker, gekker

Rijd dan lekker, lekker, lekker met ons mee  !

 

‘k Neem mijn plan en ik stap    de V-route  (3 X)

Stap dan lekker, lekker, lekker met me mee (2 X)

Stap dan lekker, lekker, lekker

’t Wordt gekker, gekker, gekker

Stap dan lekker, lekker, lekker met ons mee  !

 

‘k Neem  mijn klok en ik loop de V-route (3 X)

Loop dan lekker, lekker, lekker met me mee  (2 X)

Loop dan lekker, lekker, lekker

’t Wordt gekker, gekker, gekker

Loop dan lekker, lekker, lekker met ons mee  !

 

Steffen Ron

www.innersound.be    

Waregem Koerse komt er aan. De laatste voorbereidingen worden getroffen om er alweer – voor de 159ste keer – een groots feest van te maken. Op de dinsdag na de laatste zondag van augustus – dit jaar 29 augustus – wordt Waregem traditiegetrouw “the place to be” met een volkstoeloop van zo’n 30.000 mensen.

 

Zoals we dat van hen gewoon zijn laten de organisatoren niets aan het toeval over. Thierry Storme en Philippe Casier, bestuurders van de Koninklijke Waregemse Koersvereniging, zijn zich in Deauville gaan vergewissen van de conditie van de beste Franse paarden en jockeys die in Waregem aan de start komen. Op de renbaan van Clairefontaine maakten ze van de gelegenheid gebruik om Waregem Koerse te promoten op het gespecialiseerde tv-station voor paardensport. Ze hadden daar ook een ontmoeting met de Franse jockey, die vorig jaar in Waregem de Grote Steeple won. Thierry Storme en Philippe Casier brachten met een groep Vlaamse journalisten een bezoek aan de wereldvermaarde Haras du Quesnay, waar volbloeden van topkwaliteit worden gefokt  en die later uitgroeien tot de sterren van de hippodromen. Ze lieten zich daar rondleiden door Haras-manager Vincent Rimaud.

 

Het zijn meer dan alleen paardenrennen. Paardensport is trouwens meer dan rennen alleen. “Fokken om te koersen, en koersen om te fokken”, zo kan je de business van de stoeterijen kort samenvatten. De doelstelling is fokken, dus het ras in stand houden.  De eigenaar, Alec Head stelt daar op een schitterend domein van 280 hectare, 48 mensen te werk. De meeste van hen wonen op het domein zelf, zodat ze letterlijk dag en nacht ter beschikking zijn.

 

Thierry Storme: “Paardensport is een ware economische activiteit. Een stoeterij is vandaag een onderneming waar competentie en financiële middelen worden samengebracht om succesvol te zijn in de competitie. Deze haras du Quesnay illustreert dat treffend.”   De 80-jarige Alec Head heeft een speciale band met Waregem. Zijn schoonvader, de Belgische jockey Louis Vandepoele, won in het begin van de jaren twintig van de vorige eeuw de Grote Steeple in Waregem. Toppers die grote successen hebben geboekt op de renbanen hebben in Quesnay een nieuwe taak: die van dekhengst. Thiery Storme en Philippe Casier maakten in Quesnay onder meer kennis met de oud-kampioen Gold Away die inmiddels voor heel wat nakomelingen heeft gezorgd die de overwinningen aaneenrijgen.

Gilbert Van Ryckeghem is één van de priesters, die na hun loopbaan Waregem als thuishaven kozen. Hij is beter gekend onder de naam Gijs en daarmee koos hij voor de oorspronkelijke Vlaamse naam. In het jaarboek van het Bisdom Brugge vinden we in de adressenlijst van de priesters deze gegevens: Gilbert van Ryckeghem , geboren in Geluwe op 21.2.1931; priester gewijd op 12.8.1956; licentiaat politieke en sociale wetenschappen; pastoor emeritus sinds 3.6.2003. Hij viert dus deze maand zijn gouden priesterjubileum. Een voldoende reden voor diaken Ksaf om bij hem op bezoek te gaan voor een bijdrage in ‘Kerk en Leven’, nr. 32 van 9 augustus 2006. We putten hier uit deze bijdrage van Ksaf, die de titel meekreeg “Reeds 50 jaar een gelukkig priester met een hart voor de kerk”.

 

In '56 waren ze met zijn 38 die tot priester gewijd werden. Tot zijn wijdingsjaar behoorde ook pastoor Frans Huyghe, pastoor op het Gaverke. Die wijding werd natuurlijk voorafgegaan door de nodige jaren klein en groot seminarie waar hij respectievelijk filosofie en theologie studeerde. Zoals toen gebruikelijk werd deze periode onderbroken door de legerdienst van -toen -18 maanden. Dat vormde een aangename afwisseling met het toenmalige strenge seminarieleven. Dat leger had een aantal leuke voordelen: rokers konden een trekje doen wanneer ze wilden en ze mochten wel eens een stapje in de wereld zetten; mochten iedere week naar huis en... ze moesten niet in "souta-ne" rondlopen.

 

Het werkveld

 

Na de wijding ging priester Gijs naar Leuven waar hij gedurende 3 jaar licentie "Pol. en Soc." (politieke en sociale wetenschappen) studeerde. Daarna werd hij, zoals meestal gebeurde, eerst in het onderwijs benoemd. Gedurende drie jaar gaf hij les in het college van Poperinge aan de derde Latijnse. Daarna gaf hij gedurende 14 jaar les in het college van Waregem, waar hij vooral (naast een aantal parallel klassen) de laatstejaars handel voor zijn rekening nam. Aan hen gaf hij nogal uiteenlopende vakken: godsdienst, aardrijkskunde, economie, recht, kunstgeschiedenis. Ja, in die tijd moest een priester in het onderwijs een all-round man zijn en soms wel eens dingen geven waar hij niet echt in gespecialiseerd was... Maar een priester kón dat... en je moest het maar waar maken.

