DAG DAGELIJKSE GEDACHTEN .

..


Geen kind meer

Je leeft je eigen leven,
wat zij er ook van vindt,
je bent allang geen kind meer.
Je wilt erover praten,
maar niet op die manier,
je zult haar best verdriet doen,
maar niet voor je plezier.
Wat moet je nog met haar en
met haar ouderlijk gezag?
En dan opeens, dan is-ie er, die dag…

De dag waarop je moeder sterft,
de dag die je dagen
van dan af aan wat grijzer verft,
al hou je niks te klagen:
je hebt je goede vrienden nog,
die staan je ook dichtbij
en als je soms een minnaar zoekt,
dan staan ze in de rij.

Maar niemand zal meer weten
hoe je met je pop kon spelen
en niemand zal nog ooit
je vroegste vroeger met je delen.
De dag waarna je nooit meer
kwetsbaar wezen mag en klein,
de dag waarna je nooit meer kind zult zijn.

Wat al die jaren fout ging
komt dan niet meer terecht
en wat je nog wou zeggen
blijft eeuwig ongezegd:
de machteloze frasen
van je genegenheid
en dat het niet haar schuld was
en ook dat het je spijt.
De dingen die je lang niet zeggen kon
en zeggen wou
en dan zo graag nog één keer zeggen zou…

De dag waarop je moeder sterft,
dat jij wordt losgelaten
en al haar eigenschappen erft,
die jij zo in haar haatte:
de scherpe tong, de bokkenpruik,
deze zure schooljuffrouw,
die zullen ze dan binnenkort
herkennen gaan in jou.

En hoop´lijk ook de and´re kant:
de aardige, de zachte,
maar of je die hebt meegeërfd
valt nog maar af te wachten.
De dag waarna de rest
een kwestie wordt van tijd en pijn,
de dag waarna je nooit meer kind zult zijn.

Te pogen het leven op orde te brengen is

net zoiets als te proberen een stukje touw

voort te duwen of water recht te trekken.

.

Eerlijke vlinder
 

‘Wel heb je van je leven!’
riep de mot ontgoocheld uit
toen hij zichzelf bekeek. ‘Lieve God!
Waarom mocht ik geen vlinder zijn
en ben ik maar een doodgewone mot?’

‘Ach ach,’ zei de vlinder troostend.
‘Het zijn niet de kleuren die het hem doen,
niet de kleren, niet de snit,
maar alles wat van binnen zit.
Soms voel ik me best wel mottig, hoor.’

‘Maar jij bent zo mooi en leuk.
En ik zo grijs en saai,’ zuchtte de mot.
‘Je weet toch wat ze zeggen: vlinders in de buik.
Wat een aardig compliment voor jou.
En ik moet het maar stellen met motregen en kou.’

‘Tja,’ zei de vlinder, ‘zo zit de wereld in elkaar.
De een krijgt poeder en een schattig pakje,
de ander moet het stellen met wat stekelhaar.
Trek het je niet aan, wees blij dat je leeft,
en dat een ander motje om je geeft.’

‘Jij bent een eerlijke vlinder,’ zei de mot.
‘Ik zou je een knuffel willen geven.’
‘Mot je horen,’ zei de vlinder. ‘Ik vind jou
ook niet minder. Maar pas op voor mijn poeder,
anders zwaait het er wat van mijn moeder.’

En de vlinder en de mot
draaiden niet meer rond de pot.  

De redding komt niet in een

kant- en -klare verpakking.

..





DE SCHATZOEKER
 
Als ik 's avonds de gordijnen sluit en mijn vrouw
knoopt haar ogen dicht dan is het niet de dood
die mij nabij wil zijn, noch de slaap die vat

na vat betrekt uit het stomme water van mijn mond;
nee, het is de hond die in mijn voeten
al jaren een schat vermoedt.

Zelf ben ik, vrees ik, niet anders.
Ook ik zoek de onuitputtelijke bron.

Ik ben opblijver, zittend op de bank.
Ik ben een hondse herhaling met tenen.

Hoe vaak verdroomt de mens

een toekomstige gelukzaligheid

en verslaapt de tegenwoordige.


Ignatius  Comova

.




Onzekerheid

Jij en ik
 
Je zegt dat je me kent
maar ken je me werkelijk
Hoe weet je dat je me kent
Weet je hoe ik er vanbinnen uitzie
Je zegt dat je van me houdt
zoals ik ben

maar zou je me niet haten
als je wist dat ik anders ben
dan zoals jij me ziet
Of weet je dat ik anders ben
en houd je juist daarom van me
Hoe zal ik ooit weten wat je denkt
Soms denk ik dat je helemaal niet van me houdt
Dat je maar doet alsof
en dat je woorden holle frasen zijn
Dan word ik bang
voor jou en voor de eenzaamheid
Dan snauw ik je af
en ben ik het liefst alleen
omdat ik me nog eenzamer voel
als jij bij me bent

Maar dan zie ik de ontreddering op je gezicht
Dan weet ik, dan voel ik
dat je echt van me houdt
En toch komt die onzekerheid
altijd weer terug
Zou dat bij jou ook zo zijn

Wanneer iemand werkelijk

naar ons luistert, stimuleert

dit ons en zorgt dit

ervoor dat we ons

ontplooien en opbloeien,

en ideeën gaan in ons groeien

en komen tot leven.

