ECHT

\"Wat is ECHT?\"
vroeg het konijntje op een dag, toen ze naast elkaar lagen,
vlakbij de haard in de kinderkamer, voordat Nana zou komen opruimen.

\"Betekent het dat je van binnen iets hebt dat zoemt
en van buiten een palletje?\"

\"ECHT is niet hoe je gemaakt bent,\" zei het leren paard.
\"Het is iets dat met je gebeurt, als een kind lang,
heel lang van je houdt, dan wordt je ECHT.\"

\"Doet dat pijn?\" vroeg het konijntje.
\"Soms wel,\" zei het leren paard,
want hij sprak altijd de waarheid.\"
Als je ECHT bent, dan geef je er niets om
dat het pijn heeft gedaan.\"

\"Gebeurt het allemaal ineens, net als opgewonden worden?\"
vroeg hij, \"of stukje bij stukje?\"

\"Het gebeurt niet allemaal ineens,\"
zei het leren paard. \"Je wordt het gewoon.
Het duurt een hele tijd.
Daarom gebeurt het niet vaak met dingen
die gemakkelijk breken of scherpen randen hebben,
of voorzichtig behandeld moeten worden.

In het algemeen ben je tegen de tijd dat je ECHT wordt,
meestal kaal geknuffeld, en je ogen zijn eruit gevallen
en je poten bengelen erbij en je ziet er haveloos uit.

Maar dat geeft allemaal niet, want als je eenmaal ECHT bent,
ben je niet lelijk meer, behalve voor mensen die het niet begrijpen.\"

Uit: Het fluwelen konijn van Margery Williams.

"Wat is ECHT?"
vroeg het konijntje op een dag, toen ze naast elkaar lagen,
 vlakbij de haard in de kinderkamer, voordat Nana zou komen opruimen.

"Betekent het dat je van binnen iets hebt dat zoemt
en van buiten een palletje?"

 "ECHT is niet hoe je gemaakt bent," zei het leren paard.
 "Het is iets dat met je gebeurt, als een kind lang,
 heel lang van je houdt, dan wordt je ECHT."

"Doet dat pijn?" vroeg het konijntje.
 "Soms wel," zei het leren paard,
want hij sprak altijd de waarheid."
Als je ECHT bent, dan geef je er niets om
 dat het pijn heeft gedaan."

 "Gebeurt het allemaal ineens, net als opgewonden worden?"
vroeg hij, "of stukje bij stukje?"

"Het gebeurt niet allemaal ineens,"
zei het leren paard. "Je wordt het gewoon.
Het duurt een hele tijd.
Daarom gebeurt het niet vaak met dingen
die gemakkelijk breken of scherpen randen hebben,
of voorzichtig behandeld moeten worden.

In het algemeen ben je tegen de tijd dat je ECHT wordt,
 meestal kaal geknuffeld, en je ogen zijn eruit gevallen
en je poten bengelen erbij en je ziet er haveloos uit.

Maar dat geeft allemaal niet, want als je eenmaal ECHT bent,
ben je niet lelijk meer, behalve voor mensen die het niet begrijpen."

Uit: Het fluwelen konijn van Margery Williams.

Een titel hoeft niet

Hier zit ik dan onder een boom
aan de oever van een rivier,
op een zonnige morgen.
Een nietige gebeurtenis,
die niet de geschiedenis ingaat.
Hier zijn geen veldslagen en geen pacten
waarvan de motieven worden onderzocht,
of gedenkwaardige tirannenmoorden.

Toch zit ik aan de rivier, dat is een feit.
En nu ik hier ben,
moet ik ergens vandaan zijn gekomen
en daarvoor
op nog vele andere plaatsen zijn geweest,
net zoals veroveraars van landen
voor ze aan boord gingen

Zelfs een vluchtig ogenblik heeft een rijk verleden
een vrijdag voor een zaterdag,
een mei die aan juni voorafging.
Het heeft zijn eigen horizonnen, even werkelijk
als in de veldkijkers van bevelhebbers.

