Moeder en dochter.

ik voel

ik kan het woord niet meer horen
ik wil het woord niet meer schrijven
ik wil het zelfs niet meer lezen
want ik voel

ik heb een dak boven mijn hoofd
een bed om in te slapen
lekker zelfs
ik ken liefde en heb het herkend
maar ik voel

ik weet wat mij gelukkig maakt
en zelfs wat niet
ik weet nog veel meer
maar ik doe het teniet
omdat ik voel

ik laat mij niet kennen
zo doorzichtig als ik adem
ben ik bang
te laten zien
doordat ik voel

ach
laat ze maar gissen
ze mogen zich vergissen
ze mogen zich vergapen
aan mijn gevoel

enkel omdat ik voel

.

                                                                                Auteur onbekend
                                                                                     

.

Zeven Minuten


De oude man verloor
zijn lichaam
zijn geest
zijn Zijn

en zocht naar licht
uit angst voor de val
naar nul
zijn nul

Hij verloochende zijn Geweten
als alternatief
voor het Niets
en bezocht de dame
tegen betaling
voor bewezen diensten
achter het raam

Zeven minuten jong
waarna weer gewoon oud
nee, ouder
en leger

De oude man
kuste de foto van zijn vrouw
en huilde
hoopvol
op weg naar haar

Auteur Ed Klein Goldewijk

De flirt

Achter een wand
van verlangen
laat de flirt
het voelen
onzichtbaar trillen

Lichte nevel
vertroebelt de ratio
en streelt
het ego van de
heimelijke lust

in een
zwevende dialoog
tussen hoop
en onbegrensd
willen

tot
weerspiegeling
van de grens
het geestesvuur
in stilte blust


    Auteur Ed Klein Goldewijk

De Menukaart

Eens zag ik op een menukaart..
De vriendschapstaart
Ik dacht aan jou en mij..
Ik voegde er 100 gram pure vriendschap bij.
100 gram respect,
en wel duizenden grammen plezier en geluk..
Ik begon te werken,
Wat had ik het druk.
Alle ingrediënten bij elkaar,
De taart was een mooi gebaar..
Na hard werken was de taart volledig gelukt.
Ons vriendschap had alles vervult.
Toen ik later ging kijken…
Zag ik niks meer,
Alles was weg
Ik kon de fout niet meer ontwijken.
Het was geen gewone taart.
Het was een ijstaart..
1 grote fout in het leven,
en mijn vriendin kon het me niet meer vergeven…

Niets groeit er,
gewoon niets,
als het geen water krijgt.

Geen bomen, geen bloemen,
geen gras, geen onkruid,
niets.

Niets leeft in mij
als niemand van me houdt.
Geen warmte, geen groei,
geen beweging, geen hoop,
niets.

Is dat dan het liefde dat ik nodig heb?
Dat iemand van me houdt?
Dat Jij van me houdt, God,
Ik denk het,
ik voel zoiets.

‘Kan ik U helpen?’

Ik zet net één voetstap in de winkel.

‘Nee hoor! Ik kijk even rond.’

Ik loop naar een kledingrek vol met de nieuwste voorjaarsmode.
Mijn ogen vallen op een broek.
‘Leuk hè, de nieuwste collectie.’
‘Ja! prachtig!’

Ik pak een zwarte spijkerbroek uit het rek.

‘Een nieuwe broek! mevrouw?'
Een andere verkoopster kijkt mij aan.
‘Kan ik u helpen?’
‘Ik kijk even rond!’
‘Als u iets speciaals zoekt, dan hoor ik het wel.’
‘Ik zoek niks speciaals, maar dank je wel.’
‘Laat me toch,’ denk ik bij mezelf.

‘Lukt het mevrouw?’
‘U zoekt iets nieuws?’
‘Ja, ik ben er weer aan toe.’
‘Hij is er óók in denim blauw?’
‘Oh ja? Maar ik ga voor zwart.’
‘Ook leuk, mevrouw.’

Ik loop naar het dichtstbijzijnde pashokje.

’U gaat die broek passen, mevrouw?’
‘Mooi hè, de nieuwe voorjaarscollectie.’
‘Heeft u wèl de juiste maat?’
Zucht!
‘Jaaaa!’

Het pashokje is wél heel erg klein.
Ik trek de broek aan.
Het zweet breekt me aan alle kanten uit.
‘Shit!’ De knoop wil niet dicht.
Ik trek mijn laarzen erbij aan, dat staat leuker….

‘Mevrouw,heeft u de broek al aan?’
‘En of ik hem aan heb!’, roep ik.

Ik gooi het gordijn van het pashokje opzij.

Verkoopster nr 2 is er als de kippen bij.
‘Het kan wel een maatje minder, hè?'
'Hij loopt nog uit.’
‘Ik krijg de knoop niet eens dicht.’

Verkoopster nr.1,‘Staat u goed die broek!’
‘Goede maat ook, sluit mooi aan.’

Ik sta voor de spiegel kritisch naar de broek te kijken.
Ik draai me om, en nog eens.

Verkoopster nr.3
‘OHh! U heeft toch voor de zwarte uitvoering gekozen?’
‘Goede keus!’

Ohh! Laat me toch……

Verkoopster nr.1
‘Lukt het, mevrouw?’
‘Als ik moet helpen, moet u het zeggen.’

Ik zeg toch niks.
Ik kijk alleen.

‘Wat erg!’
Ik wil ZELF bepalen wat ik leuk vind!
Ik weet zelf wél of het past.
Ze lijken verdorie wel stalkers!
Waar ik ook ga, zij zijn er óók.

Ik hang de broek weer terug in het rek.

Verkoopster nr.3
‘Prettige dag nog!’

Verkoopster nr.1
‘De volgende keer beter!’

Verkoopster nr.2
‘Niet geslaagd, mevrouw?’

‘Nee!’ik keek rond.
Laat me toch.

 Het was een warme zomerdag. We liepen met ons drietjes in de stad, mijn vader, onze hond en ik toen een voorbijganger mijn vader aansprak: “Laat u uw kind in deze hitte lopen? Waarom neemt u hem niet op uw schouders, dat kunt u toch makkelijk aan?”
Mijn vader vond dat wel een goed idee, tilde me op en zette me op zijn schouders.
Niet veel later kwamen we een mevrouw tegen die verbaasd tegen mijn vader zei: “Waarom heeft u uw kind op uw schouders? Hij kan toch goed zelf lopen?”
Mijn vader zette me weer op de grond en we liepen vrolijk verder.
Al snel kwamen we een stel kinderen tegen die zeiden: “Laten jullie die hond in de felle zon lopen op deze warme dag? Het is toch beter dat jullie zoveel mogelijk de schaduw opzoeken?”
We liepen nu zoveel mogelijk in de schaduw maar het duurde niet lang voordat er weer iemand iets te zeggen had: “Zijn jullie nou helemaal gek geworden? Het is een prachtige dag en jullie lopen hier in de schaduw? Geniet toch van de zon!”
Mijn vader keek mij aan en sprak:
”Zie je zoon, zo is het leven. Je kunt het onmogelijk iedereen naar z'n zin maken. Dus zoek voor jezelf een pad en maak je niet druk om wat anderen zeggen.”

( Gebaseerd op een oud Soefie geschrift)