 

Uit die periode in het college herinnert hij zich dat hij, door zijn versnipperde lesopdrachten, het échte contact met de leerlingen miste. Intussen waren ook zijn ouders overleden en had hij geen thuis meer,  zodat de vakantieperiodes op het college erg eenzaam werden. Daarom vroeg hij om kapelaan te worden. Hij kon in Waregem onmiddellijk priester Roger Sustronck opvolgen die net benoemd was. Hij trof er zijn studiegenoot Germain Vannieuwenhuyse als collega aan. Hier werkte hij 9 gelukkige jaren ten tijde van deken Daniël Quartier en deken André Vannecke. Daarna werd hij benoemd tot pastoor in Poperinge St.-Jan. Van deze periode houdt hij heel veel vreugdevolle herinneringen over. Vooral de heel goede samenwerking met de plaatselijke diaken, medepastoors en de vele parochiemedewerkers. In feite, zo stelt hij, waren wij in Poperinge al lang bezig met federale werking, nog vooraleer het begrip voor het eerst werd gebruikt. Heel veel activiteiten verliepen parochie-overschrijdend.

 

In 2003 kreeg priester Gijs "eervol ontslag" zoals het "op rust gaan" in kerkelijke termen wordt uitgedrukt. Hij kwam terug naar het bekende Waregem, waar hij een gezellige stek vond in de schaduw van de kerk van het Gaverke. Hij is gelukkig dat hij zich daar nog regelmatig ten dienste kan stellen.

 

Kerkevolutie

 

Priester Gijs behoort tot de generatie priesters die een enorme evolutie heeft meegemaakt in onze kerken vooral in de pastorale aanpak binnen de parochies. Hij heeft dit in de eerste plaats ervaren als een bevrijding. We zijn als kerk weggetrokken uit een wereld van angst en wettisch denken. Er zijn zoveel dingen gebeurd waarbij we nu meewarig het hoofd schudden. Bijvoorbeeld werd de wijding van een bepaalde priesterkandidaat uitgesteld omdat hij in de stad "betrapt" werd zonder zijn hoed! Gelukkig zijn we nu gekomen tot wat priester Gijs noemt "de glorierijke vrijheid van de kinderen Gods"! Jawel, de kerken lopen leeg, maar nu gaan mensen nadenken over hun geloof of hun ongeloof. Misschien hebben wij hen wel te weinig begeleid naar de vrijheid om daarover na te denken. We hebben de mensen ook te weinig gebruik leren maken van wat we in de Bijbel aan geloofservaring vinden.

 

Gijs Van Ryckeghem: "De openbaring is op de eerste plaats wat ik in het eigen leven ervaar aan liefde, goedheid, schoonheid en goddelijkheid. Daar kan ik mee leven, daar kan ik  dankbaar om zijn, dat kan mijn leven richten. In de Bijbel lees ik dan juist de ervaring van heel veel mensen die dit hebben verwoord vanuit hun eigen leven, hun eigen situatie. Daaraan kan ik dan ook mijn ervaringen toetsen. Mijn droom is dat allen gelijk zijn in Jezus Christus. We zijn allemaal gelijkwaardige mensen, die evenveel betekenen in Gods ogen."

 

Vanuit die overtuiging mijmert priester Gijs dan ook verder dat die gelijkwaardigheid zich misschien ook zou kunnen uitdrukken in de wijdingen en bedieningen die opengesteld worden voor iedereen - mannen en vrouwen, gehuwden en ongehuwden... Voor de kerk droomt priester Gijs dat de voorgangers mens met de mensen zouden zijn en dat zij met hen in gesprek durven gaan over fundamentele dingen. Daarbij blijft de wekelijkse Eucharistie de dragende grond van alles. Daarom moet er veel werk gemaakt worden van een zeer goed verzorgde liturgie die zowel inhoudelijk als naar vorm zegt wat ze te zeggen heeft.

De theaterwandeling "De levenden en de doden" van Anton Cogen en ES-battement naar het werk van André Demedts op zaterdag 12, zondag 13 en maandag 14 augustus in de omgeving van het André Demedtshuis in zijn geboortedorp Sint-Baafs-Vijve kondigt zich aan als een onvergetelijk gebeuren. Dinsdagavond 8 augustus had n.a.v. de 100e geboortedag van André Demedts de try-out vertoning plaats voor genodigden. Het is een bijzonder geslaagde productie, waarbij zowel de vlotte aanpak van de inhoud als de sterke acteerprestaties van alle acteurs tot op het einde blijft boeien.  Dinsdagavond was de duurtijd van het theatergebeuren nog een probleem, want de zowat 50 gasten voor deze historische vertoning waren al ruim drie uur opgeslorpt door de theaterbewerking van de roman van André Demedts vooraleer ze getuige konden zijn van de uiteindelijke terechtstelling van Hans Dammaert op het dorpsplein en de slotscène aan de oude Leieoever. Voor de vertoningen van volgend weekeind wordt gezorgd voor een versie, die dichter bij de oorspronkelijk bedoelde duurtijd van 90 minuten ligt. Het uurschema, waarbij telkens vertoningen voorzien waren om 18 en 20 u. wordt wel enigszins gewijzigd.

 

Bij onze aankondiging op 28 juli jl. van het unieke theatergebeuren van Anton Cogen en het theatercollectief ES-battement in het kader van het André Demedtsjaar hadden we het nog over de ontvangst in een inforoom met iconen en componenten uit het tijdsbeeld van de  roman “De levenden en de doden” van André Demedts. Die inleiding was al geschrapt en er werd op de binnenkoer van De Biekorf langs de Rijksweg onmiddellijk via de achterzijde gewandeld naar het André Demedtshuis. De locaties waren de tuin achter het Demedtshuis, de bovenzaal van het Demedsthuis zelf, een garage aan de overkant van het kerkplein,  een simpele woonkamer in de omgeving van de kerk, de CM-lokalen, de beschermde Romaanse St.Bavokerk, de voorzijde van de pastoorswoning, het kerkplein en de boorden van de oude Leiearm.

