AUTEUR : Umberto Saba

..

.

MEESTER  SPILLEBEEN

Een druppel valt.
Nog een druppel.
Nog.

Hij boort een gat
in het hoofd
van de man
die wacht
tot je de kraan
dicht komt draaien.

Een druppel valt.
Nog een druppel.
Nog.

De man gelooft en hoopt
dat je de druppels hoort
en zult komen.

De man heeft je lief
en liefde doet wonderen.
Je zult komen.

De man staat op
en draait zelf
de kraan dicht.

Een druppel blijft vallen.
Nog een druppel.
Nog. En nog.

Uit zijn beide ogen.

..

.



STEVEN MIJN BESTE VRIEND.

Nu ja Steven is mijn beste vriend, mijn buur jongen geweest en woont nu al jaren in Spanje. Maar van zodra hij even in België komt al was het maar voor één dag komt hij mij bezoeken. Ja hij heeft als kind vele uren bij ons doorgebracht .
En chocotoffs gegeten, trouwens vraagt er nu nog achter,zo dus hebben we dat nu wel in huis als hij hier onverwachts staat. Maakte voor hem zijn lievelings pap met koekjes op en hij is dat nooit vergeten. Zo dus vriendschap voor het leven, wat vanille en chocolade pap en een petit beurke  en niet te vergeten zijn chocotoffs toch allemaal kunnen verwezenlijken.

Nu was Steven ook geen engeltje te noemen , wel een jongen met verstand van kleins af.

Op een dag riep mijn man , kom  vlug in de tuin Steven is thuis weer iets aan het uitsteken

zijn ouders zullen weer heel gelukkig zijn dat ze zo'n verstandige knaap in huis hebben.

Het was zomer , muggen en vliegen tijd. Ook de tijd dat die plastiek linten dat je in het deuropening kon hangen om dat ongedierte buiten te houden in opmars kwam . Dat zal daar nog maar 10 minuten omhoog gehangen hebben dat zijn ouders terug weg gingen om verder te winkelen dat Steven naar beneden gekomen was , hij was toen 4 jaar, dat hij die kermis van kleurtjes zag hangen.

Was dat nou, ik kan verdorie niet gemakkelijk naar buiten of naar binnen. Snugger dat ie was , had hij de schaar genomen en ze schuinsweg afgeknipt tot op zijn hoogte.

Mijn man had dat opgemerkt maar het was al te laat Steven zat al in de helft van zijn kunstwerkje als mijn man vroeg Steven wat doe je nou.

En dan vertelde de kleine snuiter dat dit vreselijk in zijne weg hing dat stom kleuren ding.

Ja wij stonden erbij te lachen want het ding was naar de knoppen...het was geen zicht.

Plots staan zijn ouders daar ,wij hoorde ze  al roepen op Steven waar zit je.

Daar waren vier kinderen ,maar enen dat ze zeker van waren dat hij het was.

Wel de logica zelve toch hij kon niet door zo dus hij had ze op zijn hoogte gesneden...

Hij werd niet gestraft maar zowel vader en zeker moeder hebben hem goed uitgelegd dat ze er nieuwe gingen kopen en dat hij er met niks mocht aankomen, neen ook geen koordje in het midden om ze bijeen te houden. Dat linten verschillende kleuren hadden was mode en het hield het ongedierte buiten ,en ja hij had het goed begrepen, en wij goed gelachen.

WirWar

..

.


.Herfstigheid    

Alle blaadjes gaan verkleuren
Net een schilderij
Zomer is voorbij
Maar daar gaan we niet om treuren
Want de herfst hoort erbij

En de kikker ziet het niet zo zitten
in de modder gaat ie lekker pitten

Alle blaadjes gaan verkleuren
Net een schilderij
Zomer is voorbij
Maar daar gaan we niet om treuren
Want de herfst hoort erbij

En de hamster haalt met vlugge pootjes
Voor de winter knolletjes en nootjes

Alle blaadjes gaan verkleuren
Net een schilderij
Zomer is voorbij
Maar daar gaan we niet om treuren
Want de herfst hoort erbij

En de zwaluw zegt ik ga hem smeren
In het warme zuiden ga ik logeren

Alle blaadjes gaan verkleuren
Net een schilderij
Zomer is voorbij
Maar daar gaan we niet om treuren
Want de herfst hoort erbij

..

.

