Vandaag kwam onze kleindochter van 3 van het toilet,
haar broekje op haar enkels en dus met ontbloot kadet.
Een bus met poedersuiker voor de bollen neergezet,
werd uitgestrooid op haar kadet, dat was dus dolle pret.

Dag meneer met je kalende bol en je ochtendgezicht.
Dag, brillekebril met de variluxglazen.
Dag, werkloos gebit in je kommetje-kom.
Dag, pillekepil om het bloed te verdunnen,
het vette te weren, de darmen te smeren.
Dag, minuscuul maar onmisbaar gehoorapparaat.
Alles op, alles in, wij staan weer paraat.
Dag, krant met je bladzij: ,,bedroefd maar dankbaar".
Wij zijn monter en op, staan voor alles weer klaar.

Al gaat alles fout en niets volgens plan,
dan hebt u toch altijd nog onze grote Johan,

Komt u in de langste file ooit te staan,
zingt toch in uw hart mee met Sebastiaan.

Schiet u zelden in de lach,
altijd rest u de grote Bach.

,,Dag opa, mag u even op?"
vroeg het kind vriendelijk
aan de oude heer,
die na een wandeling
over het kerkhof
even uitblies bij een zerk.

Het maakt je zo verlegen en zo radeloos:
zo'n  dood, stil kind, het is er wel en niet,
niemand kan zeggen wat je eigenlijk ziet,
het is niet meer van hier, zo klein en sprakeloos.

Als nu toch eens de Heiland kwam en sprak,
en het, net als Jairus' dochter, liet herleven,
en dat het kind, na haast onmerkbaar beven,
dan de ogen opsloeg en naar Hem de hand uitstak...

De Heiland kómt, Die alles nieuw zal maken,
zal ook dit kind voor eeuwig doen ontwaken.