Archief

GULDENSPORENRIT 2006

Augustus 2006 zal wellicht de geschiedenis ingaan als een bijzonder sombere maand. Wij besloten echter om het niet aan ons hart te laten komen en schreven ons in voor de Guldensporenrit. Toen we op 27 augustus ’s morgens vroeg in Berlare vertrokken, regende het pijpenstelen. We vreesden al. Toen we voorbij Gent de eerste MG’s tegenkwamen op de autosnelweg klaarde de hemel alvast een beetje op. Een voorteken?

We verzamelden in bowling “Le Clovis” nabij Doornik, waar net een 24-urenmarathon bezig was. Onze ogen waren dus niet de kleinste die ochtend. Ze waren echter snel wijd open bij het zien van het scorebord: al die strikes! Langs de andere kant kropen zelfs enkele zwaar vermoeide vrouwen van onder hun dekentje en lieten ze hun gooiende mannen achter om een kijkje te gaan nemen op de parking. Deze mocht zeker en vast gezien worden: 45 MG’s!

Rond 10 uur gingen de daken open, hoewel de zon toen nog niet echt van de partij was. Tja, we konden ze hierboven maar een hint geven. De motoren werden gestart en vanaf dat moment was het puur genieten. Het landschap was adembenemend mooi en door de vragen onderweg reden de mannen niet te snel en konden ook de copiloten rustig rondkijken. Eén van de schiftingsvragen was immers hoeveel kastelen we onderweg zagen. Wij spraken af met Kris en Marleen dat we beiden zouden tellen. Het duurde niet lang of we discussieerden over wat nu al dan niet een kasteel is: een zeer grote villa? Een oude boerderij met torentjes? We besloten om ze maar allemaal op te schrijven en intussen de andere vragen op te lossen.

Aan een “chapelle” kwamen we terecht in een file met stapvoets verkeer, dat al gauw stilstaand verkeer werd. We zagen mensen tot drie keer toe rond de kapel wandelen op zoek naar haar naam, terwijl het antwoord letterlijk voor onze neus stond. Als we rechtdoor konden rijden, botsten we er letterlijk op. Gelukkig redde Wim iedereen uit zijn lijden, zodat de karavaan verder op stap kon. Na deze kleine bedevaart begon de zon zich zelfs te tonen.

Omstreek 11 uur arriveerden we aan “Mahymobyles” in Leuze, het grootste oldtimermuseum van Europa. Hier kregen we de kans om de uitgebreide collectie voertuigen te bekijken. Je kon er bijna alles vinden. Enkel voor MG’s moest je buiten zijn, want binnen vonden wij er geen. Voor de rest kon je het amper bedenken of je vond het: de klassieke oldtimers, een straatreiniger van Parijs uit 1921, een oude brandweerwagen en ambulance en automodellen met de naam “Egoïst” en “Bimbo”. De uitspraak dat oldtimers wagens met karakter zijn, begrijp ik nu helemaal. Daarna kregen we in de cafetaria lekkere krokante broodjes en een drankje.

Toen we onze buikjes rond gegeten hadden, gingen we verder op pad. Langs de vele kleine baantjes zagen we prachtige vergezichten en mooie kastelen. Jawel, we telden nog steeds! Vooral het kasteel van Beloeil was indrukwekkend. Nu we er toch waren, wilden we dit wel bezoeken. Met een audiogids in de hand leerden we heel wat bij over de geschiedenis van het kasteel en konden we genieten van de prachtige kamers. Mijn favoriet vertrek: de immense bibliotheek. De tuin bezichtigden we zittende op het toeristisch treintje. Rijden deed het niet, althans niet met ons. Daarvoor moesten we blijkbaar een wit kaartje hebben en Chinezen blijkbaar een geel (?). Wisten wij veel dat blauw niet goed was. Het zicht was alleszins prachtig. Van aan het kasteel zagen we aan de andere kant van de tuin een kleurrijke rij MG’s staan. Echt een foto waard, alleen waren wij ons fototoestel vergeten.

Van daaruit reden we verder tot een volgende stop bij “Moeder Stiene”. De hele straat van dit cafeetje stond ineens vol geparkeerd. Het was dan ook zalig vertoeven op het terras onder een lekker warm zonnetje. Een tiental kilometer verder kwamen we aan een bedevaartsoord met enkele terrasjes waar je allerlei streekproducten kon kopen: snoep en koekjes, maar ook streekbieren. Zo stond er ondermeer een “Jan van Gent” en een “Poepke Special” op de kaart. Hoewel het ene aantrekkelijker klinkt dan het andere kies je toch beter voor de Jan van Gent, tenzij je een tafelbier wenst.

Net toen we dachten dat deze rit omleidingvrij zou blijven, moesten we in de laatste kilometers toch omrijden. De opdracht was gelukkig vrij eenvoudig: de Hooiopper vinden! In dit restaurant kregen we een verzorgde maaltijd voorgeschoteld en kregen we het antwoord op de vragen. Er waren 15 kastelen te zien langs de weg en Wims Toyota verbruikt amper 5,6 liter. Zelf hadden we blijkbaar toch één kasteel teveel geteld of was dat die grote villa? De winnaar was Wilfried Goossens, maar ook voor de anderen was er geen reden om te treuren: er waren prijzen in overvloed! Iedereen kon dus tevreden naar huis terugkeren. Open rijden kon echter niet meer, want het werd een ritje in de gietende regen. De weergoden waren ons gunstig gezind geweest en de laatste zondag van deze sombere maand werd toch stralend, dankzij Wim. Net als anders heeft hij de baantjes weer als geen ander weten te kiezen. Wim, bedankt voor deze mooie dag! We zijn er alweer meer van overtuigd dat we in een mooi landje wonen.

