Naar de inhoud

WeerLicht

akke.beakke.be
lichtpuntjes

Archief

Regenboogbrug






Gisteren toverde ik een trapje
van hier tot aan de regenboogbrug
dan kan elk dier om middernacht
nog even naar het baasje terug.

Kijk dan lieverd
kijk dan toch mee!
Daar komt tussen al die diertjes
ook jouw lieverd naar benee.

Zie je haar komen?
Wat rent ze hard!
Ze weet dat jij wacht
met liefde in je hart.

Ze springt in je armen
jij kust haar, zij likt terug.
En laat jou met die “kus” weten
ik mis je daar bij de regenboogbrug

(auteur mij onbekend)

Geschreven door Vlinderke om 13:01 Reageer op dit bericht

Loslaten

OM LOS TE KUNNEN LATEN IS LIEFDE NODIG

Los laten betekent niet dat 't me niet meer uitmaakt,
het betekent dat ik het niet voor iemand anders kan doen.

Los laten betekent niet dat ik 'm smeer,
het is het besef dat ik een ander niet kan beheersen.

Los laten is niet het onmogelijk maken,
maar het toestaan om te leren van menselijke consequenties.

Los laten is machteloosheid toegeven,
Het geen betekent dat ik het resultaat niet in de hand heb.

Los laten is niet proberen om 'n ander te veranderen of de schuld te geven,
het is jezelf zo goed mogelijk maken.

Los laten is niet zorgen voor,
maar geven om.

' Los laten is niet oordelen,
maar de ander toestaan mens te zijn.

Los laten is niet in het middelpunt staan en alles beheersen,
maar 't anderen mogelijk maken hun eigen lot te bepalen.

Los laten is niet anderen tegen zichzelf beschermen,
het is 'n ander toestaan de werkelijkheid onder ogen te zien.

Los laten is niet ontkennen,
maar accepteren.

Los laten is niet alles naar mijn hand zetten,
maar elke dag nemen zoals die komt en er mezelf gelukkig mee te prijzen.

Los laten is niet anderen kritiseren of reguleren,
maar proberen te worden wat ik droom, te kunnen zijn.

Los laten is niet spijt hebben van het verleden,
maar groeien en leven voor de toekomst.

Los laten is minder vrezen en meer beminnen
.

Geschreven door Vlinderke om 00:00 Reageer op dit bericht

De meester en de stenen








De meester en de stenen

Een Tibetaanse meester gaf eens een lezing voor een klas economiestudenten. Op zijn bureau stalde hij een glazen vaas en een aantal kiezelstenen. Een voor een deed hij de stenen in de vaas, tot er geen steen meer bij kon.
"Is de vaas vol?", vroeg hij aan de klas.
"Ja", oordeelde de klas.

De meester glimlachte en pakte van onder het bureau een pot met grind, die hij in de vaas gooide. Met een beetje schudden verdween al het grind in de vaas.
"Is de vaas vol?", vroeg hij aan de klas.
"Ja", oordeelde de klas.

De meester glimlachte en pakte van onder het bureau een pot met zand, die hij in de vaas gooide. Met een beetje schudden verdween al het zand in de vaas.
"Is de vaas vol?", vroeg hij aan de klas.
"Ja", oordeelde de klas.

De meester glimlachte en pakte van onder het bureau een kan water, die hij in de vaas gooide.
"Nu is de vaas vol", zei de meester. "Wat kun je hiervan leren?"

Een leerling stak zijn hand op. "Het punt is, dat hoe vol je schema ook lijkt, je kunt er altijd wel wat tussen vrotten."

"Nee", sprak de meester. "Dat is niet het punt. Dit voorbeeld illustreert dat je nooit alles in de vaas had gekregen als je de grote kiezels er niet als eerste in doet. Wat zijn de 'grote kiezels' in jouw leven? Je opleiding? Een ideaal? Tijd met mensen van wie je houdt? Vergeet nooit dat de grote stenen het belangrijkst zijn, omdat het je anders niet lukt."

Geschreven door Vlinderke om 19:02 Reageer op dit bericht

Een sprookje

Een Sprookje.....



Svaha was in zijn krachtplaats, een open plek in het gigantische woud. Hij zat voor de grote witte obelisk in het centrum van de open plek.

