Berichten van 1 oktober 2010 tot 31 oktober 2010

Ronde van Lombardije

zaterdag 16 oktober 2010

Gilbert beste in grauwe herfstklassieker

 

De Ronde van Lombardije ging dit jaar van start in Milaan. 260 km verderop, in Como, lag de aankomst. Onze landgenoot Philippe Gilbert (Omega Pharma-Lotto) behoorde tot de favorieten, zeker nadat hij enkele dagen terug de Ronde van Piemonte nog op zijn naam schreef.

Onder een grauw wolkendek kozen zes renners het hazenpad: Michael Albasini (Columbia), Diego Caccia (ISD), Kjell Carlström (Sky), Mauro Da Dalto (Lampre), Tony Gallopin (Cofidis) en Gianluca Mirenda (ISD). Hun voorsprong liep op tot acht minuten. Op 100 km van de meet was hun voorgift echter reeds onder de vijf minuten gezakt. In het peloton werd het merendeel van het werk opgeknapt door de mannen van Omega Pharma-Lotto, waaronder Christophe Brandt. De 33-jarige Waal kondigde aan dat het zijn laatste koers was.

In de loop van de wedstrijd begon het te regenen. Dat zorgde voor spekgladde wegen wat het gevaarlijk maakte in de afdalingen. Een motor van de RAI ging tegen de vlakte. Gallopin reed ertegenaan en kon niet meer weerkeren naar de leiders. Ook Mirenda viel letterlijk weg uit de kopgroep.

Op minder dan 70 km van de streep bleven nog drie koplopers over: Albasini, Carlström en Caccia. Da Dalto kon hun tempo niet meer aan. Carlström was de volgende in de rij. Hij loste tijdens de beklimming van de Madonna del Ghisallo. Caccia zou hetzelfde lot ondergaan. Albasini zong het dus het langste uit.

In het peloton werden enkele demarrages geplaatst. Vladimir Gusev (Katusha) opende de debatten. Angel Madrazo (Caisse d’Epargne) en Giovanni Visconti (ISD) waagden eveneens hun kans.

Op de Colomna di Sormano gingen Gusev, Madrazo en Visconti op en over Albasini. Hun voorsprong op de groep met de favorieten bedroeg iets meer dan een halve minuut. Bauke Mollema (Rabobank) zou de sprong wagen naar de leiders toe en hen achterlaten. Alweer een andere situatie dus. In de achtergrond was Vincenzo Nibali (Liquigas) zeer actief. Wegrijden deed de Vueltawinnaar echter niet. Het effect was wel dat het groepje fel uitgedund was. Philippe Gilbert was in elk geval goed mee.

In de afdaling kreeg Mollema het gezelschap van Nibali, Gilbert en Pablo Lastras (Caisse d’Epargne). Nibali zou echter vallen op het natte wegdek en uit de kopgroep verdwijnen. Zijn landgenoot Michele Scarponi (Androni Giocatolli—Diquigiovanni) zou zijn plaats innemen. Op 26 km was Gilbert van de anderen weggereden in de afdaling. Even leek het alsof hij aan een solo richting finish was begonnen, maar Scarponi keerde terug. Het groepje met Nibali volgde op ongeveer een minuut.

De zege was dus voor Scarponi of Gilbert. De Belg kon zichzelf opvolgen. Er volgde nog een laatste klim: de San Fermo  della Battaglia. Gilbert plaatste daar de beslissende demarrage. In de slotkilometer wees Gilbert naar het nummerplaatje op zijn fiets: 1. Dit gebaar deed de tv-commentatoren, en waarschijnlijk ook menig kijker, even vrezen voor een lekke band. Gelukkig was er dus niets aan de hand.

 

(foto: www.sporza.be)

 

Top 10
01.P.Gilbert	260 km in 6h46'32"
02.M.Scarponi	op        12"
03.P.Lastras	55"
04.J.Fuglsang	1'08"
05.V.Nibali	z.t.
06.S.Sanchez	1'12"
07.M.Nieve	2'07"
08.M.Santambroggio	3'01"
09.C.Barrdeo	3'25"
10.G.Caruso	3'50"

 

GiGiVéLo

WK Wielrennen 2010: Geelong

zondag 3 oktober 2010

Anticlimax voor sterk België

Omstreeks één uur 's nachts Belgische tijd ging in het Australische Melbourne de wegrit voor de mannen elite van start. Voor het eerst in de geschiedenis werd niet vertrokken vanop het lokale circuit. Eerst stond er een tocht van 85 km op het programma richting Geelong. Daar zouden elf plaatselijke ronden worden afgelegd. De Belg Philippe Gilbert vertrok als absolute topfavoriet.

Vanaf de officiële start vlogen enkele renners erin. De eerste ontsnapping van de dag was dan ook snel beklonken. Deze bestond uit vijf man: Brammeier (Ier), Elammoury (Marokkaan), Kvachuk (Oekraïner), Tamayo (Colombiaan) en Rodriguez (Venezolaan). De Serviër Hasanovic trachtte naar de leiders toe te rijden, maar dat lukte niet. Hasanovic zou lange tijd tussen de kop en het peloton inrijden. Het peloton begon namelijk heel gezapig aan de eerste tientallen kilometers van dit WK. Terwijl de koplopers een gemiddelde van 50 km per uur haalden, bedroeg dat in het grote pak lange tijd nog geen 30 per uur.