.
.



Gedicht: Braille


Twee vingers voelen
Schuiven over het papier
Een diepe zucht
Een blik van ongeloof
Zonder herkenning
Schaduwen
Op en neer
Een bladzij vol
Punten en verder niets
In vormeloze rijen
Zonder regelmaat
Zijn dit letters
Moet ik dit lezen
Op en neer
Je verzet je
Je wilt niet
Maar je moet
Rusteloze vingers
Waarom doe ik dit
Voor het ongekende geluk
Je wilt lezen
Lezen met je vingers
Het geluk delen
Met hen die zien
Op en neer

De Verleiding zal je pad

misschien nooit meer

kruisen, dus denk goed na

voor je besluit

Haar te

weerstaan.

.


Voor mekaar

Vroeger hield ik alleen van je ogen.
Nu ook van de kraaiepootjes ernaast.
Zoals er in een oud woord als meedogen
meer gaat dan in een nieuw. Vroeger was er alleen haast

om te hebben wat je had, elke keer weer.
Vroeger was er alleen maar nu. Nu is er ook toen.
Er is meer om van te houden.
Er zijn meer manieren om dat te doen.

Zelfs niets doen is er daar één van.
Gewoon bij mekaar zitten met een boek.
Of niet bij mekaar, in 't cafè om de hoek.

Of mekaar een paar dagen niet zien
en mekaar missen. Maar altijd mekaar,
nu toch al bijna zeven jaar.

Het is met geluk als met

uurwerken : de minst

ingewikkelde zijn die welke het

minst in de war raken.


Nicolas  Chamfort

.

De bult

Ik heb je uit de modder opgeraapt, als ’n klein
verloren diertje. Je was geschramd en geschaafd, je hoest
was onbedaarlijk, en ook je vleugeltjes waren verwoest:
waarlijk, ellendiger kon je ‘r niet aan toe zijn.

Ik heb toen, om je niet te verontrusten
twee van je soortgenootjes aangehouden, even git-
zwart en verward van haar als jij, en voorzien van bit,
leidsels en zeel, zo zijn we opgetrokken. Ik suste

je voortdurend, terwijl je in ’t karretje lag.
aan niets had ik schuld, want: niemand zag

die bult op de weg, hij lag volstrekt verhuld
in de schaduw en toch: je hebt me ontzettend gekuld:

als ’n bezetene kwam je uit je karretje gevlogen,
je hebt me geranseld, bespuugd, bespogen!




Uit: ‘Liederen van weemoed, wanhoop en waanzin’,1974

Geluk is geen paard ;

je kunt het niet optuigen.



Russisch spreekwoord

.


Al is de leugen

De leugen kan traag zijn
moe
niet vooruit te branden,

kan dik zijn
kortademig
amechtig
of zelfs dood -op sterven na-

maar als het om de waarheid gaat
dan springt zij op
en begínt toch te rennen...

juich de waarheid toe
maar geef nooit een cent voor haar kansen

Elke goede gedachte die u

koestert draagt bij tot het

uiteindelijke resultaat van uw

leven.


Grenville Kleiser

.

Landelijke herfst

Wie niet, als wij, in het donkerst Europa
van deze eeuw, toen er geen enkele
uitkomst meer leek, jong zijn geweest,
en hebben liefgehad, zullen nooit beseffen

hoe wij ons klampten aan het klein geluk,
een sonnet, een spoortje van weelde,
wat druiven in een kristallen coupe, die scheurde
bij het overtrekken van bommenwerpers.

We wisten het waarachtig wel, we zagen
de dood dagelijks in vele vormen aan.
Of we ooit een toekomst zouden hebben
werd, gezien onze positie, steeds twijfelachtiger.

Mogelijk was de herfst daarom het verscheurendst:
alles ging dood en we hadden nog niet geleefd.

Een vrouw trouwt een man in

de hoop dat hij zal veranderen,

maar hij verandert niet. Een

man trouwt een vrouw in de

dat ze niet zal veranderen,

maar ze verandert wel.

.

Geboorte

Opeens is er een mensje bij,
ik hoor het luid en klagend huilen,
misschien wil het nog even schuilen,
de wereld is zo koud en wijd.

Ik huil en zucht, ik lach en bid,
ik fluister liefdevol zijn namen,
want door een mist van vreugdetranen,
zie ik ons nieuw en rijk bezit.

De wereld is zo wijd en kil...
ik sluit het kindje in mijn armen,
om het te troosten en te warmen.
En dan... dan is mijn kindje stil.