Douchetranen   

Onder een douche
heeft het aantal tranen geen belang
zij lopen er toevallig bij
en versnellen zelfs niet de draaikolk bij de afvoer

met regen hebben zij gemeen
dat koude rillingen
zich als een refrein
vastzetten tussen de schouders

achter een gordijn van x cm³ water per seconde
verbergt een zoute tong
het geheim van een jongensachtig verdriet

..

.

JUST MARRIED

 

Ik schreef je dat je geen illusies….
en ik heb je meteen gezegd, de eerste keer,
ik had het bij me op een briefje
en ik schreef het op de rand van een krant
en op de kalender aan je muur,
en ik zei het in je oor, in de deuropening,
en op straat, aan een kade,
ik riep het naar je over het water
in het licht van een zwiepende straatlantaarn,
en jij riep terug:
‘Ik ook van jou!’

..

.




LIEFDE

 

Verleid me, verstik me,
pak m’n vrijheid af.
Bemin me, beperk me,
ga je gang, ik ben laf.

Je wil samensmelten,
- een onnozel idee -
Maar ik ben romantisch,
ik ga d’r in mee…

Kneed me en knecht me,
wees lief en gemeen.
Gun me de plek
van het blok aan je been.

Als jij mijn vrouw bent,
ben ik je man.
Dan vechten we samen,
voor dat wat niet kan.

We doen nóg meer water bij onze wijn,
totdat er alléén nog maar water zal zijn.
Helder maar smaakloos, geen kleur meer, geen gloed,
zo leven we samen, de dood tegemoet.

Weg met de eenzaamheid, leve de sleur,
jaloezie, irritatie, gesprekken, gezeur.
De liefde geeft hoop, de liefde heeft zin,
de liefde is een valstrik, maar ik trap er zo graag in.

Steeds dezelfde fouten,
steeds dezelfde pijn.
Bijna net zo gruwelijk,
als helemaal alleen te zijn.

Misschien is het deze keer anders,
misschien is het deze keer waar.
Is alle wijsheid van de wereld maar een fout,
ik wil het graag geloven, want ik houd zoveel van haar.

Het spel is weer begonnen,
ik zit er midden in.
Verslaafd als een verslaafde,
verzetten heeft geen zin.

Ik kan alleen verliezen,
mijn hart en mijn verstand.
De liefde laat pas los,
als ze is opgebrand.

Dan ben je weer jezelf,
alleen en onbemind.
Maar volwassen en verstandig,
totdat het weer begint.

Hans Teeuwen uit Industry of Love

..

.

Eten 10

Mama, wat eten we vandaag?
Stabilisator E450 kind!
O zalig mams! en wat nog meer?
Misschien wat antioxidant E301,
Als ik er nog van in huis heb.

O fijn! En mââms...
Ja?
Mogen we ook wat gemodificeerd zetmeel?
Maar kind - we hebben gisterenavond
Ook al gemodificeerd zetmeel gehad!

Maar geen voedingszuren, mam,
Dat hebben we in geen weken meer geproefd.
Met conserveermiddel E202,
Hè toe mams, omdat het morgen Zaterdag is?

Nee, daar komt niets van in!
Maar wat zouden jullie zeggen
Van een portie Emulgator
Met kleurstof E160
En smaakversterker?

..

.

ANGST

 

Heel argeloos begin je een gedicht.
Een aantal letters, aangenaam van vorm.
Het gaat vanzelf. Er slibben regels dicht.
Ze zwijgen nog. Ze wachten op de storm.

Uit dode krullen, schreven, lijnen, halen
Ontstaan - geen mens die weet waaraan het ligt -
Schermutselingen tussen de vocalen.
De consonanten brommen mee, ontsticht.

Pas dan ontpopt zich iets als een bericht.
Een S.O.S uit een ver paradijs.
De voorhang scheurt. Je schrikt van het gezicht.

Doe dicht je ogen. Raak niet van de wijs.
Tart niet de woordeloze bliksemschicht.
Bepaal je tot je e’s en o’s en ij’s.

..

.


VAARWEL....

Vrienden, vervreemde of het ooit echt geweest ... ik zal het nooit weten...mijn beste cybervriendin, op mijn allereerste blog.
Wij leerde elkaar kennen via een blog. Zij schreef pareltjes van werkjes
gedichten,of verhalen. Haar verhalen waren er meestal om je een breuk te lachen.
Haar gedichten gingen wat naar het zwartgallige toe, maar zuivere pareltjes stuk voor stuk, Nederlandstalig en zeker haar Engelstalige gedichten. Zo leerde ik haar stilaan kennen.
Met onderaan al eens een reactie te schrijven , aan die leuke soms droevige dame.
Vanaf het begin was er een zeker respect en ja een speciale voorkeur voor haar.

