AUTEUR : Noortje van Wezenbeek

Vrolijkheid zorgt voor een

bepaald soort daglicht in de

geest, en vult deze met een bestendige

en eeuwige sereniteit.



Joseph  Addison

..



ZEVENMAAL MOOI

In het Oosten.

In het Westen.

In het Noorden.

In het Zuiden.

Zou ik zoeken

om je te vinden,

om je vast te houden.

Zevenmaal, zevenmaal

zou ik rond de aarde willen gaan

om jou te zoeken.

Thuis zal ik komen

na al die keren.

Thuis zal ik komen

in de stilte,

in de leegte.

Ik zal je zoeken

en vinden

in mijn hart.

In het Oosten.

In het Westen.

In het Noorden.

                 In het Zuiden.                            

In mijn hart zal ik je bewaren

en je naam noemen.

Zevenmaal, zevenmaal.

Is het niet wonderlijk dat

iets zo

eenvoudig als een kus,

de ziel, het hart en de

gedachten van de mens

mooi kan maken ?


Anoniem

.

Van een duizendpoot

De moeder van een duizendpoot
is vreselijk ontevreden,
want haar zoontje is zojuist
in de sloot gegleden.
En als je even berekent
weet je wat dat betekent:
op z’n hoofd een grote buil
en duizend sokjes vuil,

Een kus is de bries die de

vlammen van de liefde

aanwakkert.

..



NU

Ik kan je nu al zeggen
nog voor eender wat,
dat je mijn hart allang
niet meer verlaten kan.

Tenzij heel even - zoals nu,
om wadend door m’n bloed
naar m’n hoofd te stijgen.

Dan denk ik aan je.

Zoals nu.

Liefde is net zo

makkelijk te

verbergen als de hik.


Anoniem

..

de een heb alles en ik heb niks

het is me al vaker opgevallen
dat alles goed aan je is
én zo gezond
maar wél klagen

je ziet er uit als een ontbijtje op moederdag
elke man houdt van jou
want welke man wil nou met jou
niet aan een ontbijtje

én maar klagen
dat er zoveel mannen zijn
en zoveel werk nog in de tuin

de een heb alles en ik heb niks
niet eens een tuin met trouwe ogen
of witte zwanen, zij vlogen weg

Nog nooit heeft angst

iemand aan de top gebracht.


Romeinse levenswijsheid

..

Mijn zoon stormt door het huis,

een roffel op de trap. Hij is

zichzelf een motor. Het lied

dat in hem leeft ontsnapt hem

soms. Ik hoor hem zingen

op de gang en zwijg.

's Nachts is hij bang, hij twijfelt

aan zichzelf, aan ons, aan de wereld.

Ik neem hem in mijn arm

en zonder spreken vaag ik

de oorlog weg en kinderkanker,

mijn eigen dood, het monster van de tijd.

Ik lieg hem voor en red hem

tot wij beiden slapen in gestolen veiligheid.

Als we de liefde het hardst nodig

hebben, verdienen we haar vaak

het minst.

..

Ik ben lekker stout

Ik wil niet meer, ik wil niet meer!
Ik wil geen bandjes geven!
Ik wil niet zeggen elke keer:
jawel mevrouw, jawel meneer...
nee, nooit meer in m’n leven!
Ik hou m’n handen op m’n rug
en ik zeg lekker niks terug!

Ik wil geen vieze havermout,
ik wil geen tandjes poetsen!
‘k Wil lekker knoeien met het zout
ik wil niet aardig zijn, maar stout
en van de leuning roetsen
en schipbreuk spelen in de teil
en ik wil spugen op het zeil!

En heel hard stampen in een plas
en dan m’n tong uitsteken
en morsen op m’n nieuwe jas
en ik wil OVERMORGEN pas
weer met twee woorden spreken!
En ik wil alles wat niet mag,
de hele dag, de hele dag!

En ik wil op de kanapee
met hele vuile schoenen
en ik wil aldoor gillen: NEE!
En ik wil met de melkboer mee
en dan het paardje zoenen.
En dat is alles wat ik wil
en als ze kwaad zijn, zeg ik: BIL

Vergeet niet dat alle leven vergankelijk is ;

als je dit begrijpt, zullen voor hebzucht

en woede, kalmte en rust in

de plaats komen.

