Godjumenas! Is het al van vorig jaar geleden dat ik nog iets op deze website schreef? De tijd vliedt snel, en steeds sneller naarmate je ouder wordt.

Het doet in elk geval vermoeden dat ik het in de afgelopen maanden druk heb gehad. En dat klopt. Maar deze week barstte de bom met een luide knal. Dat komt zo.

Nadat mijn vorige uitgever in moeilijk vaarwater was terechtgekomen - bezuinigingen, reorganisatie, ontslagen, je weet hoe dat gaat -, ging ik op zoek naar nieuw onderdak voor mijn volgend boek. Het duurde niet lang of ik kreeg een telefoontje van de Standaard Uitgeverij. Of ik aan niemand anders toezeggingen wou doen, want zij wilden absoluut mijn pennenvrucht uitgeven.

Dus staken we de koppen een paar keer bij elkaar, zetten we onze handtekeningen onder een contract en gingen we met elkaar in zee. Van dan af kende het ontstaansproces van het boek zijn gewone verloop. In wederzijds overleg – ik kan het niet laten me met details te bemoeien - kozen we de titel, ontwierpen we de voorpagina en bepaalden we de lay-out.

Maandag 26 maart 2012 ligt de vrucht van onze samenwerking in de boekhandel: Geld & Glamour. De lancering gaat gepaard met interviews op VTM, ATV en TV Limburg. Een gesprek met Ianka Fleerackers voor Zboek is voor april gepland. Dag Allemaal brengt deze week een interview van meer dan drie pagina’s. Ook rest van de geschreven pers laat zich niet onbetuigd.

En zeggen dat ik intussen al een eerste versie van mijn volgend boek klaar heb. Daarover meer op een latere datum.

Mijn derde muzikale hartenbreker leerde ik kennen door Jan Van Rompaey. Af en toe draaide hij het liedje in zijn radioprogramma “Jan en Alleman”. Voor de juiste naam van het programma steek ik mijn hand niet voor in het vuur, maar soit. Ik herinner mij nog de laatste uitzending van de reeks. Aan het einde fluisterde hij: ‘Ik ben moe’. En toen duwde hij “Trois petites notes de musique” in de ether. Ik kreeg er zowaar een krop van in de keel.

Een paar jaar later interviewde ik hem op de VRT en vroeg: ‘Als je ooit met pensioen gaat, mag dan dit liedje op het feestje gespeeld worden of ligt dat te emotioneel?’ Waarop hij glimlachend antwoordde: ‘Ik denk dat ik dat zal reserveren voor mijn begrafenis.’ Dat het een ontroerend afscheid zal worden, staat nu al vast.

“Trois petites notes de musique” is een trage wals, weemoedig en met een gevoelig timbre gezongen door Cora Vaucaire. Een deuntje waarop de Fransen een patent lijken te hebben. Kenners van de cultuur van onze zuiderburen zullen vol bewondering knikken als ze de naam van de componist horen: Georges Delerue. De tekst is van Henri Colp en vertelt het verhaal van een man die het betreurt dat hij nooit is ingegaan op de avances van een meisje. Colp regisseerde ook de film waarin “Trois petites notes” voorkomt: “Une aussi longue absence”.

Toen ik wat opzoekwerk verrichtte voor dit blog, schrok ik even. Cora Vaucaire bleek in september overleden te zijn in Parijs. Ze werd 93. Jan Van Rompaey zal er het hart van in zijn.

Trois petites notes de musique

Trois petites notes de musique

Ont plié boutique

Au creux du souvenir

C'en est fini de leur tapage

Elles tournent la page

Et vont s'endormir

 

Mais un jour sans crier gare

Elles vous reviennent en mémoire

Toi, tu voulais oublier

Un p'tit air galvaudé

Dans les rues de l'été

Toi, tu n'oublieras jamais

Une rue, un été

Une fille qui fredonnait

 

La, la, la, la, je vous aime

Chantait la rengaine

La, la, mon amour

Des paroles sans rien de sublime

Pourvu que la rime

Amène toujours

 