 

De gids is Anton Cogen, die het ambulant theaterstuk ook bedacht en regisseerde. Hij vergezelde de deelnemers naar de verschillende locaties en zorgde voor de bindteksten tussen de 20 verschillende scenes.  Het publiek wordt ook vergast op een natje en een droogje. Het verhaal van de roman behandelt op een indringende, analyserende en toch meeslepende wijze, het leven van mensen, wiens verhaal start aan de vooravond van de 2de Wereldoorlog in het  fictieve West-Vlaamse dorpje Elselo (wat kan staan voor Sint-Baafs-Vijve – Wakken). Een zoekende priester, een verdwaalde jonge rebel, een cynische vader, een chaotische moeder, een verstarde rechter, een libidineus-verlaten echtgenote, een idealistische communist, een geïdealiseerde geliefde, een verharde “witte” brigadist, een gedesoriënteerde Vlaamse wachter, allemaal proberen ze hun verstoorde dramatische lijn in deze tijden zonder houvast, door te trekken. Van de theaterwandeling is er ook een zaalversie voorhanden, speciaal bedoeld voor reisvoorstellingen.

 

De zowat 50-tal aanwezige genodigden waren achteraf allemaal bijzonder opgetogen over de theaterproductie van Anton Cogen en acteerprestaties van alle artiesten van het theatercollectief ES-battement. Onder die genodigden waren ondermeer provinciegouverneur Paul Breyne, Vicaris-generaal Herman Vandecasteele, burgemeester Lambrecht van Wielsbeke, Rudolf van de Perre, Demedts-autoriteit en ondermeer auteur van de André Demedtsmonografie,  dochter Hilde Demedts, … Allen maakten het ruim drie uren durende theatergebeuren met belangstelling mee.

 

Provinciegouverneur Breyne zei graag in te gaan op de uitnodiging als waardering voor André Demedts. Hij heeft André Demedts nog meerdere malen van nabij mogen meemaken en na wat André Demedts heeft gepresteerd en betekent voor de provincie West-Vlaanderen hield hij eraan om hier op de 100^e geboortedag van André Demedts aanwezig te zijn. Voor hem en veel genodigden was het ook een aangename kennismaking met het talent van de verschillende acteurs balladezangers van het theatercollectief ES-battement. Ook Rudolf van de Perre en Hilde Demedts verklaarden bijzonder genoten te hebben van de vertoning.

Anton Cogen had nadien woorden van lof voor de prestatie van zijn acteurs. Ze werden volgens hem bijzonder geïnspireerd door de literatuur van André Demedts om een sterke prestatie voor het voetlicht te brengen. Het feit dat geen van de deelnemers ruim drie uren geboeid bleven door de voorstelling en zich geen moment hebben verveeld zegt veel over de boeiende aanpak van het theaterstuk en de acteerprestaties van alle acteurs.

 

Hoofdrolspeler Robin David uit Antwerpen zette een bijzonder sterke prestatie neer in de rol van Hans Dammaert, die uiteindelijk op het einde zou worden terechtgesteld. Bewondering was er ook voor Lieven De Bondt uit Erpe-Mere in de rol van sleutelfiguur Steven Van Huysse, Wim Rasschaert uit Wetteren in de rol van ‘communist’ Peter D’Hooghe,  Nele Lisabeth in de rol van tante Yvonne, Cecile Rigolle in de rol van moeder Anna, Marcel Baptiest uit Hasselt in de rol van vader Waldemar Van Huysse, Filip Destoop in de rol van Arseen Dammaert, Els Verfaillie in de rol van moeder Aline, Ann Ribbens uit Zottegem in de rol van Lena Aerens, Antoon Vandendriessche in de rol van SS-er, Lieven Verriest in de rol van Witte Brigade-chef, Marnix De Craemer in de rol van koster-wetsdokter en  Johan Debisschop uit Ronse in de rol van Rector Vervoort.

 

De balladezangers waren Lucina en Guido Eeckhout, na de vertoning ook de gewaardeerde artiesten bij de café-chantant. De muzikanten daarbij zijn Roland Deblaere (gitaar), Olivia (accordeon) en Corine Vanhaesebrouck (drums), Martin Heyse, Jurgen Vermeersch en Hein van Huyse. Bijzondere waardering is er voor Anton Cogen voor zijn theaterbewerking van de roman van André Demedts, zijn regie en zijn begeleiding als gids. Hilde Wauters zorgde voor regie-assistentie en de administratie bij ES-battement wordt verzorgd door Hubert Loosveldt. Tresora Vanhaesebrouck, Martine Heyse, Jurgen Vermeersch, Marnix De Craemer, Johan Debisschop, John Moerman, Rita Fourneau, Kevin Deschijnck en Frenand Wille speelden een figurantenrol.  Decor en techniek wordt verzorgd door Rudy Vanschuylenbergh, Raf Veldeman en Valère Deblaere. Linda Provost staat in voor make-up en Hilde Wauters voor kledij.

 

Inschrijven kan telefonisch: 056/67 32 50 of naar E-mail: cultuur@hernieuwenburg.be Cultuurdienst, Hernieuwenstraat 14, 8710 Wielsbeke. De toegang bedraagt 8 euro. De voorstellingen starten aan Cultureel Centrum de Biekorf, Rijksweg 35A te Sint-Baafs-Vijve.