..

Bitterzoete  Bleus

    

Hoor jij dat ook, die bitterzoete blues
Van gevangen verlangen en zacht schrijnend geluk

Van dat ene moment, toen alles klopte
Even maar, heel even.
Maar dan ook wel in zo'n onvoorstelbare volmaaktheid
Dat je weet: dat misschien nooit weer.

Hoewel - ook die ene keer had je niet eens verwacht
Te mooi, te rijk, te niet voor jou
En kijk nou toch eens!

Da's het mooie van de blues,
Er komt altijd iets van terug.
In de prikkelende wind van een luie zomeravond
Of in de ademtocht van een decembernacht,
Terugkomen doet het.

Hoor jij dat ook?

 

Met positieve gedachten

doe je alles beter dan met

negatieve gedachten.

..


Een groentenbal

‘t Is groentenbal.
Van overal
zie je de groenten komen.
Voorop gaan de augurken
in lange, groene jurken,
daarachter gaan de penen
met strikken aan hun tenen,
een sjieke peterseliebos
in avondcape en zilvervos,
een slakrop en een pijpje lof
in bloesjes van dezelfde stof,
een bloemkool met de schouders bloot,
een koolraap in een petticoat,
asperges in fluwelen vest,
ja, iedereen gaat op zijn best.
Alleen de uitgegroeide ui
gaat in een rafelige trui.
Maar niemand die daar nu op let,
ze komen enkel voor de pret.
Joepheisa boem! daar hoor je al
de eerste klanken van het bal
dat wordt geopend door de peen,
daar zwiert hij met de koolraap heen.
En spoedig draaien allen rond;
wat wolkt het stof! wat trilt de grond!
Steeds hoger gaan de beentjes: hop!
De koolraap danst nu op haar kop.
‘0’! roept de peterseliebos,
‘help! Al mijn blaadjes raken los!’
‘Ik huil!’ zegt de asperge. ‘Ziet!
Maar treuren doe ik werk’lijk niet,
’t is enkel, weet je, beste lui,
het heerlijk parfum van de ui!’
‘Kom peentje!’ gilt de groene sla,
‘nog eventjes de tsjatsjatsja!’
‘Ja!’ roept het lof, ‘nog éven steppen
voordat we allemaal verleppen!’
Hahieplahoep daar gaan ze weer...
aan ‘t eind van ‘t feest kan niémand meer.

De and’re dag zijn ze zo moe-
maar fluisteren elkander toe,
terwijl ze in kisten of kranten
wachten op groentewinkelklanten:
‘Toch enig he, zo’n groentenbal-
wat was het leuk! Wat was het mal!’

Liefde is als een wilde roos, mooi en teer,

maar als je er niet goed mee omgaat,

zul je de doornen voelen.

..

De banaan

Er was een banaan. Die was helemaal recht.
Hij werd op een schaaltje met vruchten gelegd.
Hij keek al de vruchten heel vriendelijk aan
en sprak toen: ‘Gemiddag! Mijn naam is banaan!’

Het appeltje zei: ‘Een banaan? Kom, kom,
u maakt ons wat wijs hoor, bananen zijn króm!

De kasdruiven riepen: ‘Wij zijn niet zo dom!
Vertel ons geen leugens! Bananen zijn króm!’

De peer snoof: ‘Wàt zegt u? Daar schàter ik om!
U kunt wél goed jokken! Bananen zijn krom!’

‘Ach,’ zei de banaan, ‘ik ben werkelijk echt!
Een enkele keer is mijn soort wel eens recht!’

Maar niemand geloofde de arme banaan.
Zo lag hij daar dagen. Bedroefd en ontdaan.

Toen kwam in dat huis een meneer op bezoek,
die had een gewéldige scheur in zijn broek.
Hij kwam langs de fruitschaal en draaide zich om,
dat zag de banaan en ... die lachte zich krom!

‘Och,’ riepen de vruchten, en keken hem aan,
‘wij waren abuis! U bent tóch een banaan!
Vergissingen komen veel voor in het leven,
misschien wilt u ons deze fout nog vergeven?’

Dat wou de banaan. En hij wou ook vergeten.
Het slot? Als je nadenkt dan zul je ‘t wel weten:
Toen werden ze allemaal ópgegeten.

.