Annelies en Jordy

Guldensporenrit 2006

Août 2006 restera probablement dans l’histoire comme un mois exceptionnellement sombre et pluvieux. Malgré ce temps maussade nous décidions quand même de nous inscrire pour le tour Guldensporen. Au moment de notre départ à Berlare, il pleuvait à seaux. Cela commençait bien ! Juste passé Gand, le ciel s’éclaircissait quand nous rencontrâmes les premières MG’s sur l’autoroute. Un bon signe?

Le rassemblement devait s’effectuer à Tournai au bowling “le Clovis”, où se déroulait une compétition marathon de 24 h. Nos yeux étaient ébahis en voyant tous ces « strikes » affichés au tableau ! Quelques têtes féminines fatiguées disparurent derrière les couvertures et laissèrent leurs maris, poussés par la  curiosité,  venir admirer nos 45 belles MG’s!

Vers 10 h nous « enlevâmes le haut » malgré  que le soleil ne fût pas encore de la partie. Si nous  avions pu lui  donner un petit signe… Les moteurs démarrèrent et à partir de ce moment là, nous pûmes pleinement profiter de la journée. La beauté des paysages était à couper le souffle. Grâce aux nombreuses questions posées dans le road book, les pilotes roulèrent lentement et les copilotes purent ainsi mieux apprécier la nature. La question subsidiaire  était  de compter tous les châteaux rencontrés sur notre route. Kris et Marleen comptèrent aussi. En hésitant  interminablement…. Est-ce bien  un château, ou une villa ou une vieille ferme avec des tours? Nous décidâmes de tout noter  et de chercher les réponses aux autres questions.
À une chapelle, une file se forma et bientôt nous dûmes nous arrêter. Des gens tournèrent en rond autour de la chapelle  pour chercher un  nom, alors que la réponse était littéralement devant leur nez. En  roulant tout droit, on pouvait heurter le nom. Heureusement la caravane se remit en route grâce  à l’aide de Wim qui sortit tout le monde de sa souffrance en indiquant le panneau. Après ce pèlerinage le soleil se montra.

Nous arrivâmes vers 11 h à Leuze au musée “Mahymobiles” le plus grand musée d’oldtimers d’Europe. Nous admirâmes la grande collection. On y trouvait presque tout….sauf et c’est dommage pas d’MG’s. Les MG’s, elles, étaient dehors en nombre…

Si vous pensiez à une voiture spéciale et bien vous pouviez la trouver: des voitures dites classiques, un nettoyeur de rue de Paris de 1921, un vieux camion de pompier, une ambulance et des modèles aux noms « Egoist et Bimbo ». Je comprends maintenant tout à fait l’expression «voitures de caractères ».

Après cette visite, un repas de pains bien croquants ainsi qu’une boisson furent servis dans la cafétaria.

Bien repus, nous repartîmes  le long des petites routes bordées de vues magnifiques parsemées  de beaux châteaux. Et nous les comptions toujours ! Surtout l’impressionnant château de Beloeil que nous pûmes visiter. Avec un  guide audio en main nous apprîmes un tas de choses sur l’histoire du château et pûmes visiter des chambres splendides. Mon endroit favoris : l’énorme  bibliothèque. Le jardin pouvait être visité avec un petit train. Il ne roulait pas, en tous cas pas pour nous. On devait posséder un carte blanche et les Chinois probablement une carte jaune? Savait-on qu’une carte bleue n’était pas la bonne ? La vue était splendide. Du château on pouvait voir plusieurs MG’s colorées de l’autre coté du jardin. Vraiment  cela valait la peine de prendre une photo : dommage que j’avais oublié mon appareil.

De là nous continuions notre ballade vers la halte suivante : «  Moeder Stiene » où nous remplissions la rue tout entière d’ MG’s. Il était agréable de se reposer sur la terrasse ensoleillée. Dix kilomètres plus loin, au lieu de pèlerinage, on pouvait acheter des produits locaux: friandises, biscuits mais aussi des bières locales. On pouvait goûter entre autre de la: « Jan van Gent » et de la  «  Poepke spécial».

Au moment où l’on croyait que nous pouvions échapper à un «  détournement », nous devions en faire un de 15 km’s.

Le message était très simple : trouver le « Hooiopper » ! Dans ce restaurant un superbe dîner nous fut servi ( avec plusieurs repasses) ainsi que les réponses aux questions. Il y avait 15 châteaux le long des routes et la Toyota de Wim consommait seulement 5,58 litres au 100 km. Nous avions compté un château de trop ou alors c’était une grosse villa ?

 Le gagnant fut Wilfried Goossens, mais  pour les autres il n’y avait aucune raison d’être triste par ce qu’il y avait des prix en quantité ! Tout le monde pu rentrer satisfait. Rentrer décapoté ne fut plus possible car les averses étaient revenues.

 Les dieux de la météo nous avaient écoutés pendant cette ballade mais c’est surtout grâce à Wim que cette  journée fut rayonnante. Comme toujours, Wim, comme personne d’autre, a su choisir des petites  routes magnifiques.

Merci Wim  pour cette belle journée! Nous sommes convaincus, une fois de plus, que nous habitons dans un si beau pays.

.  

