Archief

Een artikel in de krant over Mexico deed me nog eens een aantal oude foto's opdiepen genomen op het schiereiland Yucatan met zijn gekende Mayasites.
De eerst foto geeft gewoon een mooi plaatje van de Caraibic met zijn turkoise kleur en de tweede foto is een "cenote" (ondergronds reservoir van kristalhelder water; het water op Yucatan verdwijnt immers door de poreuse kalksteen onmiddellijk ondergronds )
Verderook een drietal foto's van de site van Chitzen Itza ( 1- pyramide van 22m hoog ; 2- balspelplein gezien vanop de pyramide, 3- tempel van de duizend krijgers )en een drietal  van de plaats die ik boven alle andere verkies " Tulum ". De enige en indrukwekkende  Mayasite vlak aan zee.

In 1991 had ik het geluk voor de eerst keer naar dit prachtige eiland op reis te gaan. We vlogen toen nog vanuit Schiphol naar Holguin en van daaruit met een Cubaanse vlucht naar Varadero.
Vandaag vliegt men rechtstreeks van Brussel naar Varadero.

Het was ook de periode waarbij Cuba pas voor Europa was opengesteld als vakantiebestemming.
Het toerisme stond er nog echt in zijn kinderschoenen en dat kon je aan veel merken. De ervaring was echter zo goed dat wij jj jaar later, in 2002, nog eens wilden teruggaan om de sfeer te gaan opsnuiven.

Wel...het beviel ons nog even goed als de eerste keer. De Cubanen zijn gebleven wat ze waren, sympathiek, open, goedlachs en tegenover de toerist heel vriendelijk.
Ans het land zelf merk je wel dat er met de toeristen dollars iets is gebeurd. Sommige zaken ( o.a. sommige woonblokken, wegen  ) zijn opvallend opgefrist.

Met een paar foto's wil ik je laten meegenieten van het Cuba waar ik van houd.

Eerst heb je één van die correct onderhouden old-timers uit de jaren '50 van vorige eeuw zoals er nog massa's rondlopen.
Dan komt het prachtig gerestaureeerde theater op de plaza in Cienfuegos.
De volgende twee zijn genomen in het tot het werelderfgoed horende Trinidad ( het echte Cuba) .
Eerst een straatzicht in de buurt van de Plaza Mayor en dan een overzcht vanuit de toren. In de verte zie je het Escambraygebergte waar Fidel bij de aanvang zijn strijd voerde tegen de dictator Batista.
Tot slot een voorbeeld van typisch Cubaans vervoer, genomen in Sancti Spiritus.

Hoe langer ik het politieke gebeuren,  met zijn  tomeloze egotripperij en zijn gekonkel  volg, hoe meer ik ervan overtuigd raak dat wij hier, zoals voorheen in Tsjechoslowakije, ook nood hebben aan een " Charta 77 ".

Dit wordt  echter een onoverkomelijk probleem. Waarom ? 

In Tsjechoslowakije had je een totalitair systeem. Eigen aan zo'n systeem  is " het verwijderen ( vernietigen  of ook opsluiten ) van alles wat en iedereen die ook maar enigszins intelligent, creatief, dynamisch of van een eigen persoonlijkheid getuigend  is.

Enkel de vereerlijking van het systeem wordt geduld; in beperkte mate ook het gevlei van zijn nomenclatura, hoewel dit laatste uiteraard reeds een risico inhoud. Wat als de bewuste leider zelf in ongenade is gevallen ? 
Zo'n systeem roept  om verzet, om weerstand, hoe verborgen ook bij de bevolking.

Het voorbeeld daarvan dichtbij ons, hoewel de vergelijking uiteraard niet helemaal correct is,      was  het voorstel, gedaan door een  politiek genie over de taalgrens: " Wallonië omringt je met warmte ".
Dit doet bij mij de nekharen rechtkomen, omdat het precies inhoudt  wat het zegt:"  Man of vrouw, je hoeft het heft niet in eigen handen te nemen, er wordt voor je gezorgd  " - door het systeem ? -.

Wat van zo'n boodschap  het gevolg is zien wij, als we tenminste willen kijken (en nadenken),  
Een dergelijke instelling, houding,  doodt datgene waardoor een bevolking groot wordt en waaruit het zijn fierheid  haalt.
Zo'n uitspraken hebben slechts één doel : " Maak van creatieve ,fiere mensen afhankelijken van het systeem, geïnstalleerd door politieke potentaten".

Bij ons, in België, schijnen we een democratie te hebben.  En toch...
Een zeldzame keer zie je een uniek exemplaar van een afgevaardigde verschijnen uit het niets. Zo iemand vertegenwoordigt dan,  meestal toch,  een stille macht, die, onzichtbaar voor de kiezer,  op de achtergrond ten volle zijn invloed uitoefent.

De rest, de top van onze democratie,  is  nu reeds, in elk van zijn geledingen,  voor een belangrijk deel, bevolkt door families die de invloed doorgeven van vader op zoon,  van oom op neef, op de schoonzoon,  maar zeker  binnen de familie.