Une romance de vacances

Qui lancinante vous relance

Vrai, elle était si jolie

Si fraîche épanouie

Et tu ne l'as pas cueillie

Vrai, pour son premier frisson

Elle t'offrait une chanson

A prendre à l'unisson

 

La, la, la, la, tout rêve

Rime avec s'achève

Le tien n'rime à rien

Fini avant qu'il commence

Le temps d'une danse

L'espace d'un refrain

 

Trois petites notes de musique

Qui vous font la nique

Du fond des souvenirs

Lèvent un cruel rideau de scène

Sur mille et une peines

Qui n'veulent pas mourir

Mijn tweede muzikale schat heet Lydia. Eigenlijk zou ik moeten zeggen: Lydia zaliger. Maar laten we beginnen bij het begin.

In onze vaderlandse hitparade heeft de Amerikaanse countryzanger Hank Locklin zelden hoge ogen gegooid. Nochtans was hij de geestelijke vader van “Send Me The Pillow” en “Please Help Me I’m Falling”, twee klassiekers uit de periode 1959-1960. Logisch dat een hele rist zangers mee op de trein sprongen en zijn nummers coverden. “Send Me The Pillow” werd ondermeer door Dean Martin, Dolly Parton, Connie Francis en The Everly Brothers op de plaat gezet.

In de lage landen werd het nummer opgenomen door Lydia & The Melody Strings. Lydia Tuinenburg – zoals ze voluit heette - was in 1940 geboren op het eiland Java. Samen met haar ouders trok ze naar Nederland. Daar richtte haar jongere broer Charles het groepje The Melody Strings op, waarvan Lydia de zangeres werd. Toen ging de bal aan het rollen. Ze wonnen een talentjacht, werden door Radio Hasselt voor de microfoon gehaald, kregen een platencontract aangeboden, deden mee aan het songfestival in het Casino van Knokke en speelden ontelbare zalen plat.

Haar versie van “Send Me The Pillow” (www.youtube.com/watch?v=yAv6kgUHetw) steekt met kop en schouders uit boven het kwijlerig gekweel van Dean Martin en consoorten. Zij brengt het fris van de lever, met een jeugdige en ontroerende stem. Maar let vooral op de begeleidende gitaar die tussen de lijnen door onophoudelijk pingelt. Die maakt het nummer onvergetelijk.

“Send Me The Pillow” stond negen maanden lang in de Nederlandse Top 10. En toch werd de band in 1960 opgedoekt. Lydia zat toen al met emigratieplannen in haar hoofd. Ze was in het geheim getrouwd en ging zich in Californië vestigen. Daar is ze volgens de meeste bronnen overleden.

 

Send Me The Pillow

 

Send me the pillow that you dream on.

Don't you know that I still care for you?

Send me the pillow that you dream on,

So darling, I can dream on it, too.

 

Each night while I'm sleeping oh, so lonely,

I'll share your love in dreams that once were true.

Send me the pillow that you dream on,

So darling, I can dream on it, too.

 

I've waited so long for you to write me,

But just a memory's all that's left of you.

Send me the pillow that you dream on,

So darling, I can dream on it, too.

 

Ik ben verliefd. Wie zou dat ooit hebben durven dromen? Het is niet de eerste keer dat mij dat overkomt. Als zestiger. Heeft mijn vrouw enige reden tot jaloezie? Dat nu ook weer niet. Want ik ben verliefd op een liedje.

Het begon zo. Op een nazomeravond zat ik thuis naar ‘King of California’ te kijken. Een film uit 2007 met Michael Douglas en Evan Rachel Wood in de hoofdrollen. Twee steengoede acteurs en een maf scenario: amusement verzekerd. En dan kwamen de laatste minuten van de prent. Ze werden ondersteund door een soundtrack waarvan ik kippenvel kreeg. Iéts raakte mijn gevoelige snaar. Iéts deed ping! Wat het was, kon ik op dat moment nog niet uitvissen. Ik ging slapen met een zalige herinnering.

