DAG DAGELIJKSE GEDACHTEN.

De Kok van Marienbad

Er woonde een kok in Marienbad
Die thuis een groot aquarium had.
Daar zwommen echter geen vissen in,
Doch enkel een schone zeemeermin,
Voorzien van de gangbare lichaamsbouw,
Half jongedame en half kabeljauw.
Daartoe gedwongen door de kok
Droeg zij een hemd en een onderrok.

En als de kok naar de meermin keek,
Dan klopte zijn hart en werd hij bleek,
Dan klopte zijn hart en knorde zijn maag
Benieuwd naar het antwoord op de vraag
(Een antwoord dat kok bleef schuwen):
"Zal hij haar stoven of zal hij haar huwen ?"

Moed komt voort uit de wilskracht iets goed te zeggen ;

zelfzekerheid komt voort uit de overtuiging dat je het goed kunt zeggen  ;

vertrouwen komt voort uit het feit dat je het goed hebt gezegd.


Anoniem

.






De Tuinman en de Dood

Niemand is bij de geboorte al

wreed en gewelddadig, deze zaken

moeten worden aangeleerd.

.




Voor Later

'k Geef nu aan jou mijn vreugd, mijn leed en
mijn schemergouden dromenschat,
opdat je later nog zal weten
hoe ik je eens heb liefgehad.

Later, als al dit schoon voorbij is,
want tijd neemt liefde, vreugde, smart -
als elk van ons weer droef en blij is
dicht aan een nieuwgevonden hart,

dan zal ineens alles vervagen
bij 't zien van dit vergeten blad;
je zal weer dromen van de dagen
toen we in elkanders ogen zagen,
toen ik je zo heb liefgehad.

De levenshorizon wordt kleiner of groter, afhankelijk

van de moed die we tonen.


Anaïs Nin

.



Opa

Opa keek vaak in onze tuin
naar die zeven sprietjes gras,
en daar zag opa dan een koe
die er helemaal niet was.

En later, in het ziekenhuis,
kon hij verwonderd vragen
waarom ze toch de buitenmuur
uit zijn kamer hadden geslagen.

Voor opa was het doodgaan
dus niet zoiets als nacht:
het was de steeds grotere ruimte
die hij voor zichzelf had bedacht.

Houd op te denken

"Wat zullen zij denken?"

.

Zacht Gesprek

je leert mij wennen aan mijn ledematen
je neemt mijn hand en wandelt naast mij voort
je leert mij wennen aan mijn eindeloos praten
omdat je ook nog naar mijn zwijgen hoort

en als wij 's avonds saam de dag verlaten
dan zeg je slapend haast een laatste woord
om mij zelf niet met mijzelf alleen te laten
zo ga je door de slaap nog naast mij voort.

Misschien zijn het geen sterren die aan de hemel flonkeren,

maar openingen waar onze geliefde hun licht naar beneden schijnen

om ons te laten weten dat ze gelukkig zijn.

.






Bij het haardvuur

IJskoud buiten. Maar steek je handen
maar uit. Buig je een beetje voorover.
Voel je de gloed op je gezicht?
Hoor je het zachte geknetter?

Want in het hart van dit gedicht
Heb ik het vuur al aangemaakt.
Ik houd je even hier: op dit blad
onder je leeslamp zitten we samen

zonder dat iemand dit ziet. Zonder
dat een woord moet worden gezegd.

Een gezonde relatie met een man onderhouden wil zeggen dat je van

hem houdt zoals hij nu is en niet ondanks het feit dat hij tegenwoordig

nu eenmaal zo is, of in de hoop dat hij morgen veranderd zal zijn.


Barbara De Angelis, schrijfster, relatiedeskundige

.






Persephone

Hij heeft me niet geschaakt, ik
was nieuwsgierig, ben vrijwillig
afgedaald en liet me nemen, kuis. Zo
haalde ik de dood onsterfelijk

in huis. M'n moeder snapt dat
niet, zij wil alleen maar dat ik
op het oogstfeest voor de maaiers
dans, de zomer in het hoofd

en in het haar. Maar ik heb
ook een winterkant, die dieper
naar de wortels graaft, op zoek gaat
naar de kiemen in het zaad. Dat

vloekt niet met wat boven staat:
ik wil de bronnen duiden
van wat voedt, de maaiers in de armen
vallen moet. Daaraan ben ik verbruid.

Het is geen verdienste om op je zestiende mooi te zijn.

Maar als je op je zestigste mooi bent, dan is dat geheel

en al de verdienste van je ziel.



Marie Carmichael Stopes, Schots schrijfster

.

Een vriendin is iemand met wie je alleen kunt zijn zonder iets om

handen te hebben, waarbij je niets kunt bedenken om te zeggen,

terwijl de ontstane stilte toch aangenaam is.


Sheryl Condie, dichteres

.





STOFREGEN

Altijd zal ik als vanachter
een wolk verschijnen
wanneer ik een waterval zie

zijn nooit aflatend geklater
past wonderwel in
ons eigen mythisch verhaal

ik zag er gisteren één
zo onbeschrijfelijk helder
mij zo nabij
dat ik door zijn stofregen
gegrepen
opnieuw werd geïnitieerd

opnieuw glanzen kon
zodat ik scheen
zoals ik scheen toen jij mij
levende regenboog wist

Uit: Paradijsvogels

In alle stilte

sloot mijn oog met de schoonheid

een geheim verbond.



Arthur Verthé