Annelies en Jordy (traduit par Alain Vittone)

Ganda Tour

Op het moment dat je normaal de Beachmeeting zou verwachten kregen we dit jaar de tweede editie van de Ganda Tour voor de wielen geschoven. Bij aankomst aan het restaurant met de toepasselijke naam “Buikske rond” bleek al snel dat de meerderheid van de deelnemers reeds aangekomen was, en het was dan ook een beetje zoeken om een “geschikt” plaatsje voor onze MG te vinden. Tijdens het ontbijt kwamen we verschillende bekenden tegen en werd rustig de tijd genomen om een babbeltje te slaan. Rond 9.30 h werden de eerste motoren reeds opgestart en aangezien het weer acceptabel was gingen de daken bij iedereen neer (behalve bij de GT’s dan natuurlijk …)

De voormiddagrit voerde 64 MG’s via rustige wegen doorheen de streek van Laarne, Wetteren, Melle, Oosterzele, Moortsele en Bottelare tot aan het restaurant “De Zoete Zonde” in Munte.  Genieten uiteraard voor een uitgeweken Oost-Vlaming als ik om nog eens in zijn eigen streek te kunnen rondrijden, veelal langs minder bekende wegen en via andere invalswegen dan wat ik normaal gewend was. Ondertussen was de zon al flink van de partij en het terras zat dan ook bomvol.  Een boterham met kaas en hesp stond er op het menu. Nu ja, de boterhammen waren er, maar de prachtige koude schotel (met inderdaad onder andere ook kaas en hesp erop) was duidelijk meer dan waar iedereen op gerekend had. Zelfs de organisatoren waren aangenaam verrast! 

Met ons buikske rond vertrokken we voor de namiddagrit.  Bij het vertrek deed het gerucht de ronde dat er verderop een wegomlegging was en dat we beter het eerste stuk zouden omzeilen.  Waar men gaat langs Vlaamse wegen komt men wegomleggingen tegen zei Gerard Vermeersch ooit, en gelijk had ie!.  We besloten het er toch op te wagen; volgden de plaatselijke omleiding en kwamen automatisch weer op de goede route terecht.

Via kleinere dorpen ging het richting Deinze, en zo bereikten we het kasteel van Ooidonck, ook bekend voor de Schotse Dagen.  Daar konden we een plekje voor onze MG op de parking bemachtigen, en ook eentje voor onszelf op het mooie terras van het koetshuis. Na meer dan een uurtje van de zon, het gezelschap en de koffie genoten te hebben, vervolgden we onze weg langs de schilderachtige streek van St-Martens-Latem.  We slenterden er door de straatjes en langs de prachtige huizen met onze rij MG’s en kwamen geleidelijk aan weer aan de buitenrand van Gent tot in Evergem, onze eindbestemming van die dag.

In Evergem hadden Daniël en Olivier een privékasteel weten af te huren. Na de Oost-West van juni wordt de kastelentraditie dit jaar duidelijk verdergezet !  Het statige domein verschafte ons een adembenemende mooie natuur, met een kasteel dat wel een “full nut & bolt” restauratie kon verdragen. Maar dat was geen enkel probleem want het weer was prachtig en we konden gezellig buiten blijven. Uitzonderlijk was dat de MG’s geparkeerd werden rond het grasplein voor het Kasteel. Midden op het grasplein stonden dan de tafels en de stoelen opgesteld voor het avondeten, zodat we met zicht op de MG’s konden genieten van de Paella die ondertussen in 3 grote pannen door Daniël en Olivier bereid werd. Drank kon in het kasteel verkregen worden aan zeer democratische prijzen!

Met een Sangria in de hand keurden we eerst nog de verschillende MG’s en werd er nog wat restauratie-info opgedaan. Onze club beschikt gelukkig over zeer veel mensen die zelf aan hun auto werken en waar je altijd iets kan van leren. Een schat aan tips kan zo op een paar minuten vergaard worden.

En zo kwamen we aan het einde van onze prachtige dag : temidden van onze MG’s genietend van het lekkere eten en drinken, ondertussen babbelend over de MG’s, de mooie rit en het mooie weer dat in Augustus anders zo schaars was, maar ons voor die dag uitzonderlijk gegund was.

Proficiat nogmaals aan de organisatoren die het ganse avondmaal volledig zelf georganiseerd hadden. De sfeer ’s avonds, tussen de MG’s, zal ons voor altijd bijblijven!
Een schitterende afsluiter!  Ivan & Els

Ganda tour

Au moment qu’on attendait normalement le Beachmeeting cette année on avait le deuxième tour Ganda. On rassemblait au restaurant avec nom typique «  Buikske rond » ou le plus part de participants étaient déjà arrivé. On devait chercher pour trouver une place facile pour notre MG. Pendant le petit déjeuner on rencontrait des différents connus et on prenait notre temps  pour bavarder. Vers 9h30 les premiers moteurs démarraient et la plus parts des voitures partaient décapotés (sauf les Gt’s naturellement) par ce que le temps était acceptable.

Le tour de l’avant-midi menait les 64 voitures par des routes calmes à travers Laarne, Wetteren, Melle, Oosterzele, Moortsele en Bottelare vers le restaurant « De Zoete Zonde  » à Munte. Comme j’étais né à Flandre de l’Est , je jouissais naturellement de revenir dans ces endroits par des routes moins connus et autres que ceux que je prend d’habitude. Entre-temps le soleil brillait plus et la terrasse était pleine. Le menu prévoyait une tartine de fromage et jambon. Qui les tartines étaient là mais le plat formidable (en effet avec d’autre fromage et jambon) était réellement plus que prévu. Même les organisateurs étaient surpris!