De voorsprong van de kopgroep liep op tot 23'30". Dat is ongeveer de tijd van een plaatselijke ronde waardoor het gevaar bestond dat het peloton gedubbeld zou worden. Voor de Belgen het sein om toch wat vaart in het peloton te krijgen. Frederik Willems was de eerste pion die werd ingezet. Wegkapitein Mario Aerts droeg ook zijn steentje bij om het gat wat minder omvangrijk te maken. Veel hulp kregen onze landgenoten niet. De Italianen waren niet te bespeuren op kop van het peloton. Spanje zette wel even een mannetje in, maar het was vooral de VS met tijdrijder David Zabriskie die een handje toe kwam steken.

Exact 21'30" na de koplopers begon het peloton aan het circuit in Geelong. Aangezien het kwintet het peloton letterlijk op de hielen zat, mochten er enkel neutrale wagens het peloton volgen.

In de tweede ronde loste Elammoury voorin. Nog vier koplopers dus. De Belgen maakten een goede indruk op de twee hellingen op het plaatselijke parcours. Willems en Kevin De Weert maakten tempo. Daardoor ontstond er een breuk. In de volgende ronde voltrok zich hetzelfde ritueel, dit keer onder impuls van Aerts. De leiders hadden nog steeds een voorsprong van meer dan tien minuten.

In ronde vijf verschenen de Italianen in de voorposten van het peloton. De Spanjaarden volgden dat voorbeeld in de volgende ronde. Op de Challambra Crescent demarreerde de Italiaan Matteo Tosatto. In zijn zog keerden een dertigtal man terug. Daarbij waren vier Belgen: Philippe Gilbert, Leif Hoste, Jürgen Roelandts en Greg Van Avermaet. Andere namen uit het groepje: Vincenzo Nibali, Tony Martin, Edvald Boasson Hagen, Lars Boom, André Greipel, Koos Moerenhout, Filippo Pozzato en Cadel Evans. Björn Leukemans en Oscar Freire waren twee van de grote afwezigen.

Kvachuk liet zijn drie medevluchters achter in de zevende ronde. Na hem volgde Tamayo en even verderop het duo Brammeier en Rodriguez. Achter hen volgde het groepje met Gilbert. Roelandts loste, er bleven dus nog drie Belgen over. De groep Freire volgde op 45". Luis Leon Sanchez was degene die tempo maakte om de kloof te dichten. 

Mark Cavendish gaf er in de achtste ronde de brui aan. Vooraf werd er openlijk getwijfeld aan de capaciteiten van de Brit om in Australië de titel in de wacht te slepen. Bij het ingaan van de negende ronde moest Van Avermaet een lekke achterband laten wisselen. Hij viel dus weg uit de groep Gilbert. Enkel Hoste kon de kopman nog bijstaan. In de groep Freire, waar ook Tyler Farrar en Thor Hushovd bijzaten, stak Rusland een handje toe. Op de Challambra Crescent was er een Italiaanse duoaanval van Nibali en Visconti. Gilbert en Pozzato sloten aan. De laatste koploper, Kvachuk, werd gerepen. Gilbert leek dus in de tang te zitten bij drie Italianen, maar er kwamen nog anderen bij. Evans en Moerenhout bijvoorbeeld. 

Op de tweede helling ging Nibali er weer vandoor. Hij kreeg het gezelschap van Moerenhout, Visconti, Serpa en Sorensen. Alweer een kwintet op kop dus. De groep Gilbert zou ingelopen worden door de groep Freire. Zo zaten Hoste en Van Avermaet weer bij hun kopman. Farrar was ondertussen gelost uit de groep Freire.

Van Avermaet verrichte superwerk. Zowel op Challambra Crescent als de tweede helling maakte hij tempo waardoor de vluchters werden gegrepen. Het teken voor Leukemans om zijn slag te slaan. De eerste die in zijn zog volgde was...Philippe Gilbert. Pozzato ging met hen mee. Kolobnev, Terpstra en Evans pikten ook hun wagonnetje aan. Pozzato besliste niet mee te werken. De vlucht was dan ook geen lang leven beschoren.

Fabian Cancellara zou geen dubbelslag slaan. Bij het ingaan van de laatste ronde had hij een achterstand van 40". De slotronde begon met een krachttoer van Bruseghin. Van Avermaet loste hem af. Op Challambra Crescent demarreerde Van Avermaet. Gilbert ging er op en erover. Leukemans, Evans, Kolobnev, Fränk Schleck, Martens, Breschel en Moerenhout volgden op de top op 14" van Gilbert. Even zag het er goed uit voor de Belg, maar in de laatste drie kilometer werd hij gegrepen. Het zou een sprint worden.

Die werd overtuigend gewonnen door de Noor Thor Hushovd. De Deen Matti Breschel en de Australiër Allan Davis vervolledigden het podium. Van Avermaet werd knap vijfde. Gilbert werd 18de.

 

(foto: www.sporza.be)

 

GiGiVéLo