Zondagnamiddag beleefden duizenden natuur- en paardenliefhebbers een ontspannende namiddag op het kasteeldomein van baron Casier in Nokere. Voor de natuur- en parkliefhebbers was het een unieke gelegenheid om kennis te maken met dit prachtige privaat domein. De sportliefhebbers en de paardenliefhebbers beleefden een spannende en spectaculaire namiddag. Het unieke kader liet toe dat elkeen volop en gratis kon genieten van de prestaties van ruiter en paard in de waterproef op de vijver en dit zonder dat tenten of tribunes het zicht op de paarden belemmeren. Niet ver weg was steeds de vriendelijke baron Casier (96 jaar) in zijn koets voortgetrokken door zijn wit paardje. De baron beleefde duidelijk een hoogdag en was overal bereid tot een praatje met de bezoekers; zijn paardje genoot mee van de belangstelling van de kinderen.  

 

De tiende uitgave van de Military, nu Eventing genoemd, van de jongeren van l’Equino mag als bijzonder geslaagd genoemd worden. Opnieuw weden alle records gebroken. Er kwamen 380 combinaties aan de start, waarvan 1 Franse deelnemer, 49 Nederlandse deelnemers en 330 Belgische deelnemers. De Belgische toppers als Karin Donckers, Hendrik Degros, Carl Bouckaert, Virginie Caulier, Raf Cooremans, Joris Van Springel, ea waren aanwezig. De toeschouwers kregen  prachtige paarden en snelle galops te zien. Er was ook spektakel, zeker als een van de paarden in het zicht van duizenden toeschouwers zijn ruiter over de hindernis in de vijver dropte. Minder prettig voorval was de val van een paard op de heuvel achter het kasteel, waarbij het paard bleef liggen en moest worden afgevoerd. 

 

Bij Eventing komt de veelzijdigheid van ruiter en paard aan bod. De eventingwedstrijd verloopt meestal ook over twee of drie dagen,  tijdens dewelke drie proeven moeten afgelegd worden. Dit zijn een dressuurproef, een uithoudingsproef (cross-country) en een springproef. Er dient een optimaal evenwicht te worden gevonden tussen gehoorzaamheid, kracht, snelheid en uithouding.  De dressuur en de springproef werden al zaterdag afgewerkt op het Bloso-sportcentrum en op de hippodroom in Waregem. Zondag van 9 u. tot 19 u. werd de cross gelopen over een selectief parcours met natuurlijke hindernissen (boomstammen, hagen, bloembakken, enz) op het kasteeldomein.

 

Over de ganse dag werden verschillende categorieën deelnemers afgewerkt. Het laatst kwam de hoogste klasse met internationalen aan bod en het was onder deze combinaties dat het  kampioenschap seniores werd betwist. Uiteindelijk ging de titel naar de 29-jarige hoefsmid Raf Kooremans. Hij veroverde de nationale titel ook al vorig jaar. Na de proeven van zaterdag stond meervoudig nationaal kampioen Karin  Donckers aan de leiding en mocht met haar Lami-Cell Idem du Roc als laatste en als groot favoriet voor de titel het parcours afleggen. Met haar eerder onervaren paard liep ze in Nokere een weigering op bij hindernis 17 en dat maakte het verschil in de afrekening. Stationschef Joris Van Springel, die dit seizoen al heel wat tegenslag moest inkasseren en die met een gebroken knieschijf noodgedwongen forfait moest geven voor het WK, was met Bold Action goed voor zilver. Op de derde plaats kwam  :

Hendrik Degros.

 

Raf  Kooremans stond vijfde na de dressuur, tweede na het onderdeel jumping en in de cross was hij de enige die foutloos en binnen de tijd arriveerde. Door de weigering van Karin Donckers verlengde Kooremans met Izanette zijn titel. Hij werd ook al  kampioen bij de LRV, Beneluxkampioen en nu Belgisch kampioen.  Dit compenseert voor hem zijn debacle van het WK. Raf Kooremans was daar met Cavalor Telstar lange tijd in de running voor het WK, maar gooide na veterinair advies de handdoek in de ring. Hij paste plichtsbewust voor het WK, een zware ontgoocheling, maar zijn paarden krijgen altijd voorrang. Het BK zag hij als een troosting en die troostprijs maakte zondag veel goed met zijn tweede kampioenstitel op rij.

 

Het kasteel van baron Casier in Nokere bevindt zich in de dorpskom van Nokere, Kasteeldreef 3, vlak tegenover de Sint-Ursmaruskerk. De rechte Kasteeldreef, afgeboord met platanen, is de private toegangsweg naar het kasteel dat, diep verzonken in de vallei van de Hollebeek, vanuit de dorpskom niet te zien is. Je kunt het prachtige landschapspark (12 ha) met een handvol vijvers het best bekijken vanuit de Vijverdamstraat.

De heerlijkheid en het kasteel Nokere waren achtereenvolgens in handen van de families van Gavere de Schorisse, de Claerhout, de Croy, d’Ollehain, van Vichte, de Gras, de Ghellinck en de Casier…vandaar de alternatieve benaming ‘Kasteel baron Casier’. De oude waterburcht van de heren van Nokere werd in 1596 door een brand vernield, de periode van de Spaanse furie. Het werd herbouwd door Mathieu-Xavier de Ghellinck, die in 1727 de heerlijkheid Nokere had aangekocht. Van 1773 tot 1783 werden de twee zijvleugels opgetrokken en kreeg het kasteel zijn huidig classicistisch uitzicht. Vlakbij staan enkele dienstgebouwen waaronder een 17de-eeuws poortgebouw met grafsteen van Jacob van Gavere en een koetshuis met een assortiment koetsen uit de 18de en 19de eeuw.