Le ventre remplis on partait pour le tour de l’après-midi. On disait qu’il y avait une déviation un peut plus loin et qu’on faisait mieux un détour. Ou on va par de routes Flamande on rencontre des déviations dirait Gerard Vermeersch et il avait raison. On suivait la déviation et un peut plus loin on venait automatiquement sur la bonne route.

Par des petits villages, direction Deinze arrivait-on au château de Ooidonck, connu des jours écossaits. On trouvait une place pour notre MG et aussi pour nous sur la terrasse de la remise. Après une heure de jouir du soleil, notre compagnie et  le café on continuait notre route par la zone pittoresque de St-Martens-Latem. On baladait avec nos MG’s dans les petites rues par des maisons splendides et arrivait comme cela aux entours de Gent vers Evergem, notre destination finale de cette journée.

Daniêl et Olivier avait loué un château à Evergem. Après le Oost-West de juin on continu la tradition des châteaux ! Le domaine majestueusement nous présentait un nature beau et nous coupait le souffle, mais avec le château « full nut & bolt »  à restaurer. Cela n’était pas un problème de nous retenir de rester dehors. C’était exceptionnel que le MG’s étaient parquer sur le gazon autour du château. Au milieu du gazon se trouvaient les tables et les chaises pour le souper, comme ça on voyait nos MG’s  en goûtant le Paella préparé par Daniêl et Olivier dans trois grands poêles. Les boissons étaient disponibles dans le château aux prix démocratiques !

Avec un sangria à la main on visitait les différents MG’s et on s’informait concernant le restauration de nos voitures. Heureusement qu’il y a beaucoup de membres dans notre club dont on peut toujours recevoir des informations. On peut ramasser u n tas d’info sur quelques minutes.

Ici le jour passait avec un temps superbe, autrement que le reste du mois d’août.

Félicitations aux organisateurs qui organisaient eux-mêmes le souper. Le sphère entre les MG’s nous restera toujours en mémoire.

Une belle clôture  de la journée !

Ivan et Els (traduction Alain Vittone )

Oost-West 2006 : Noblesse oblige !

Dat MG het edele Britse merk van sportwagens was wisten we natuurlijk al langer, maar tijdens de Oost-West meeting van 2006 werd dit nog eens extra in de verf gezet met een prachtige kastelentocht met een Schots tintje.

Niet minder dan 73 wagens maakten ’s morgens vroeg hun opwachting aan het Kasteel van Tudor in Brugge.  Via de statige oprijlaan en de mooie tuin passeerden we het stevige kasteel om even verder onze wagen te parkeren.  Het welkomstcomité, verzorgd door Joske en Claudine, wachtte ons aan de ingang van het koetshuis reeds op met onze roadbook, de rallyplaat (die ondertussen in onze garage al aan de collectie toegevoegd werd) en een handdoekje met opdruk van ‘The famous Grouse’ dat die dag goed dienst deed als buffer tussen de warme zetel en het zitvlak van mijn echtgenote..

Het koetshuis wordt tegenwoordig als verzorgde tearoom uitgebaat en is gelegen in het bos dat het kasteel zo prachtig omgeeft.  Hier kregen we ons ontbijt opgediend met ondertussen ook de gelegenheid om verschillende bekenden even de hand te schudden en wat info uit te wisselen.

Iedereen had er duidelijk zin in, want reeds vrij vroeg (9.20) vertrokken de eerste wagens.  De weerman had ons dan ook een prachtige dag beloofd, met temperaturen tot achteraan in de 20.  Na het bevestigen van de rallyplaat en het dak netjes opgeborgen te hebben (dat zouden we die dag alvast niet meer nodig hebben) keurden we nog een paar MG’s, en na gezien te hebben dat het goed was, stortten we ons vol overgave op de eerste kilometers.  Het bos liet ons ondertussen van zijn aroma met volle teugen genieten.  Niets meer ontspannend dan ’s ochtends door een nog vochtig bos, met het dak neer, door te rijden.  Van aromatherapie gesproken …

 Langs rustige wegen ging het via Dudzele richting Damme waar we “De groene wandeling” op onze weg vonden.  Een café met een terras en een grote parking, die weldra vol MG’s stond.  Wat kan het leven toch eenvoudig zijn tijdens een MG rit.  Na het vloeistofpeil weer op niveau gebracht te hebben (het werd zo langzamerhand al tamelijk warm) zetten we onze weg verder richting het kasteel van Moerkerke waar we afspraak hadden voor het middagmaal.

Toen we daar aankwamen bleek dat we bij de laatste waren.  Had de vrije stop langs de weg dan toch wat te veel tijd ingenomen?  Nog voor het eten dienden we onze proeven af te leggen (het was dan ook niet voor niks examenperiode).  De eerste proef bestond erin om in zo weinig mogelijk slagen met een hamer een nagel in een stuk hout te drijven.  Niks aan dachten we, in onze studententijd kenden we een cafeetje in Gent waar we dit ook nog deden.  Toch werden er een paar ‘loze slagen’ geslagen; duidelijk een bewijs dat een mens er met de jaren op achteruit gaat.  De tweede proef bestond erin een inschatting te maken hoe ver een ‘echte” Schot een boomstam kon gooien.  Wijselijk liet ik deze proef maar aan mijn co-piloot over, want in gokken was ik nooit sterk.

In de koele kelders van het kasteel van Moerkerke konden we ons aan broodjes met beleg en koeken te goed doen.  We dachten eerst een beetje spaarzaam te moeten omspringen, maar al gauw bleek dat, zodra het mandje half leeg was, dit onmiddellijk bijgevuld werd.  Van klasse gesproken.