De boom is een populier die hier al jaren wortelt.
De rivier is de Raba die langer stroomt dan vandaag.
Het paadje is niet eergisteren pas
door de struiken gebaand.
Om die wolken te kunnen verjagen
moet de wind ze eerst hierheen hebben gewaaid.

En hoewel in de buurt niets groots gebeurt
is de wereld daardoor nog niet armer aan details,
Niet minder gefundeerd, niet zwakker gedefinieerd
dan toen de volksverhuizingen haar in hun greep hielden.

Niet alleen geheime complotten worden in stilte gehuld,
niet alleen kroningen gaan van een gevolg van oorzaken vergezeld.
Rond kunnen niet alleen de jubilea van opstanden zijn,
maar ook de omspelde steentjes aan de waterkant.

Dicht en verstrengeld is het borduursel van de omstandigheden,
De steken van de mier in het gras.
Het gras dat aan de aarde is genaaid.
Het golfpatroon waardoor een twijgje wordt geregen.

Het is zo gegaan dat ik hier ben en kijk.
Boven me fladdert een witte vlinder in de lucht
met vleugeltjes die alleen van hem zijn
en over mijn handen vliegt zijn schaduw,
geen andere, niet zomaar een, alleen de zijne.

Wanneer ik zoiets zie, verlaat me altijd de zekerheid
dat wat belangrijk is
belangrijker is dan wat onbelangrijk is.

Wirlawa Szymbarka

De regenboog is nooit echt weg.


Een jonge vrouw zat bovenop een heuvel te kijken hoe een regenboog de hemel vulde. Ze was verrukt over de schoonheid en de intensiteit hiervan. Na een tijdje begon de regenboog te vervagen, en de vrouw maakte zich gereed om terug te gaan naar huis. De vrouw stond op om te vertrekken. Er was niet langer vreugde in haar hart, of een glimlach op haar gezicht. Regenmaker vroeg: 'Waarom heeft de vreugde je verlaten?' De jonge vrouw was verbaasd dat Regenmaker voldoende om haar gaf om dit te vragen. Verlegen antwoordde ze:
'Het is prettig om je stem te horen, Regenmaker. Ik voel verdriet in me opkomen. De regenboog was schitterend, maar het was alleen maar een illusie. De kleuren vervaagden zodra de zon niet langer door de regendruppels scheen. En mijn geluk lijkt ook alleen maar op illusies gebaseerd te zijn. Ik word nu weer erg verdrietig.' Regenmaker luisterde. Hij sprenkelde nog een paar regendruppels rond en vroeg:
'Is er nog steeds water? Is er nog steeds een zon?
Zo ja, dan is de regenboog er ook nog steeds.
Hij is alleen maar verborgen in de plooien van de tijd, en je kunt hem uitsluitend zien als de zon en de regendruppels elkaar ontmoeten en de tijd en ruimte met elkaar delen.' De jonge vrouw dacht na over de woorden van Regenmaker. Toen vroeg ze: 'Als de regenboog weg is, Regenmaker, mist de hele natuur hem dan niet?' 'Nee antwoordde Regenmaker, 'want hij is nooit weg, hij is alleen uit het zicht verdwenen. Hij is nog steeds aanwezig in de herinnering van iedereen die hem gezien heeft, en in je gedachten kun je hem ogenblikkelijk terughalen. De herinnering aan het geluk is in je geest opgesloten.
Je hoeft die herinnering alleen maar op te roepen om het geluk weer in je hart te voelen. Dit kun je op elk moment doen waarop je bedroefd bent.' De vrouw opende haar geest en riep de herinnering van de regenboog op. En haar hart zwol op door de schoonheid ervan, alsof de regenboog vlak voor haar gezicht aanwezig was.
'Het werkt, Regenmaker. De schoonheid van de regenboog is in mijn geheugen bewaard gebleven.' 'Ja, jonge vrouw, de herinnering aan alle schoonheid in je leven blijft in je geheugen bewaard.
Je kunt je verdriet altijd verdrijven door jezelf in die herinneringen aan de vreugde te koesteren.' De jonge vrouw haastte zich om haar gevoelens over de schoonheid van de regenboog met anderen te delen.

Tussen Hemel en Aarde.