grens

Bram Vermeulen was ook zo'n inspiratiezoeker die ik erg waardeer...

Als ik niet meer huil

Als ik de nevel zie

Boven de stille velden

Hoe de zon z’n stralen breekt

Uit gaten in de lucht

Hoe vogels strepen trekken

In hun vlucht

Als ik daarvan niet meer huil

Wil ik dan nog wel bestaan

En als ik niet meer huiver

Als ik de kleuren zie

Hoe ze tot paars verglijden

Hoe de nacht de dag verdrijft

En plaats maakt voor de maan

als ik de uilenkreet tot stilte hoor vergaan

als ik dan niet huiver

wil ik dan nog wel bestaan

(fragment uit "de beuk erin" van Bram Vermeulen)

Heimwee ...

Ik leerde de romans van Hermann Hesse kennen, toen ik zo’n vijftien, zestien jaar oud was. Ik was er gewoon wég van! Zelfs in die mate, dat ik me de werken waar ik in het Nederlands niet aan kon geraken, in het Duits aanschafte. Ik was op school een klein beetje Duits aan het leren, dus Hesse lezen in zijn moedertaal liep niet van een leien dakje. Maar met een woordenboekje erbij lukte het wel, en het was de moeite waard. De beelden en sferen die Hesse in zijn moedertaal opriep, grepen mij nog meer aan dan in het Nederlands, wellicht juist omdat die vreemde taal soms meer suggereerde dan duidde... Maar genoeg, ik wil jullie laten meegenieten, nu ik deze namiddag na zoveel jaren opnieuw een stukje Hesse heb zitten lezen...

“Der ferne braune Wald hat seit wenigen Tagn einen heiteren Schimmer von jungen Grün; am Lettensteg fand ich heute die erste halberschlossene Primelblüte; am feuchten klaren Himmel träumen die sanften Aprilwolken, und die weiten, kaum gepflügten Äcker sind so glänzend braun und breiten sich der lauen Luft so verlangend entgegen, als hätten sie Sehnsucht, zu empfangen und zu treiben und uhre stummen Kräfte in tausend grünen Keimen und aufstrebenden Halmen zu erproben, zu fühlen und wegzuschenken. Alles wartet, alles bereitet sich vor, alles träumt und sprosst in einem feinen, zärtlich drängenden Werdefieber – der Keim der Sonne, die Wolke dem Acker, das junge Gras den Lüften entgegen.

Von Jahr zu Jahr steh ich um deise Zeit mit Ungeduld und Sehnsucht auf der Lauer, als müsste ein besonderer Augenblick mir das Wunder der Neugeburt erschliessen, als müsse es geschehen, dass ich einmal, einde Stunde lang, die Offenbarung der Kraft und der Schönheit ganz sähe und begriffe und miterlebte, wie das Leven lachend aus der Erde springt und junge grosse Augen zum Lichte aufslägt. Jahr für Jahr auch tönt und duftet das Wunder an mir vorbei, geliebt und angebetet – und unverstanden; es ist da, und ich sah es nicht kommen, ich sah nicht die Hülle des Keimes brechen und den ersten zarten Quell im Lichte zittern.”

(Uit het verhaal “Aus Kinderzeiten” uit het bundel “Diesseits” (Gesammelte Werke 2, Suhrkamp Verlag, 1973)