Toen de innerlijke mens danig versterkt was werd het tijd om eens te gaan kijken hoe ver onze Schotse vriend zijn boomke ging kunnen werpen.  Om veiligheidsredenen (zo werd ons toch verteld) diende het publiek een zekere afstand van het gebeuren te bewaren.  Dicht genoeg om de boom te zien vliegen, en ver genoeg om de ware aard van de boom te kunnen ontdekken.  Met heel wat machtsvertoon werd de boom uiteindelijk 10,7 meter ver geworpen, wat dicht genoeg bij onze schatting lag om mijn nagel-kloppen-score nog enigszins goed te maken.

Van daaruit zetten we onze tocht verder, opnieuw richting binnenland.

De temperaturen gingen ondertussen verder de hoogte in, zodanig zelfs dat we na 10 km opnieuw wanhopig naar een terrasje met schaduw begonnen uit te kijken.  Sommigen hadden zelfs last van een zonneslag, want Wim zagen we in de verte met een grote parasol staan zwaaien, duidelijk bedwelmd van het warme weer.

De volgende proef diende in Drongen uitgevoerd te worden.  Deze keer was het de bedoeling om je vrouw in een juwelierszaak binnen te brengen, haar te laten rondkijken en haar dan opnieuw buiten te brengen zónder dat ze iets gekocht had.  Om het geheel nog moeilijker te maken werd je ondertussen door een Schot een voortreffelijk glas Whisky aangeboden die je tot op de bodem diende te nuttigen.  Maar ook deze proef lukte ons, al waren er anderen die duidelijk minder succes hadden.

Vanwege de grote inspanning en het geleden leed besloten we om voor de verandering nog eens een terrasje op te zoeken.  Olivier, die van de streek is, wist dichtbij een terrasje waar ze nog pintjes aan zéér democratische prijzen verkochten, dus dat werd dan ook meteen bezocht. 

Toen dienden we afscheid te nemen van ons gezelschap en een rechtstreekse weg naar het kasteel van Zwijnaarde te nemen om de volgende verrassing voor te bereiden.  De organisatoren hadden ons namelijk gevraagd om, voor elke deelnemer die dit wou, een foto te nemen van zijn MG voor het kasteel van Zwijnaarde.  We hadden het zo georganiseerd dat het merendeel van de deelnemers die avond zijn foto al mee huiswaarts kon nemen als aandenken.

Na de fotosessie werd in stijl het voorlaatste deel van de dag ingezet : Doedelzak muziek begeleidde Schotse danseressen waarna het afsluitend diner, de prijsuitreiking en een welverdiend woord van dank volgde aan Hendrik & Joske en Leslie & Claudine voor het organiseren van deze zeer geslaagde rit.  Nogmaals bedankt van onzentwege ook en beslist tot de volgende editie !

Els en Ivan

Verslag Tour des Lacs 2006

We waren goed voorbereid, de M.G. op zijn mooist gezet, wegenkaarten en routeplanner geraadpleegd, G.P.S. mee, en de wekker op 5 uur! We rekenen op 3 uur rijden wat in principe zeer reëel is, maar in Mons de afslag gemist, de G.P.S. vindt geen Grand-Place in Ragnies omdat nadien ter plaatse gezien het "Place" moest zijn. "Route Barrée", DEVIATION, zijn ons telkens voor met alle gevolgen van dien. Een wegwijzer naar Ragnies is nog niet uitgevonden, dus vragen maar, probleem is, bijna geen mens te zien op straat, de huizen van de dorpen staan er grijs en gesloten bij, het is nochtans Pinksteren, zelfs de kerken maken geen enkel geluid. Toch zie ik iemand met een hedendaagse auto, ik doe teken en de vriendelijke man stopt.

We zijn in LOBBES, en ik vraag de weg naar RAGNIES zoals ik denk dat het moet uitgesproken worden, de man kijkt mij aan alsof ik de vogelgriep heb en ik moet mijn vraag nog tweemaal herhalen, weet U waarom ? Omdat ze ginder RANIE zeggen. "C'est ici tout près, là en haut, mais il-y-a une course aujourd'huy on ne sait pas passer..." We komen goed en wel aan in "RANIE" en we zijn nog de laatste niet. De "PLACE" staat vol van allemaal mooie M.G. plus enkele ROVER berlines. Iedereen heeft zijn best gedaan, ze staan er allemaal op hun paasbest bij op deze Pinksterdag. Er zitten zéér merkwaardige auto's tussen die van veel belangstelling kunnen genieten. De dorpskerk slaat alles gade met gesloten ogen, wordt ze nog wel eens wakker? Ik denk voor de meeste keren voor een al te droevige gebeurtenis. Een zeer voortreffelijk ontbijt wacht ons op, en van alles meer dan genoeg.

We horen veel Vlaams, veel bekende gezichten, het West Vlaams valt op. Met de nodige attributen gaan we van start, iedereen rijdt open want het weer is zacht en er zit geen wind maar de zon geraakt niet door het zwaar wolkendek, de weersomstandigheden van de laatste dagen in acht genomen , zijn we al dik tevreden, alhoewel de eerste berichtjes van de kust melden ons dat ze zich ginder aan het klaarmaken zijn om naar het strand te gaan. Zes auto's rijden zich vast en moeten rechtsomkeer maken op een smalle landweg, waar men langs drie kanten terug kan vertrekken Er wordt moeizaam gedraaid want er is weinig plaats, een bejaard manneke staat onbewogen onze manoeuvres te bekijken en hoort ons bezig. Hij staat zelfs een beetje in de weg maar hij bougeert niet want het is blijkbaar zijn weg of tenminste toch de rand van de weg is van hem. Iedereen is gedraaid en ineens zegt hij " wo moei no toe ?" Ja man we weten het niet, en we tonen hem ons routeblad met de streepjes, puntjes, driehoeken enz. "tis lik sjinees" zegt hij, ja voor ons ook maar we zijn het aan 't leren, daaaag. Iedereen schiet een andere weg op en we vinden ons allemaal terug voor de verrassingsdrink, we mochten kiezen, geef ons maar een donkere Chimay. Met de glimlach bediend.