De André Demedtstentoonstelling in de Waregemse stedelijke bibliotheek tentoonstelling krijgt momenteel veel belangstelling, vooral bij de wat oudere bib-bezoeker. Vooral veel bijval genieten de grote foto’s van zijn titularisklas 1937-1938,  de toenmalige 1^e handel b aan het H.Hartcollege, en de foto van het lerarenkorps tijdens het schooljaar 1938-1939.  De 35 leraars op de tweede foto zijn gekend en zijn aangeduid op de tentoonstelling.

 

De 50 leerlingen op de klasfoto zijn nog niet gekend en het is de bedoeling dat de bezoekers van de tentoonstelling helpen bij de aanwijzing daarvan kunnen we terugvinden. In een boekje met de resultaten van het schooljaar 1937-1938, dat te zien is op de tentoonstelling, vinden we dat André Demedts dat jaar 51 leerlingen in de klas had. Een leerling zou dus ontbreken op de foto...

 

We deden reeds in een bijdrage op het stadsblog e-waregem (opvolger wareber2) een oproep om de leerlingen te herkennen op de klasfoto van de titularisklas van André Demedts tijdens het schooljaar 1937-1938. We gaan hiermee verder en geven al de namen mee van de 50 leerlingen, die we op de foto zouden moeten terugvinden. Van een aantal van hen hebben we al de vermoedelijke plaats op de foto tussen haakjes aangeduid. Voor de foto moet u hier echter naar het nieuwe stadsblog op https://blog.seniorennet.be/wareber2 Met een klip op de afbeelding krijgt u een groter beeld van het geheel van foto en profielweergave.

 

De leerlingen zijn :

 

Roger BAERT (33), Jules BETTENS (32), Jozef BLOCKEEL(1 ?),  André CANNIE, Arsène CARRON, Camiel CLUYSE (7), André CRAEYE, Michel DANNEELS, Marcel DEBOISERIE, Roger DECLERCQ (5).

 

André DEJAEGHER, Norbert DEKETELE, Urbain DELMOTE, Joel DEMEULEMEESTER,  Roger DENDOOVEN, Roger DEPRAETERE,  Remi DEVOLDER, Pierre D'HALLUIN, Gaston FACK, 50 Roger GOERLANDT (50, naast André Demedts).

 

Firmin HAERINCK (34), Henri LECLUYSE, Roger LIPPENS, Maurits MEURISSE, Georges MOERMAN, Adelin NACHTERGAELE, Marcel NAESSENS (31), Emiel PAUWELS (37), André ROBBERECHT , Jules SEYNS (48).

 

Etienne STAELENS(42), Georges TACK, Valere VAN DEN ABEELE, Daniël VAN HOUTTE, Roger VAN LANDUYT, René VAN PRAET, Gerard VAN THUYNE, Georges VANACKER (8), Jozef VANDENBERGHE , Jules VANDENBOSSCHE.

 

 José VANDERCRUYSSEN(4), Jules VANDERHAEGHEN (9), André VANDEWIELE (10), Maurits VANHOUTTE, Jacques VANKEIRSBILCK (2), Raphaël VANMARCKE, Roger VERCRUYSSE, Paul VERMEULEN, Louis VERSCHAEVE (43), Oswald VERVAEKE.

 

We vernemen graag in een reactie het resultaat van uw zoektocht !

Naar aanleiding van zijn 100^e geboortemaand loopt deze maand in de stedelijke bibliotheek van Waregem een André Demedts-tentoonstelling. Op 8 augustus 2006 is het precies 100 jaar geleden dat André Demedts geboren werd in Sint-Baafs-Vijve. Hij woonde van 1938 tot 1953 in Waregem, was leraar aan het Heilig Hartcollege en actief in het culturele leven in de gemeente. In 1986 werd hij de eerste ereburger van Waregem.

Van 1 tot en met 31 augustus is op de tentoonstelling in de Waregemse bibliotheek naast boeken en tijdschriftartikels uit de eigen collectie ook heel wat fotomateriaal uit het stedelijk archief verzameld. Dit is aangevuld met bruiklenen uit het H.-Hartcollege en merkwaardige privé-archivalia.  De tentoonstelling belicht vier aspecten van Demedts’ rijkgevulde leven. In een eerste deel wordt Demedts belicht als de literator. Een tweede deel toont André Demedts als de cultuurpromotor . Vervolgens krijgen we nog jeugdauteur Koen Lisarde en de link met Waregem. Bij de fotocommentaren is telkens een passende getuigenis, stuk poëzie of boekfragment te lezen. Zijn leraarsperiode wordt speciaal belicht met twee grote fotokaders, waarbij de bezoekers uitgenodigd worden om de 50 leerlingen van zijn eerste titularisjaar te identificeren.

 

André Demedts werd geboren op 8 augustus 1906 op de ouderlijke hoeve "De Elsbos" in Sint-Baafs-Vijve.  Reeds op jonge leeftijd verslond hij in de bibliotheek van zijn vader en grootvader, grote klassiekers uit de wereldliteratuur. In 1937 werd André Demedts leraar aan het Waregemse Heilig Hartcollege.  Hij trad een jaar later in het huwelijk met Germaine Ide en werd vader van 4 kinderen.  In 1949 ging hij aan de slag als directeur bij BRT West-Vlaanderen. 

 

André Demedts drukte door zijn duizenden lezingen en tientallen boeken een belangrijke stempel op het Vlaamse cultuurleven.  Hij was stichter en twintig jaar lang voorzitter van het Komitee voor Frans-Vlaanderen.  Hij ontving verschillende literaire prijzen zoals de August Beernaertprijs in 1946 voor de roman "Het heeft geen belang", de Joris Eeckhoutprijs in 1956 voor het essay "Stijn Streuvels" en de Emile Bernheimprijs in 1981 voor "Geluk voor iedereen". In 1962 kreeg hij de Prijs voor Letterkunde van de Vlaamse Provincies voor De levenden en de doden (1959) en in 1976 opnieuw voor zijn hele oeuvre. In 1963 werd hij benoemd tot lid van de Koninklijke Academie voor Taal en Letterkunde. In 1990 ontving hij de hoogste literaire prijs, de Driejaarlijkse Staatsprijs voor zijn hele schrijverscarrière.