De overige deelnemers aan het politieke gebeuren weten hopelijks heel goed wanneer ze mogen knikken en wanneer ze moeten zwijgen. Hij, die niet behorend tot de top, op om het even welk niveau,  denkt dat hij persoonlijk reeds iets betekent en vanuit die veronderstelling de mond opent, als hij verondersteld wordt te zwijgen, vliegt er bij de eerste kans genadeloos uit.

Zij echter die netjes binnen de partijlijnen lopen, mogen ruimschoots meegenieten van het manna, zolang ze nodig zijn.
En dat manna wordt, op kosten van de burger, kwistig rondgestrooid.
Kijk maar eens wat nu reeds op gemeentelijk niveau wordt gegeven aan vergoeding, zitpenningen, extra-voordelen.
Je zal er versteld van staan !

Dit, en nog heel wat andere wantoestanden, doen mij precies de bedenking opperen dat ook wij hier in België, nood hebben aan een " Charta 77 " .

Wil je ze " Charta 2010 " noemen,  geen enkel probleem. 

Wel een probleem zal zijn het vinden van, niet politiek gebonden en niet van de politiek afhankelijke personen die  dan ook nog voldoende intelligent, en ook nog voldoende karaktersterk zijn, om ongebonden die ideeën ingang te laten vinden die leiden tot een nieuwe, gezonde maatschappij.

Een multiculturele maatschappij, vrij van corruptie, die het initiatief van een vrije mens waardeert; een maatschappij ook die eerbied heeft voor elke arbeid,  of het nu handenarbeid betreft of intellectuele.
Een maatschappij die geen nood heeft aan extremisme omdat zij eerbied  opbrengt voor elk humaan gedrag en gedachtengoed.
Maar ook een maatschappij die zich niet laat  uitbuiten of  leegzuigen,door individuen of groepen die enkel het eigenbelang nastreven.
Een maatschappij ook die en de moed en de kracht heeft  tot de orde te roepen wat op korte of lange termijn dreigt haar te destabiliseren of te verzwakken.

Tijdens deze donkere herfstdagen even herinneren aan zonniger tijden en oorden. In 2000 hadden mijn vrouw en  ik het geluk naar Maleisië te kunnen reizen. Een prachtige reis waarvan ik jullie, door een kleine selectie van foto's , wil laten meegenieten van enkele hoogtepunten.
Foto :
1.  De bootjes van Teluk Bahang, het vissersdorpje waar ons hotel ( op de achtergrond ) was.
2. Georges Town met zijn paalwoningen ( ook thans nog bewoond ) aan de haven.
3. Eén van de vele mogelijke zichten op het prachtige tropische regenwoud.
4. "Kek Lok Si " de reuzegrote tempel op één van de grootste tempelcompexen.
5. Een kleine tempel in hetzelfde complex.
6. Zicht op een deel van het complex vanop een gaanderij boven in de Kek Lok Si -tempel. Een dame in he gezelschap vroeg zich - bij het zien van " het Levensrad op de paal "  - af of de nazi's daar tijdens de oorlog misschien ook geweest waren. De gelijkenis met de bekende Swastika is inderdaad heel groot.
7. Binnen in de tempel heb je prachtige Boeddhabeelden .
8. Penang Hill met zijn tandradtreintje dat zo de 800 m hoge heuvel oprijdt. Het zicht op Georges Town en de baai is van daaruit enig.

9. Het leven in de kampong. Men leeft overdag buiten onder  het huisje.

Bij het doorbladeren van mijn foto's kom ik zojuist op de beelden van London. In de maand mei zijn we daar met zoon, schoondochter en kleinzoon, een weekendje door en onder de stad " in the tube" gaan dwalen.

Een geluk dat mijn zoon jaren terug voor zijn werk heel geregeld in London verbleef. Dit had het grote voordeel dat wij nooit gedesoriënteerd raakten en vooral dat het gebruik van de Londense metro na een paar ritten geen geheimen meer had.

'k Zou jullie natuurlijk een pak foto's kunnen tonen maar... hierbij beperk ik me tot enkele die'k zelf relevantst vind.

Vooreerst heb je de bekende Big Ben ( die echt een buitengewoon mooie klank heeft ), daarna heb je het House of Parlement gelegen langs de Theems vlak bij de even zo bekende brug en bij  the Tower met daarin de unieke collectie kroonjuwelen. 

De volgende foto's zijn eerst een mummie uit  één van de vele prachtige musea die je in Londen kan bezoeken. ) Om te eindigen met een theater " The Dominion " waar wij een opvoering hebben bijgewoond om nooit meer te vergeten " We Will Rock You " van QUEEN.

'k Weet dat velen zich de laatste dagen weinig poëtisch gestemd voelen nu niet alleen de blaadjes vallen maar ook de waarden van hun aandelen.
Niet dat ikzelf daar helemaal ongevoelig tegenover sta, verre van.

Toch wou ik ook even verwijzen naar het mooie tijdens deze herfstdagen. Onze tuin ligt er bij wijle mooi bij.( het werk komt de volgende dagen wel )