Svaha vond deze plek toen hij een jonge Sjamaan was, nog een beetje nat van de restanten van het ei dat van de top van de boom was gevallen.

In de obelisk vond hij het glanzend wit gewaad dat gemaakt was van Liefde en het blauwe zwaard om de wereld te splitsen in waarheid en leugen, dit waren de wapens die hij als strijder nodig had.

Aan zijn linkerzijde zat Wolf, de eerste die in zijn cirkel was gekomen, een eeuwige vriend en leraar. Svaha hield ervan Wolf te knuffelen omdat hij een dikke, warme en zachte pels had.

Aan zijn rechterzijde zat zwarte Panter, een grote hulp voor Svaha bij het graven in dat oude onderbewustzijn.

Ze hadden al wat avontuurlijke tochten samen ondernomen naar de uithoeken van het uitgestrekte land. Svaha had het meest genoten van de trip naar de oceaan waar ze Dolfijn ontmoetten, de Healer. Maar dit zijn andere verhalen die misschien in de mist van de tijd zullen verdwijnen.

Svaha zei :”Wel vrienden, we hebben reizen ondernomen door al deze landen en het Licht in het Licht gevonden. Het zal niet meer lang duren voor ik weer Heer van de Draken ben. Maar als ik dat ben, wat dan? Wat kan ik er mee? Ik voel dat ik nog niet klaar ben met de rol die ik nu speel. Ik weet hoe goed het voelt als jeeenmaal de dualiteit overstegen bent, als je in die plaats van fluwelen stilte bent, als je Bent.. Maar ik weet ook dat het een illusie is, zoals alles, een klein stukje van het mysterie dat ik ben.

Dus ik wil weer gaan reizen, op zoek naar avontuur. Ik wil naar de DonkereZijdegaan. Maar ik weet niet hoe ik dit moet doen. Wolf kun je me een advies geven?”

“Wel”, zei Wolf, “Misschien kun je een andere leraar vragen met kennis van deze zoals jij het noemt, Donkere Zijde.”

Svaha vroeg om hulp. Uit het woud kwam een dier, langzaam lopend, in de cirkel. Het was Lynx.

Lynx zei :” Ik zal je naar de Donkere Zijde voeren, maar van daar uit moet je het alleen doen”.

Svaha was heel blij dat Lynx dat wilde doen, wantLynx staat bekend voor zijn zwijgen. Lynx weet, maar heeft geen behoefte om zijn kennis te verspreiden. Dit is een goede eigenschap die Svaha nog niet heeft geleerd. Maar de kennis en wijsheid vanSvaha zijn niet zo groot als die van Lynx.

Zo gingen ze op pad en volgden Lynx. Kort daarna naderden ze een plaats waar ze een scherpe donkere lijn konden zien, een soort grens.

“Bedankt Lynx” zei Svaha. Lynx glimlachte alleen maar.

Svaha, Wolf en zwarte Panter deden een stap en kwamen in de totale Donkerheid terecht. Onmiddelijk voelden zeChaos, alles viel uit hier uit elkaar, tijd en ruimte hadden hier geen betekenis omdat deze ook uit elkaar getrokken werden.

Svaha dacht :”Hoe moet ik hier het licht vinden, zodat ik iets heb om me aan vast te houden? Misschien moet ik mijn intentie gebruiken om het licht van de andere kant hier naar toe te brengen. Maar dat zou betekenen dat de Donkerheid hier niet meer zou zijn! Maar wacht, ik herinner me de tarot kaart van die oude man met de lantaarn. Dat moet het antwoord zijn”

Dus stak Svaha de lantaarn aan. Ze zagen schepselen die er griezelig, maar ook belachelijk uitzagen.

Svaha dacht :”Wel dit is niet het antwoord.Ik moet beter voelen en denken...

Oh mijn God, het kan toch niet zo simpel zijn?”

“Ja” zeidenWolf en Panter......

EnSvaha ontstak het Vuur in zichzelf.
Geschreven door Vlinderke om 00:00 Reageer op dit bericht

If I can endure

If I can endure for this minute
Whatever is happening to me,
No matter how heavy my heart is
Or how dark the moment may be-
If I can remain calm and quiet
With all the world crashing about me,
Secure in the knowledge God loves me
When everyone else seems to doubt me-
If I can but keep on believing
What I know in my heart to be true,
That darkness will fade with the morning
And that this will pass away, too-
Then nothing in life can defeat me
For as long as this knowledge remains
I can suffer whatever is happening
For I know God will break all of the chains
That are binding me tight in the darkness
And trying to fill me with fear-
For there is no night without dawning
And I know that my morning is near.