 

De titel van ereburger werd toegekend aan André Demedts tijdens de gemeenteraadszitting van 1 juli 1986.  Zijn grote betekenis als dichter, romanschrijver, essayist en causeur,  leraar aan het Waregemse Heilig Hartcollege, zijn actieve betrokkenheid bij het culturele leven in Waregem en zijn grote verdiensten op cultureel gebied in Vlaanderen maken van hem een waardige ereburger. André Demedts overleed te Oudenaarde op 4 november 1992.

 

De tentoonstellling kan bezocht worden tijdens de openingsuren van de bibliotheek. Dit is op maandag, donderdag en vrijdag van 13.30 u. tot 20 u., op dinsdag tot 18 u., op woensdag van 13 tot  20 u. en op zaterdag van 10 tot 16 u. Voor informatie kunt u terecht bij waregem@bibliotheek.be.

 

Op 18 augustus gaat de stad Waregem André Demedts nog herdenken met de inhuldiging van een gedenkplaat en een lezing. De gedenkplaat komt aan de woning in de Guido Gezellestraat 45, waar hij laatst gewoond heeft in Waregem. De lezing wordt gebracht door classicus en recensent Jooris van Hulle.

 Het worden drukke weken voor wie het "André Demedtsjaar 2006" wil volgen.  Op 12, 13 en 14 augustus kunt u telkens om 18 u. en 20 u. terecht op een theaterwandeling van 90 minuten in de omgeving van het André Demedtshuis in zijn geboortedorp Sint-Baafs-Vijve. ES-battement presenteert daarbij een bewerking van "De levenden en de doden" door Anton Cogen naar het werk van André Demedts. Gezien het karakter van de voorstelling wordt best vooraf gereserveerd bij Hernieuwenburg Wielsbeke.

Informatie over André Demedts of over één van de activiteiten naar aanleiding van het Demedts-jaar vind je o.a. op : https://blog.seniorennet.be/adjaar ,  http://users.pandora.be/louis.jacobs/Demedts.htm , en
http://andredemedtsjaar.telenetblog.be/

Nu er binnenkort wellicht een einde komt aan het complex Het Ware Heem kunnen we even terugblikken naar de voorgeschiedenis. Daarvoor putten we uit de uiteenzetting van toenmalig COO-secretaris Oscar Kint in de eerder aangehaalde feestbrochure bij de opening in 1963.  Het Ware Heem was de opvolger van het  Godshuis-Hospice Sint-Jozef en kwam ook op de plaats van dit Godshuis. Volgens de archieven werd dit in 1874 onder de benaming ‘Godshuis Sint-Jozef’ opengesteld “voor een twintigtal ouden van dagen, tot de behoeftige stand behorend”.  

 

Legendarisch Commissie-secretaris Oscar Kint was vol lof over het voorstel van burgemeester Storme in 1870 om zo’n ‘godshuis-hopice voor «behoeftige oude lieden’ op te richten. Het was volgens hem in die tijd een hele prestatie voor een zeer landelijke gemeente als Waregem. Met de steun van de Openbare Besturen en met private giften, ja zelfs tombola, kwam « het oude-liedengasthuis » dus klaar in 1874. Deze inrichting stond onder het beheer van de toenmalige «Commissie der Burgerlijke Godshuizen» en de verzorging werd waargenomen door de Eerwaarde Zusters Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaart van Waregem.

 

Karig waren de financiële middelen, welke de Eerwaarde Zusters toen ter beschikking gesteld werden om een degelijke verzorging aan de hun toevertrouwde ouden van dagen te verzekeren. Ze moest ondermeer beroep doen op de opbrengst van een kleine boerderij en gelegenheidspersoneel recruteren onder de kostgangers zelf. Aanvankelijk beschikte het « godshuis » slechts over 20 private kamers, met daarbij twee slaapzalen, voor een totaal van 70 bedden, aangevuld met primitieve zit- en eetplaats.

 

Om het hoofd te bieden aan de zeer talrijke aanvragen moest uitgezien naar uitbreiding, en die kwam er ook met giften van weldoeners. Hier moet zeker de ‘prinselijke’ gift van 40.000 goudfranken worden vernoemd, die in 1898 ter beschikking werd gesteld door de heer en mevrouw Felix De Ruyck-Storme. Op een centrale plaats in het huidige Ware Heem was tot voor kort nog altijd een bedankingsplakket opgehangen voor de familie als grondleggers van het ‘oude-liedengodshuis’. In 1899 resulteerde de uitbreiding en verbetering in een capaciteit van 92 bedden.  Die toestand bleef ongewijzigd tot in 1941. Dat jaar besliste de leiding van het tehuis dan tot een nieuwe ingrijpende stap met het uitschrijven van een wedstrijd voor een nieuw tehuis voor ouden van dagen.

 

Oscar Kint : “Dit nu zó aantrekkelijke rustoord werd opgebouwd op de plaats waar vroeger het zó gevreesde ‘Godshuis’ stond. Wat al studie, besprekingen, plannen en administratieve goedkeuringen vergden de problemen van afbraak van de oude gebouwen, wederhuisvesting in noodlokalen, continuïteit der verzorging van circa 100 bejaarden, en de opbouw der nieuwe lokalen. Het nieuwe complex diende noodzakelijkerwijze in 3 fazen gebouwd te worden om de bestendige verzorging van onze beschermelingen te verzekeren. De eerste fazen waren de mannenvleugel en vrouwenvleugel met tegelijk het slopen van het oude godshuis. Het werd een moeilijke periode van 7 jaren afbraak en opbouw. Nadat gebleken was dat de kosten voor het verbouwen van de straatvleugel hoger zouden liggen dan volledige nieuwbouw, werd door de hogere pverheid toelating verleend om de laatste faze : de « centrale vleugel » volledig nieuw te bouwen.

