AUTEUR : Max Croiset

Misschien zijn het geen sterren die aan de hemel flonkeren,

maar openingen waar onze geliefde hun licht naar beneden schijnen

om ons te laten weten dat ze gelukkig zijn.

.






Bij het haardvuur

IJskoud buiten. Maar steek je handen
maar uit. Buig je een beetje voorover.
Voel je de gloed op je gezicht?
Hoor je het zachte geknetter?

Want in het hart van dit gedicht
Heb ik het vuur al aangemaakt.
Ik houd je even hier: op dit blad
onder je leeslamp zitten we samen

zonder dat iemand dit ziet. Zonder
dat een woord moet worden gezegd.

Een gezonde relatie met een man onderhouden wil zeggen dat je van

hem houdt zoals hij nu is en niet ondanks het feit dat hij tegenwoordig

nu eenmaal zo is, of in de hoop dat hij morgen veranderd zal zijn.


Barbara De Angelis, schrijfster, relatiedeskundige

.






Persephone

Hij heeft me niet geschaakt, ik
was nieuwsgierig, ben vrijwillig
afgedaald en liet me nemen, kuis. Zo
haalde ik de dood onsterfelijk

in huis. M'n moeder snapt dat
niet, zij wil alleen maar dat ik
op het oogstfeest voor de maaiers
dans, de zomer in het hoofd

en in het haar. Maar ik heb
ook een winterkant, die dieper
naar de wortels graaft, op zoek gaat
naar de kiemen in het zaad. Dat

vloekt niet met wat boven staat:
ik wil de bronnen duiden
van wat voedt, de maaiers in de armen
vallen moet. Daaraan ben ik verbruid.

Het is geen verdienste om op je zestiende mooi te zijn.

Maar als je op je zestigste mooi bent, dan is dat geheel

en al de verdienste van je ziel.



Marie Carmichael Stopes, Schots schrijfster

.

Een vriendin is iemand met wie je alleen kunt zijn zonder iets om

handen te hebben, waarbij je niets kunt bedenken om te zeggen,

terwijl de ontstane stilte toch aangenaam is.


Sheryl Condie, dichteres

.





STOFREGEN

Altijd zal ik als vanachter
een wolk verschijnen
wanneer ik een waterval zie

zijn nooit aflatend geklater
past wonderwel in
ons eigen mythisch verhaal

ik zag er gisteren één
zo onbeschrijfelijk helder
mij zo nabij
dat ik door zijn stofregen
gegrepen
opnieuw werd geïnitieerd

opnieuw glanzen kon
zodat ik scheen
zoals ik scheen toen jij mij
levende regenboog wist

Uit: Paradijsvogels

In alle stilte

sloot mijn oog met de schoonheid

een geheim verbond.



Arthur Verthé

Reis door het leven zoals je

wilt, maar een harteloos pad

zal nergens toe leiden.

Leven, liefde en lachen - onbetaalbare

geschenken om je kinderen mee te geven.


Phyllis Campbell  Dryden

.






Moeder

Ik kom terug naar huis.

Ik loop traag de trappen op
en adem in...Ik wil opnieuw
het dunne wolkje ruiken
van de soep, bereid voor mij.
Ik wil aanbellen en horen
hoe jij naar de deur gelopen komt,
zien hoe die opengaat en voor mij
de ogen stralen van een heilige.
Ik wil je gouden tand zien blinken
wanneer je lachend uitroept :
- Kom binnen meisje!

Mijn lieve, mijn prachtige moeder!

Vandaag heeft de bruine aarde
jouw bruine ogen uitgewist.
En de spin van de grote leegte
heeft in jouw haar zijn web geweefd.

Ik word alleen verwelkomd
door een jaren oud verdriet.

Jij wacht op mij op de heuvel
je ogen zijn donkere viooltjes,
je armen - dun, groen, uitgestrekt
om mij te omhelzen..

De liefde verdraagt geen hoogmoed.

Je moet niet willen scoren ten aanzien van je partner.

Samen-leven is geen boksmatch.

.



Polderland

‘t Is avond
‘t is heel stil in huis
het grasperk in de mist
doet denken aan een herfst
heel lang geleden
waarin datgene opging
wat ik sindsdien
het meeste mis:
bolders
het rinkelen van een fietsbel
geluid van paardenhoeven
op kasseien
de wind langsheen de vaart
die ‘t al uiteenwoei
stemmen
gebaren
gezichten

Schaam je je of voel je je

vernederd door iets in het leven?

Je kunt je gedachten veranderen om

van dit gevoel af te  komen -

soms is het goed om naar

de keerzijde te kijken !

Zwanen

Zwanen zien er altijd zo nieuw uit
zo zondags, zo pas in bad geweest;
Maar spelen of spetteren in het water,
dat doen ze niet. Zwanen zijn niet vrolijk.

Zij willen ook altijd weg. Daarom wiegen zij
met hun lange hals als met een witte zakdoek
en zo droevig dat ze kijken.
Zwanen kunnen geen tranen laten.

Maar zwemmen, dat kunnen zij, statig drijven
altijd recht vooruit als witte bootjes
met onzichtbare roeispanen.

En opeens verandert alles van kleur
als zij hun vleugels openslaan
en zich languit rekken in de spiegel
van de vijver. Dan kraait het water
van plezier en klapt in zijn handen.

Men doet het voorkomen alsof haat

en liefde elkaars tegendeel zijn.

Tegenover beide staat onverschilligheid.

Jan Grehoff