De dag kwam , dat ik haar iets durfde vragen, over hoe maak je zo button.
Direct kreeg ik een vriendelijk antwoord met een zeer klare uitleg.
Nog beter ze had men eerste button zelf gemaakt.
Daarna was ik dagelijks op haar blog of omgekeerd , ja zij apprecieerde
toen mijn werkjes. En klaar en duidelijk als het slecht was stond het er ook bij.
Na een tijd kwam , Google talk erbij , ja even chatten was plezant elkaar beter leren kennen. Foto's doormailen tof.
Zo kreeg ik veel familiale foto's van haar en familie. Ook telefoneerde we
uren aan een stuk en ja we vertelde zowat alles aan elkaar.
Ja we werden zowat familiaal, zelfs afspraken gemaakt om samen te komen, maar

het is er nooit van gekomen.
Wat me wel was opgevallen en ik alleen niet, was dat ze heel moeilijk kon verliezen
zij was de chef de daarmee uit anders geen vriendje meer.
Maar eigenlijk was ze een aller beste baas ,want elk probleem dat ik had stond er,
beter dat je dat zo schrijft, klinkt beter.
Eigenlijk met alles hielp ze en verbeterde mij, en het moet gezegd haar blogs zijn altijd fijn verzorgd tot de perfectie toe .En ze is behulpzaam voor iedereen en heeft enorm veel geduld zeker met mij gehad ook daar zijn dagen dat mijn geheugen een zift is ,maar niks kom we herbeginnen,of anders doen we morgen verder.
 Echte vriendschap recht door de zee.
Een septemberdag zei ze, dat ze wat ziekjes was, evenwichtstoornissen.
En dan kwam er ook stilaan de tijd dat ze me niet mailde .Zo kwam er dan op een dag een mail
waarom ik onderaan altijd twee xx zetten zoals zij soms ook deed of zij eindigde kuuuuuuussssss
Nu ja die xx(kusjes) ik maakte daar niks van even een slechte week zeker,
tenslotte was ze ook ziek.
Dan gevraagd of ik haar met iets gekwetst had,en a.u.b." het waarom."
Neen mailde ze me ik ben niet in onmin me jou,  zo dus opgelucht en blij mailde
ik haar dagelijks, zonder xx onderaan dat uit voorzichtigheid alleen al maar kreeg weinig respons . Maar op een zondag mocht ik een van haar nieuwe blogs zien maar het was van haar alleen " ik" mocht niet op haar blog komen.
Alhoewel ze me toch even toeliet van een kijkje te nemen ,
maar niet als vriendin op haar blog.
Deed wel pijn in mijn hart, want samen hadden we al een reeks van blogs afgereisd.
Enkele dagen daarna heeft ze me gevraagd, kom als vriendin op mijn blog,ze wenste me ook zelfs vele vrienden toe.
En dan plots kwam er een mail dat ze niets meer van mij wou horen, zelfs dat ik een
leugenares was !!! Als er iets is waar ik een afschuw voor heb is het wel liegen.
Nog juist een mailtje volgde daar onmiddelijk op ,
morgen heb ik geen internet daar ik verhuis.
Ja wat denk je dan , zal wel terug goed komen de ziekte de verhuis op pre-pensioen
ja voor een bezige bij, is dat langs de ene kant wat in een zwart gat vallen ,maar vermits
de verhuis kan het ook zijn ,oververmoeid.
Ja ik heb smeekbedes gedaan meermaals,
kom daar oprecht voor uit maar geen enkel antwoord.
Wel heeft ze me veel geleerd,dank je lieverd dat je voor mij nog altijd bent.
Maar met pijn in mijn hart heb ik alles verwijderd zoals de familie foto's, spijtig daar was zelfs een heel mooi huisje bij nog van haar ouders als ik me niet vergis.
Mocht en wou dat altijd eens ergens tussen mijn blogs zetten , juist omdat het zo mooi was,maar was familiaal daarom heb ik het nooit gebruik.
Vaarwel lieve cybervriendin,  ook als oma ,
 doe ze toch maar de groeten moest je dit ooit lezen.
Maar moet daar niet op letten want al mijn blogs werden saai , zo dus lees ze dit nooit.
Maar mijn deur blijft wel altijd openstaan voor jou.

WirWar

.