Het eerste waar ik de volgende morgen aan dacht, was dat liedje. Ik was geïntrigeerd. Ik wou er absoluut meer over weten. Ik ging aan mijn computer zitten en tikte ‘King of California’ in op Google. Binnen de kortste keren wist ik genoeg. Het deuntje heette ‘California Stars’ en werd gezongen door Billy Brag en Wilco. De volgende logische stap was YouTube. En bingo, op www.youtube.com/watch?v=nhm27uXG6bg had ik beet. Het hele liedje plus de volledige tekst. En weer kwamen de haren op mijn armen recht van ontroering.

Van waar die aantrekkingskracht? Van de tekst? Ongetwijfeld. Blijkbaar was hij van de hand van Woody Guthrie. Deze Amerikaanse folkzanger liet na zijn dood in 1967 een aantal liedteksten achter. Zijn dochter vroeg Billy Bragg en Wilco om ze van muziek te voorzien. Eén daarvan was ‘California Stars’ dat voorkomt op het mij onbekende album ‘Mermaid Avenue’ (1998). Dat de woorden eerst later op muziek werden gezet, is goed te horen. Sommige zinnen wringen een beetje om binnen het muzikale schema te passen. Het maakt het geheel alleen maar sympathieker.

Niet alleen de eenvoudige tekst met een flinke scheut bakvisliefde roept begrijpelijke emoties op. Het leeuwendeel van de verantwoordelijkheid komt op de rekening van de muzikale inkleding. Met een rudimentaire begeleiding. Een akoestische gitaar. Een slide guitar. Een bescheiden drummer die zich nooit opdringt. Een pianootje dat een paar simpele accenten toevoegt. Eenvoudig, bijna naïef. En vooral: gezongen met een ontwapenende, breekbare stem die herinneringen aan Roy Orbison oproept.

Sindsdien gaat er geen week voorbij of ik moet ‘Cailfornia Stars’ eens gehoord hebben. Het liedje is een huisvriend geworden. Maar zoals ik al zei, dat overkomt mij wel vaker. Misschien vertel ik er een volgende keer meer over.

 

California Stars

 

I'd like to rest my heavy head tonight

On a bed of California stars

I'd like to lay my weary bones tonight

On a bed of California stars

 

I'd love to feel

Your hand touching mine

And tell me why

I must keep working on

 

Yes I'd give my life

To lay my head tonight on a bed

Of California stars

 

I'd like to dream

My troubles all away

On a bed of California stars

Jump up from my starbed

Make another day

Underneath my California stars

 

They hang like grapes

On vines that shine

And warm the lovers' glass

Like friendly wine

 

So I'd give this world

Just to dream a dream with you

On our bed of California stars

 

‘Ben je op zoek naar een licht verteerbaar interviewboek dat toch diepgang biedt? Dan is “God of Noppes” zeker een aanrader!’ Tot dat besluit komt Björn Siffer na een kritische lectuur van het boek. Het staat te lezen op de website van de Humanistisch-Vrijzinnige Vereniging.

(www.h-vv.be/component/option,com_joomlib/Itemid,79/id,709/task,view)

‘Will Jensen is een publicist die al heel wat bekende namen heeft geïnterviewd. Voor “God of noppes” begaf hij zich in de wereld van het levensbeschouwelijke en trok hij een krat BV’s en BN’s open om u tegen te zeggen,’ schrijft Siffer. Volgens hem komen meestal nuchtere, atheïstische denkers aan het woord – iets waarvoor een vrijzinnige meer oog heeft dan iemand anders. Eerlijkheidshalve geeft hij toe dat hun wijsheden worden afgewisseld met getuigenissen van gelovigen zoals Godfried Danneels en Rik Torfs. Al bij al een gefundeerde recensie van een boek dat alle partijen een forum wil bieden.

Voor wie met levensvragen worstelt of met praktische vragen zit, staat er op de website van de HVV nog een schat aan informatie. 

Waar moet een mens nog in geloven? In de Bijbel, juicht de ene. In de Koran, roept een andere. In de Thora, argumenteert een derde. Allemaal onzin, poneert een vierde. Raak er als zinzoeker maar wijs uit.

Wat betekent geloven? Klampen we ons vast aan wat ons werd ingelepeld in onze kindertijd of hebben we als volwassene een eigen mening gevormd? Is ons leven afgelopen na de dood of komt er daarna nog iets? Heeft God de aarde geschapen in zes dagen of is Darwin de nieuwe profeet? En verdient Hitler een standbeeld voor zijn medewerking aan het goddelijk plan? 