 

Op 2 juli 1960 kwam Minister Meyers aan het rustoord de gedenksteen wegnemen van de eerste weldoeners van het « Godshuis » uit de te slopen voorgevel. Dit symbolisch gebaar luidde een nieuwe tijd in voor de bejaarden te Waregem. Met verbazing hebben de bevolking alsook vreemde belangstellenden, de opbouw van het gebouwencomplex gevolgd. Met hart en ziel immers legde men zich toe op het uitwerken van een totaal gewijzigde opvatting inzake bejaardenzorg in 1960.  Men wil de bejaarde als ‘mens’ ten volle waarderen, d.w.z. zijn persoon, zijn zelfstandigheid eerbiedigen door hem te huisvesten in een complex waar alles en allen helpen om zijn oude dag te verlevendigen.

 

Het ‘Ware Heem’ zou niet zomaar een verblijf van versleten of afgesloofde mensen zijn, maar een tehuis. Het beheer besefte volkomen de gevoelstoestand van mensen die omwille van hun hoge leeftijd gedwongen worden hun familie, hun huis, hun omgeving te verlaten en vragen om opgenomen te worden in een verblijf voor bejaarden. Daarom werd een ‘Ware Heem’ gepland en gebouwd waar comfort, verzorging en bediening berekend zijn op compensatie voor alles wat ouden van dagen moeten ontberen. In  't Ware Heem genieten de oudjes van een aangename, gezellige levensavond...

 

Niet te verwonderen dat dit tehuis toen de aandacht trok. Steeds staan circa een 60-tal aanvragen op de wachtlijst ingeschreven. En wat te zeggen van het bezoek van de deelnemers aan de studiereis van het Internationaal Verbond van Ziekenhuizen op 9 juni 1962. Het Ministerie van Volksgezondheid wees onze inrichting — op dat ogenblik nog in volle opbouw – aan als model in haar soort. Vloeren, muurbekleding, versiering, verwarming,   verlichting, hygiënische verzorging, kleurensymfonie, meubilair, planten en vissen, wintertuin en zelfs een clubbar, gaan alle verwachtingen te boven. Bij een wandeling in de tuin wordt u getroffen door de prachtig aangelegde en met zorg onderhouden hovingen met zitbanken en gezellige hoekjes. Het is een weelde voor onze oudjes.

 

Opschik van elk lokaal werd tegelijk estetisch en functioneel uitgevoerd. Hierdoor genieten de bewoners ten volle van  hun verblijf. Het  onderhoud  wordt aanzienlijk vergemakkelijkt wat ten goede komt aan de inspanningen van het geestelijk en lekenpersoneel. Voeg hierbij nog de moderne installatie voor keuken, afwas en wasserij, de centrale verwarming, sanitairen, liften, telefonie, signalisatie, waterdistributie enz... en ge stelt vast dat niets aan het toeval werd overgelaten maar alles grondig bestudeerd. Al met al moest het dan wel een énig « Ware Heem » worden.”

De jongeren van vzw L’équino brengen dit jaar een paardenhappening die mag worden gezien. Tijdens het weekend van 4, 5 & 6 augustus organiseren zij reeds voor de tiende maal een nationale eventing (= nieuwe naam military).  Een eventing bestaat uit drie delen: de dressuur, de jumping en de cross-country met natuurlijke hindernissen. Het wordt dit jaar ongetwijfeld een topper. Door de goede organisatie van de voorbije jaren, door het blijvend enthousiasme bij deze jonge bende en door het 10-jarig bestaan werden zij door de Koninklijke Belgische Ruitersport Federatie beloond en mogen zij dit jaar het Belgisch Kampioenschap Seniors organiseren, de topwedstrijd in België.

 

Het jonge team van L’équino slaagde er in om samen met de familie Casier – Kasteeldomein Baron Casier Nokere – een compleet nieuwe Cross-country op poten te zetten. De familie Casier stelt belangeloos hun domein ter beschikking van deze jonge wolven. De honger naar steeds maar beter doen en overtreffen zorgt er voor dat heel wat topruiters (Hendrik Degros, Carl Bouckaert, Kurt Heyndrickx, Hilde Van Mieghem en Karin Donckers – indien herstelt) zullen afzakken naar Nokere – Waregem. Uiteraard wordt opnieuw gerekend op een massale opkomst van toeschouwers (8.500 vorig jaar). Het kasteelpark is en blijft een uniek kader dat wordt gesmaakt door ruiters als door toeschouwers…

 

Bij de Eventing komen drie disciplines aan bod. De wedstrijd gaat dan ook over twee dagen. Dressuur en jumping worden afgewerkt op de ruime accommodatie van het Bloso-sportcentrum en de Gaverbeekhippodroom. Het grote kijkstuk, de cross, wordt op zondag afgewerkt in het unieke kader van het kasteelpark Casier in Nokere. Bij dressuur komt het er op aan om een vooraf gedefinieerd traject zo correct mogelijk uit te voeren, bij de jumping mogen geen balken worden afgesprongen en tijdens de cross-country moeten de natuurlijke hindernissen binnen de opgelegde tijd foutloos worden genomen. De combinatie (paard en ruiter/amazone) die er in slaagt om voor deze drie disciplines het best te scoren, wint de Eventing.