We rijden door het prachtige landschap en zien zoveel . Enorme bossen, open weivelden met oude boerderijen waar de weg dwars doorheen loopt, de stallen en de mesthoop aan de ene kant van de weg, de woning met allerhande aanhangen aan de andere kant met als versiering hopen oude autobanden, dorpjes waar we niemand zien en waarvan we ons afvragen waar die mensen zich nu bevinden. Veel motards op de weg, ze zijn niet gevaarlijk maar wel onstuimig en maken veel lawaai, zeker onder de invloed van het circuit van CHIMAY. Aperitief, middagmaal, en prijsuitreiking in de Camargue werden best gesmaakt, het merendeel koos toch maar om binnen te genieten. Daarna nog een rit van een goede 60 km naar het kasteel van CHIMAY, het weer werd iets aangenamer doordat de zon zich wel even heeft getoond. Van het bijna totaal verlatene naar de gezellige stadsdrukte van CHIMAY , is een zeer aangename gewaarwording, iedereen had plaats op de grote binnenkoer van het kasteel om te parkeren. Het bezoek van het kasteel plus de luxueuze theaterzaal was indrukwekkend, meer kan ik daar niet over zeggen want zoiets moet men zelf zien.

De distillerie van BIERCEE hebben wij links laten liggen want het was intussen bijna zes uur voor we uit CHIMAY waren gesukkeld en we hadden nog voor zowat een drie uur te brommen.

Met dank aan de organisatoren en hun medewerkers.

Walter Vertriest.

                                               Rapport Tour des Lacs 2006.

On avait mis le réveil à 5h. Le tout était bien préparé : le MG nettoyé et frotté, le cartes et GPS consulté. On compte de rouler 3 heures ce qui est très réel, mais on a raté le sorti à Mons et le GPS ne trouve pas une » Grand-place » à Ragnies parce que çà doit être « Place ». Route barré et DEVIATION sont toujours en avance de nous. On doit inventé encore une flèche avec Ragnies dessus ; donc on va demander la route, personne dans la rue, les maisons grises dans le village sont fermés, il est pourtant Pentecôte et même les clochers des églises font pas de bruit. Je vois quand même une voiture récente et je fais signe et le bon home aimable s’arête.

Nous sommes à LOBBES et je demande la route pour RAGNIES comme cela je pense qu’il faut le prononcer. Le bon home me regarde ou j’ai la grippe d’oiseaux et je dois deux fois répéter ma question. Savez-vous pour quoi ? Parce que cela se prononce « RANIE » et nous ne sommes pas le dernier. La « PLACE » est rempli de belles MG’s et des ROVER berlines. Chacun à nettoyé sa voiture, ils sont tous prêt pour aller à la messe à ce Pentecôte. Il y a des gens qui regardent surtout aux voitures curieux. L’église du village regarde le tout avec des yeux fermés, elle se réveille encore ?  Je pense pour la plus part pour un événement triste. Le petit déjeuner excellent plus qu’il nous faut nous attend.

On entend beaucoup de flamand et surtout le flamand de l’ouest. On part avec les attributs nécessaires décapotés comme le plus part des participants, il fait doux sans vent mais le soleil ne réussit pas à chasser les nuages. Vu les circonstances des derniers jours nous sommes très contents quoique les premiers signales de la côte disent qu’ils se préparent pour aller à la plage. Six voitures se bloquent et doivent retournes sur une petite route ou on peut repartir vers trois cotés. On retourne laborieux, sur peu de place. Un Vieux bon home nous entend et  regarde nos manœuvres sans bouger. Il nous dérange mais ne bouge pas. Il semble que le bord de la route lui appartient. Tout le monde est retourné et tout d’un coup il dit : « wo moei no toe «  (ou allez-vous) ? Qui monsieur on ne sait pas et on montre le roadbook avec des points, triangles et des lignes etc. « C’est comme le chinois » dit lui. Pour nous aussi, on apprend, salut. Chacun prend une autre route et on se retrouve pour le drink de surprise. On pouvait choisir ; donne moi un Chimay servit avec le sourire.

Nous continuons à travers le beau paysage et nous voyons beaucoup. Des bois énorme, des prairies ouverts avec des vieux fermes, dont la route le traverse, les écuries et le tas de fumier de l’un côté et la maison avec annexes de l’autre côté et comme garnissement de tas de vieux pneus de voiture. Des villages ou on voit personne dont on se pose la question « ou se trouve  t’on ». Beaucoup de motards non dangereux mais impétueux font du tapage peut être sous l’influence du circuit de Chimay. Apéro, dîner nous plaisaient et distribution des prix dans le « Camarque ». La plus parts des participants restaient à l’intérieur. Après tout ça encore un tour de 60KM vers le château de Chimay. Le temps changeait : c’était plus agréable parce qu le soleil se montrait. De la tranquillité vers la foule de Chimay est un sentiment agréable. Tout le monde pouvait garer ça voiture dans la cour du château. La visite du Château et la salle de théâtre étaient impressionnants. Je ne sais dire plus parce que vous devez le voir vous-même.