Helen Steiner Rice

Geschreven door Vlinderke om 17:34 Reageer op dit bericht

Guardian Angel

Barefoot and dirty, the girl just sat and watched people go by. She never tried to speak, she never said a word. Many people passed, but not one person glanced her way. No one stopped, including myself.

The next day I decided to go back to the park, curious if the little girl would still be there. Right in the very same spot as she was yesterday, she sat perched up high, with the saddest look in her eyes. But today I could not just walk away, concerned only with my own affairs. Instead I found myself walking over to the little girl.

As we all know, a park full of strange people is not a place for young children to play alone. As I began walking towards her, I could see the back of the little girl's dress indicated a deformity. I figured that was the reason the people just passed by and made no effort to care. As I got closer, the little girl slightly lowered her eyes to avoid my intent stare.

I could see the shape of her back more clearly. It was grotesquely shaped in a humped over form. I smiled to let her know it was okay ... I was there to help, to talk. I sat down beside her and opened with a simple "Hello!"

The little girl acted shocked, and stammered a "Hi" after a long stare into my eyes. I smiled and she shyly smiled back. We talked until darkness fell and the park was completely empty. Everyone was gone and we were alone.

I asked the girl why she was so sad. She looked at me and with a sad face said, "Because I'm different."

I immediately said, "That you are!" and smiled.

The little girl acted even sadder. She said, "I know."

"Little girl," I said, "you remind me of an angel, sweet and innocent."

She looked at me and smiled. She slowly stood to her feet and said, "Really?"

"Yes, ma'am, you're like a little guardian angel sent to watch over all the people walking by."

She nodded her head yes and smiled, and with that she spread her wings and said with a twinkle in her eye, "I am ... I'm your guardian angel."

I was speechless ... surely I was just seeing things!

She said, "For once you began thinking of someone other than yourself, and now my job here is done."

Immediately, I stood to my feet and said, "Wait! Why did no one stop to help an angel?"

She looked at me and smiled, "You're the only one who could see me, and you believed it in your heart." With that, she was gone.

And with that, my life was changed dramatically. So, when you think you are all that you have, remember, your angel is always watching over you.


Geschreven door Vlinderke om 17:32 Reageer op dit bericht

Carved in stone

Carved In Stone
A story tells that two friends were walking through the desert.
During some point of the journey, they had an argument, and one friend slapped the other one in the face.
The one who got slapped was hurt, but without saying anything, wrote in the sand:

TODAY MY BEST FRIEND SLAPPED ME IN THE FACE.

They kept on walking until they found an oasis, where they decided to take a bath.
The one who had been slapped got stuck in the mire and started drowning, but the friend saved him.
After he recovered from the near drowning, he wrote on a stone:

TODAY MY BEST FRIEND SAVED MY LIFE.

The friend who had slapped and saved his best friend asked him, \"After I hurt you, you wrote in the sand and now, you write on a stone, why?\"
The other friend replied \"When someone hurts us we should write it down in sand where winds of forgiveness can erase it away.
But, when someone does something good for us, we must engrave it in stone where no wind can ever erase it.\"

LEARN TO WRITE YOUR HURTS IN THE SAND AND TO CARVE YOUR BENEFITS IN STONE.

Geschreven door Vlinderke om 15:55 Reageer op dit bericht

Oude Ziel

Het verhaal van een oude ziel.