 

Topwedstrijd in België

 

Vorig jaar mocht l’Equino 369 deelnemers verwelkomen. Doordat dit evenement nog jaarlijks aan uitstraling blijft winnen, komen ook meer en meer topruiters met hun beste paarden naar Nokere. Vorig jaar telde de organisatie reeds 69 Nederlandse combinaties onder de deelnemers en ook dit jaar zal het gros van de Nederlandse topruiters naar Nokere afzakken. Het mogen het dus een internationaal open nationaal kampioenschap noemen. Het initiatief van l’Equino wordt ook naar waarde erkend door de Provincies West- en Oost-Vlaanderen. Dit jaar volgde ook de erkenning van Topsport Vlaanderen en komt er dus ook steun van de minister van Sport Anciaux. 

 

Ook dit jaar zal er dus spektakel van de bovenste plank worden geserveerd in Waregem en Nokere, te meer ook doordat dit ganse evenement GRATIS wordt aangeboden. Het is de ideale uitstap voor gezinnen. Zeker gezinnen met kinderen komen graag naar Nokere afgezakt. De rust dat de eindeloze natuur uitstraalt, het mooie paard, de getrainde atleet,… Al deze factoren zorgen ervoor dat de publieke belangstelling jaar na jaar toeneemt. Het zou geen verrassing zijn mocht dit jaar de kaap van 10.000 bezoekers overschreden worden.

 

 L’équino weet ook wat feesten is en koppelt traditiegetrouw een fuif op vrijdagavond aan dit evenement. Het wordt met deze jubileumuitgave van de eventing op vrijdagavond 4 augustus vanaf 21 u. een klepper van formaat.  Er werd een nieuwe formule uitgewerkt zodat er nog meer plezier kan worden gemaakt! Deze fuif zal kaderen in een tropisch kader en zal heten “Fiesta Latina”, dus iedereen is opnieuw welkom in het unieke kader van het kasteel baron Casier in Nokere. De toegang bedraagt 5 euro in voorverkoop bij de leden van l’Equino.

 

Zaterdag 5 augustus kunt u vanaf 9 u. kennismaken met de dressuur op het middenplein van de hippodroom in Waregem. De jumping start om 10.30 u. op de All-Weather-piste van het Blososportcentrum in Waregem.  Op zondag 6 augustus vanaf 9 u. tot 18 u. staat de cross-country op het kasteeldomein Casier in Nokere geprogrammeerd. Volg daarbij de wegwijzer l’Equino. De toegang voor alle wedstrijdonderdelen is gratis. In Nokere kunt u voor 5 euro parkeren op het domein. Zondag is er doorlopend barbecue van 12 tot 15 u in de grote feesttent in het kasteelpark Casier.

 

Dé aanrader is om op zondag het traject te wandelen  dat de eventingruiters dienen af te leggen. U bent slechts een uurtje onderweg en u kunt genieten van één van de mooiste stukjes ongerepte natuur dat het Kasteelpark van Baron Jean Casier rijk is.

In Waregem is gisterenmorgen in het rusthuis Acropolis de 100-jarige Elisa Lareu overleden. De aanhoudende warmte was er te veel aan.  Zij werd geboren op de Dam in Desselgem op 16 juni 1906 en werd vorige maand nog als eeuwelinge gevierd door het stadbestuur (zie bijdrage e-waregem 19 juni 2006). Daarbij was een grote delegatie aanwezig uit Desselgem, waar trouwens nog heel wat familie woont.

 

Elisa was de jongste in een gezin met zes kinderen, vier jongens en twee meisjes. Haar vader had een klein vlasbedrijf en dat betekent dat Elisa ook als kind na schooltijd meer dan eens diende te helpen op het bedrijf. Zij heeft nog de tijd van de Golden River meegemaakt voor de oorlog, toen het vlas werd geroot in rootbakken in de Leie. ’s Zomers was het tijd voor het roten in de rootbakken uit de Leie, het drogen op de weide en dergelijke. ’s Winters moest Lisa ook helpen zwingelen.

 

Lisa was dertig toen ze huwde met buurjongen Jerome Furniere. Het gezin Lareu was dan al ruim een tiental jaren verhuisd naar de diepere Leikant. Ze bleef daar wonen tot op 94-jarige leeftijd, toen ze naar rusthuis Acropolis op de markt kwam.  Even voordien had ze haar man verloren, waarmee ze juist nog haar diamanten bruiloft had gevierd. Ze hebben twee kinderen Maria en Marcel, die zorgden voor drie kleinkinderen en zes achterkleinkinderen.  

 

In de Leikant maakte Lisa de harde oorlogsjaren mee. Bij de doortocht werd daar zwaar gevochten. Haar man was thuis van het leger, maar werd als alle mannen in de Leikant krijgsgevangen genomen. Bij de tocht naar Vichte kon hij evenwel ontsnappen ter hoogte van De Prinse in Deerlijk. Elisa vluchtte met de familie, maar liet haar dochter Maria daarbij even achter bij de familie van haar zus Maria toen ze nog even terugging om iets te halen bij haar thuis. Ze nam nadien even een andere richting dan haar verder trekkende zus en bleef daardoor uren gescheiden van haar dochter. Het werd nadien een blij weerzien toen Elisa op haar onderduikadres de familie van haar zus voorbij zag komen.

 

Elisa en haar gezin bleef een tijd bij haar vader Petrus wonen en verzorgde hem ruim tien jaar. Voor Elisa waren het huishouden en de opvoeding van de kinderen haar grootste hobby. Iedere week werd brood en taart gebakken voor kinderen en kleinkinderen. Bij haar was iedereen welkom voor een gezellige babbel bij een tasje koffie. De kinderen bleven in de buurt wonen en zo bleef ze lang met haar familie rond zich. Een heupbreuk was de oorzaak dat ze noodgedwongen diende opgenomen te worden. Ze paste zich nadien in rusthuis Acropolis wel wonderwel aan en was daar een graaggeziene gast.