Will Jensen ging praten met gelovigen zowel als ongelovigen - wat eerder zeldzaam voorkomt. En op basis van die interviews trok hij zijn eigen conclusies. Dat die niet bij iedereen in goede aarde zullen vallen, neemt hij er graag bij.

‘God of Noppes’ ligt in de boekhandel vanaf 6 mei 2011. Het spotje kun je zien op www.youtube.com/watch?v=8tEA3fcZJv8 

"Wordt vast een bestseller!" (Marianne Miltenburg, auteur)

"Een openbaring, in alle betekenissen van het woord." (Suzanne Antonis, journaliste)

Will Jensen sprak met...

KARIN HEREMANS

Het feit dat er zo weinig progressieve moslims rechtstaan, heeft te maken met broederlijkheid: je verraadt geen moslimbroeder. Op de Boekenbeurs in Antwerpen kwam er een meisje met een hoofddoek naar mij. Ze overwoog om als moslima zelf ook een boek te schrijven omdat ze zich in mijn standpunten kon vinden. Ze werkt momenteel bij de stad Antwerpen waar ze geen hoofddoek mag dragen, maar haar job vindt ze belangrijker. Nochtans wordt ze erg onder druk gezet door haar familie, vrienden en kennissen."

Will Jensen sprak met...

ETIENNE VERMEERSCH

"Eerst was de god van het christendom de schepper van de wereld, machtig, oneindig goed, wijs en verstandig. Tot in de zeventiende eeuw werd dat in het Westen aanvaard. Later heeft men vastgesteld dat dit contradictorisch is. Als God oneindig wijs en machtig is, zou hij een wereld zonder lijden kunnen scheppen. Maar vermits het lijden bestaat, is hij ofwel niet de schepper, ofwel niet oneindig wijs. Toen heeft men geprobeerd om dat godsbeeld in te krimpen door te stellen dat God misschien niet almachtig of niet oneindig wijs is. Dat betekent dat men een woord introduceert waarvan men van tevoren zegt dat we de betekenis ervan niet kunnen achterhalen. Dat is bedenkelijk. Eigenlijk zegt men: er moet iets aan dat woord beantwoorden, maar we weten niet wat. Waarom hebben we dat woord dan nodig?

Het is alsof iemand het zou hebben over een pierewiet, maar niet precies kan zeggen wat hij daarmee bedoelt. Als hij zegt: “Je mag daar geen negatief beeld over vormen, want het is een heel belangrijk begrip,” zou ik vragen: zeg er dan toch een iéts over. Als hij dan beweert dat wij het niet kunnen begrijpen met ons menselijk verstand, wat heb ik daar dan aan? Het verschil tussen een pierewiet en God is enkel en alleen dat iedereen weet dat een pierewiet niets betekent, terwijl men God nog altijd associeert met die van het christendom. Maar zowel pierewiet als God zijn woorden zonder betekenis." 

Het volledige interview vind je in het volgende boek van Will Jensen.

Will Jensen sprak met...

RIK PINXTEN

“De islam probeert al veertien eeuwen om heel de wereld islamiet te maken, het christendom is al tweeduizend jaar met bekering bezig, maar geen van beide is in zijn opzet geslaagd. We hebben nu gewoon de tijd niet om te wachten tot ze hun doel bereikt hebben om over het lot van de wereld te praten.

En toch proberen allerlei cenakels hun invloed te doen gelden. Het Vaticaan bijvoorbeeld loost geregeld berichten tegen IVF, tegen condoomgebruik, tegen abortus. In Cairo hebben ze - samen met Malta, Honduras en Ecuador – geprobeerd om de conferentie te doen mislukken door abortus en condoomgebruik te verbieden, goed wetende dat het hopeloos is als de wereldbevolking aan het huidige tempo toeneemt. Maar ja, als zij echt overtuigd zijn dat het gods plan is dat wij tussen dit en twintig jaar stikken, verlies je alle argumentatiekracht.”

Het volledige interview vind je in het volgende boek van Will Jensen.