Er was eens een zeer oude ziel die vele, vele mensenlevens op Moeder Aarde geleefd had en nu ook zijn bestaan als ziel bijna achter zich had gelaten.
Ja, weldra zou hij samensmelten met de Grote Geest die de Eeuwige Jachtvelden vult en deel van hem gaan uitmaken.
Op dat moment voelde de oude ziel zich wat eenzaam in de ruimte tussen zijn laatste mensenleven en de komende samensmelting.
Zijn beste vrienden waren vertrokken, de oude ziel kon ze beneden op Moeder Aarde zien, kon zien hoe ze elk een mens vulden met gretigheid, nieuwsgierigheid, verwondering en allerlei gedachten.
\"Ik wil erheen,\" zei de oude ziel.
\"Ik heb nog alle liefde en een behoorlijke portie vreugde in mij.
Ik wil erheen om die aan hun te geven.\"
\"Maar je tijd tot aan de samensmelting is erg kort,\" waarschuwde de Wachter.
\"Natuurlijk kun je hun vreugde schenken, maar als je maar zo kort bij hen bent doe je hun ook een geweldig verdriet als je hen verlaat.\"
\"Ik weet het,\" zei de oude ziel.
\"Toch is dat wat ik wil.
Ik wil hun zoveel vreugde schenken dat het hen later over hun verdriet heen zal helpen.\"
\"Zo geschiede het dan,\" zei de Wachter, en liet de zeer oude ziel gaan.
Daarop kreeg een mensenpaar op Moeder Aarde het mensenkind dat ze zich zo gewenst hadden.
Het was een allerliefst kind dat vanaf de dag dat het geboren werd hen met vreugde vervulde, die zuivere vreugde die mensen voelen als hun zielen elkaar ontmoeten en elkaar herkennen van de Eeuwigheid.
\"Maar heb je niet een ontzettend korte tijd over?\" fluisterde de ziel van de mama tegen de oude ziel in het kleine mensenkind.
\"De tijd is maar kort, maar de vreugde is groot,\" antwoordde de zeer oude ziel van het mensenkind.
Alhoewel de moeder zich van het gesprek tussen hun zielen niet bewust was, zette dat gefluister de deur op een kier voor het weten dat we hier op Moeder Aarde niets bezitten - niet elkaar, niet eens onszelf.
Maar het mensenkind groeide op en door de vreugde die het bracht deed het zijn moeder dergelijke gedachten vergeten.
Ja, de zeer oude ziel mocht zijn laatste periode precies zo doorbrengen als hij gewenst had.
Maar de tijd was kort, zelfs naar mensenmaat gemeten was hij kort, en het uur sloeg waarop de samensmelting plaats zou vinden.
De zeer oude ziel kreeg de oproep zich onverwijld te melden bij de wachter en moest gehoorzamen.
Voor de mensen leek het alsof het kind een onverwachte dood stierf.
Hun verdriet was groot, precies zoals de Wachter voorspeld had.
Maar omdat alle herinneringen aan hun kind vreugdevol waren, alleen maar vreugdevol, konden ze hun verdriet dragen, precies zoals de zeer oude ziel voorspeld had.
En dus werd het de gewoonte in de Eeuwigheid om de zeer oude zielen naar beneden te sturen om hun laatste grote vreugde te schenken aan de mensen die dat nodig hebben, in plaats van hen hun laatste restje tijd uit te laten zitten in de ruimte.
Het verdriet dat volgt, ja, het onvermijdelijke grote verdriet kunnen mensen enkel dragen door de liefde en de vreugde die ze tevens hebben gekregen … van hun allerliefste kind....

Geschreven door Vlinderke om 09:13 Reageer op dit bericht

Paasversje

HET KUIKENTJE

Ergens in een winkel
daar scharrelt op de grond
van een etalage
een piepklein kuiken rond

Hij pikt tegen de ruiten
en gaat op zoek naar graan
hij kijkt verbaasd naar buiten
waar heel veel mensen staan

Maar als hij ’t lege eitje ziet
is hij pas écht verrast
en vraagt zich vol verbazing af:
heb ik dáárin gepast?

(Uit: Het grote versjesboek)

Geschreven door Vlinderke om 21:15 Reageer op dit bericht

Morning has broken


Morning has broken, like the first morning
Blackbird has spoken, like the first bird
Praise for the singing, praise for the morning
Praise for the springing fresh from the word

Sweet the rain\'s new fall, sunlit from heaven
Like the first dewfall, on the first grass
Praise for the sweetness of the wet garden
Sprung in completeness where his feet pass

Mine is the sunlight, mine is the morning
Born of the one light, Eden saw play
Praise with elation, praise every morning
God\'s recreation of the new day



 

Morning has broken, like the first morning
Blackbird has spoken, like the first bird
Praise for the singing, praise for the morning

Geschreven door Vlinderke om 00:00 Reageer op dit bericht

Meer van WeerLicht

↑ Terug naar de berichten