Apres qu’on a quitté Chimay on n’a pas visité la distillerie de BIERCEE, c’était 6 h et on est rentré par ce que on avait encore 3 h de route à faire.

Merci aux organisateurs Walter Vertriest. ( traduction Alain Vit )

Verslag Stille Waters (I) 14.05.06

Toen het bestuur aan Carine en Sven vroeg een rit in 2006 te organiseren hoefden ze geen twee keer na te denken. Een rit in ‘de grote club’ tot een goed einde brengen was een uitdaging welke ze niet aan zich lieten voorbijgaan.

De naam ‘Stille Waters’, van de gelijknamige serie welke in 2001 op TV1 vertoond werd, was snel gevonden. Het parcours voerde ons inderdaad tot bij Bornem / Hingene  waar het jachtpaviljoen ‘De Notelaer’ onderdeel vormde van de filmset. De keuze van de datum bleek hen later – evenwel  onnodige – ongerustheid te bezorgen. 14 mei viel immers samen met moederdag. Hierdoor werd gevreesd voor een lage opkomst. Zoals gewoonlijk liepen de eerste inschrijvingen tergend traag binnen. Een paar rappellekes deden hun werk en met 62 MG’s sloten ze af.

Vertrek en aankomst waren voorzien in het restaurant van de Feestzalen Edelweiss te Lede. Hier kan men voor een zeer budgetvriendelijke prijs genieten van een voortreffelijke keuken. Bij aankomst werden alle vrouwen met een attentie bedacht. Iedereen mocht een kaars kiezen w  elke best bij zijn interieur paste. Smuk – Aalst had voor ieders smaak wel een modelleke of kleur voorzien. Zo kwamen zelfs mannen die zonder hun echtgenote, doch wel met zoon of dochter waren, niet met lege handen thuis.......Alsof dat nog niet genoeg was, werden we ’s avonds nog op een zakje pralines getrakteerd.

De tocht zelf bracht ons langsheen een typisch Vlaams landschap : korte stukken ongerept natuurgebied, afgewisseld door villawijken, prachtige domeinen, een paar kastelen, verwaarloosde boerderijen, leegstaande serres en lintbebouwing. Inderdaad in Vlaanderen kan je op een paar vierkante km uitersten aantreffen. Ook de situaties kunnen zelfs op 50 meter wijzigen. Hierdoor is correctheid bij het opstellen van de roadbook van groot belang. Een opmerkelijk verschil met de Kemmelrit, waar een afstand van 10 tot 15km tussen twee situaties geen uitzondering was. Aan de vele positieve reacties te merken, kunnen we dan ook stellen dat dit zo goed als foutloos gebeurde. ‘Echtelijke twisten’ over het niet-correct interpreteren van het te volgen parcours bleven dan ook uit, waardoor de dag voor chauffeurs en begeleiders zo goed als stressloos verliep.

’s Middags was er een verzorgd lunchpakket voorzien in ‘De Notelaer’. Zoals dit paviljoen in de jaren 1800 het kader vormde voor adellijke diners; zo voelden we ons ook een beetje, terwijl we gezellig keuvelend onze buikjes tegoed deden aan de minisandwiches en luchtige chocomousse. De paarden van toen waren nu onze stalen rossen welke mede het prachtige decor vormden.  De Meidrank, een witte wijn gearomatiseerd met Onze-Lieve-Vrouw bedstroo, werd door verschillende ‘Frauleinen’ geapprecieerd.

Ook ’s namiddags verliep alles vlot. Hier en daar hielden de MG’s op eigen initiatief halt om de dorst te lessen. Vervolgens werd verderop de ietwat verdoken Stuifstraat voorbijgestoven en dus liep de drink op nr. 92 wat uit.......Rond 17u, na een drank door de club aangeboden,vatte de rits MG’s opnieuw de tocht aan. Eindpunt Lede, waar een fris sprankelend glas op ons wachtte, samen met een lekker etentje in “Edelweis”.

De speech van de voorzitter liet er geen twijfel over bestaan : het was een geslaagde rit. Hij gooide de handschoen in de ring om volgend jaar dit succes te evenaren: Carine en Sven namen ze met veel plezier op, dus ... Wordt vervolgd…..’Stille Waters’ had immers 13 afleveringen…..

Nadia De Canck – Ninove

Het succes van 'Stille Waters' hebben we niet alleen te danken aan onze inzet.  De talrijke opkomst en het droge weer maakte van deze rit een grandioos succes. Daarvoor onze oprechte dank aan alle deelnemers!
Wij willen ook Ingrid en haar team van restaurant - feestzalen Edelweiss bedanken, die voor het lekkere ontbijt en avondmaal zorgden.
Ook onze dank aan Mia en het team van de Notelaer in Hingene, die hun domein voor ons openstelden.  Waardoor we in een romantisch kader konden genieten van ons lunchpakket dat toch wel heel zorgvuldig was bereid door Anne-Mie en haar team van Delicia te Lede.
Verder mogen we natuurlijk niet vergeten dat onze Kristien van SMUK -juwelen en geschenken - te Aalst ervoor gezorgd heeft dat alle 'moeders' een kaars konden uitkiezen, aangepast aan hun interieur.
Ook Carine van Bol en Borrel te Lede zorgde voor een lekker zakje pralines, dat ons allen goed gesmaakt heeft.
We hopen jullie volgend jaar allen terug te mogen begroeten op Stille Waters II  !

Ice Blue Midget Team,
Sven en Carine

Rapport de la belle ballade  Stille Waters (I)  du 14 mai 2006

Le comité du MGCC Belgium ne dû pas poser la question deux fois à Carine et Sven pour organiser une  ballade en 2006. Organiser  une étape dans «  Le grand MG Car Club » fut un défi qu’ils ne laissèrent pas passer.

Le nom « Stille Waters » de la série entrevue sur la VRT en 2001 fut vite trouvé. Le parcours nous conduisit vers Bornem / Hingene où le pavillon de chasse « De Notelaar » faisait partie du décors  de la série. Cependant le choix du 14 mai, fête des mères, les inquiétait quelque peu! Malgré tout les  inscriptions rentrèrent petit à petit. Après quelques rappels nous rassemblions  62  MG’s .

Départ et arrivée furent prévus au restaurant, salle des fêtes, « Edelweis » à Lede. Pour un prix convenable on peut y jouir d’une excellente table. A l’arrivée toutes les dames reçurent, à leur couleur préférée, une bougie de Smuk de Aalst, qui s’accorda le mieux à leur intérieur. Et comme cela ne suffit pas, le soir elles reçurent encore un sachet de pralines Les hommes seuls, accompagnés de leur fils ou de leur  fille ne rentrèrent pas non plus les mains vides. La ballade elle-même nous mena au travers d’un paysage typique Flamand : des contrées où la nature est encore intacte, entrecoupées par de charmantes villas, de domaines magnifiques, de châteaux, parfois aussi de quelques fermes négligées, de serres vides et d’ouvrages en  constructions. En effet en Flandre, sur quelques km carré, on peut rencontrer des contrastes assez marqués. Les tableaux  peuvent varier tous les 50 m. C’est pour cela qu’il est très important que les raodbook soient très précis. Une grande différence avec le « Kemmelrit », où des distances de 10 à 15 km entre deux points n’étaient pas exceptionnelles. Aux nombreuses réactions positives on put conclure que le roadbook fut très très correct ! Il n’y eu pas de « discussions » entre partenaires concernant une erreur d’interprétation du parcours  et comme cela  pilotes et copilotes  purent  rouler en toute décontraction.

Le midi Carine et Sven prévoyèrent un lunch paquet dans le « Notelaar ». Comme ce pavillon formait le cadre des dîners de la noblesse dans les années 1800, nous nous sentîmes aussi un peu de «  sang bleu » pendant que l’on causait en mangeant nos minis sandwiches et la légère mousse au chocolat. Les chevaux du passé étaient maintenant remplacés par des chevaux vapeur qui formaient un décorum splendide. Le « Meidrank », un vin blanc aromatisé avec l’ « Onze-Lieve-Vrouw bedstro », fut  apprécié par les « Frauleinen ».

Ainsi, l’après-midi se passa rapidement. Les MG’s s’arrêtèrent à gauche et à droite pour se désaltérer. Un peu  plus loin nous passâmes devant la bien dissimulée Stuifstraat où nous pûmes encore nous arrêter pour un drink au numéro 92 ! Vers 17h, après un verre offert par le Club, la colonne se reforma en  direction de Lede où un superbe dîner nous fut servi!

Le speech du président ne laissa aucun doute : ce fut une ballade réussie. Il invita Carine et Sven pour recommencer l’année prochaine avec le même succès et avec encore plus de participants. Ils acceptèrent avec le sourire, sourire qu’ils ne perdirent pas tout au long de la journée. Donc affaire à suivre : « Stille waters » se passait sur  13 épisodes...

Nadia  (traduit par Wim)

Le succès de notre ballade ne dépendit pas seulement de nous. Les nombreux participants et le temps sec firent de ce tour une réussite brillante. Merci aux participants.

Nous voulons remercier aussi Ingrid et son team du restaurant « Edelweis » pour le bon petit déjeuner ainsi que le dîner.

Nos remerciements vont à Mia et le team du « De Notelaar » à Hingene, qui nous ouvrîmes  leur domaine. Nous pûmes y manger nos lunch paquet, préparés par Anne-mi et son team de Delicia à Lede, ceci dans un cadre romantique.

Les remerciements vont également vers Kristien de Smuk-bijoux et cadeaux à Aalst qui soignèrent les mamans  avec une bougie à leur couleur préférée.

De même, pour Carine de Bol de Lede qui préparèrent le ballotin de savoureuses pralines.

Nous espérons vous revoir tous et plus nombreux encore l’année prochaine au « Stille Waters II »

Ice Blue Midget Team : Carine et Sven( Traduction Alain Vit. 

               Evenementenkalender 2006 / Calendrier des évenements 2006

12 maart / mars :

Algemene leden vergadering / Assemblée générale: Binche

19 maart / mars :

Openingsrit : Daniël, Willy en Paul

23 april / avril :

Kemmelrit : Wim

14 mei / mai :

Stille waters : Carine en Sven

4 juni / juin :

Tour des Lacs : Charles

18 juni / juin :

Oost – West : Joske en Hendrik

28 juni / juin - 2 juli / juillet :

MG International in Frankrijk / en France

9 juli / juillet 

MG rit voor Brussel : Het clubbestuur

21 juli / juillet :

MG Day Luik / Liège

6 augustus / août :

Ganda tour : Achiel en Olivier

27 augustus / août :

Guldensporenrit : Wim

10 september / septembre :

Beach Meeting : Achiel en Luc

30 september / septembre :

MG by Night : Alain

22 oktober / octobre :

Panoramatour : Daniël en Olivier

25 november / novembre :

Eindejaars diner / Dîner de fin d’année : Wetteren