Wanneer iemand werkelijk

naar ons luistert, stimuleert

dit ons en zorgt dit

ervoor dat we ons

ontplooien en opbloeien,

en ideeën gaan in ons groeien

en komen tot leven.

.
.



Gedicht: Braille


Twee vingers voelen
Schuiven over het papier
Een diepe zucht
Een blik van ongeloof
Zonder herkenning
Schaduwen
Op en neer
Een bladzij vol
Punten en verder niets
In vormeloze rijen
Zonder regelmaat
Zijn dit letters
Moet ik dit lezen
Op en neer
Je verzet je
Je wilt niet
Maar je moet
Rusteloze vingers
Waarom doe ik dit
Voor het ongekende geluk
Je wilt lezen
Lezen met je vingers
Het geluk delen
Met hen die zien
Op en neer

De Verleiding zal je pad

misschien nooit meer

kruisen, dus denk goed na

voor je besluit

Haar te

weerstaan.

.


Voor mekaar

Vroeger hield ik alleen van je ogen.
Nu ook van de kraaiepootjes ernaast.
Zoals er in een oud woord als meedogen
meer gaat dan in een nieuw. Vroeger was er alleen haast

om te hebben wat je had, elke keer weer.
Vroeger was er alleen maar nu. Nu is er ook toen.
Er is meer om van te houden.
Er zijn meer manieren om dat te doen.

Zelfs niets doen is er daar één van.
Gewoon bij mekaar zitten met een boek.
Of niet bij mekaar, in 't cafè om de hoek.

Of mekaar een paar dagen niet zien
en mekaar missen. Maar altijd mekaar,
nu toch al bijna zeven jaar.

Het is met geluk als met

uurwerken : de minst

ingewikkelde zijn die welke het

minst in de war raken.


Nicolas  Chamfort

.

De bult

Ik heb je uit de modder opgeraapt, als ’n klein
verloren diertje. Je was geschramd en geschaafd, je hoest
was onbedaarlijk, en ook je vleugeltjes waren verwoest:
waarlijk, ellendiger kon je ‘r niet aan toe zijn.

Ik heb toen, om je niet te verontrusten
twee van je soortgenootjes aangehouden, even git-
zwart en verward van haar als jij, en voorzien van bit,
leidsels en zeel, zo zijn we opgetrokken. Ik suste

je voortdurend, terwijl je in ’t karretje lag.
aan niets had ik schuld, want: niemand zag

die bult op de weg, hij lag volstrekt verhuld
in de schaduw en toch: je hebt me ontzettend gekuld:

als ’n bezetene kwam je uit je karretje gevlogen,
je hebt me geranseld, bespuugd, bespogen!




Uit: ‘Liederen van weemoed, wanhoop en waanzin’,1974

Geluk is geen paard ;

je kunt het niet optuigen.



Russisch spreekwoord

.


Al is de leugen

De leugen kan traag zijn
moe
niet vooruit te branden,

kan dik zijn
kortademig
amechtig
of zelfs dood -op sterven na-

maar als het om de waarheid gaat
dan springt zij op
en begínt toch te rennen...

juich de waarheid toe
maar geef nooit een cent voor haar kansen

Elke goede gedachte die u

koestert draagt bij tot het

uiteindelijke resultaat van uw

leven.


Grenville Kleiser

.

Landelijke herfst

Wie niet, als wij, in het donkerst Europa
van deze eeuw, toen er geen enkele
uitkomst meer leek, jong zijn geweest,
en hebben liefgehad, zullen nooit beseffen

hoe wij ons klampten aan het klein geluk,
een sonnet, een spoortje van weelde,
wat druiven in een kristallen coupe, die scheurde
bij het overtrekken van bommenwerpers.

We wisten het waarachtig wel, we zagen
de dood dagelijks in vele vormen aan.
Of we ooit een toekomst zouden hebben
werd, gezien onze positie, steeds twijfelachtiger.

Mogelijk was de herfst daarom het verscheurendst:
alles ging dood en we hadden nog niet geleefd.

Een vrouw trouwt een man in

de hoop dat hij zal veranderen,

maar hij verandert niet. Een

man trouwt een vrouw in de

dat ze niet zal veranderen,

maar ze verandert wel.

.

Geboorte

Opeens is er een mensje bij,
ik hoor het luid en klagend huilen,
misschien wil het nog even schuilen,
de wereld is zo koud en wijd.

Ik huil en zucht, ik lach en bid,
ik fluister liefdevol zijn namen,
want door een mist van vreugdetranen,
zie ik ons nieuw en rijk bezit.

De wereld is zo wijd en kil...
ik sluit het kindje in mijn armen,
om het te troosten en te warmen.
En dan... dan is mijn kindje stil.

Echte liefde is een geschenk. Het is

gegeven uit vrije wil, met genoegen en
 
onvoorwaardelijk.

.

Zoveel

Zoveel liefde en
Zoveel pijn
Zoveel moeite om bij elkaar te zijn
Zoveel twijfels
Zoveel pech
Zoveel te zeggen maar
Zo ver weg
Zoveel haat terwijl je wel van me houdt
Zoveel warmte en toch ijskoud

Het gevoel dat je hebt als je verliefd

bent, vergeet je nooit meer.

.




Wie zie je het liefst, de poes of mij 

'Wie zie je het liefst, de poes
of mij?' vraagt ze.

En zoent me, niet om mij,
maar om haar lippen te proberen.

Als ik haar optil, slaat ze haar armen
om me heen omdat ze anders valt.

Als ik haar neerzet loopt ze weg
en ik haar na.

Nader is een comparatief die nooit
eindigt, zoals vader.

Het hart voelt de dingen die onze

ogen niet kunnen zien en een kus

zegt de woorden die we zelf niet

durven uit te spreken.

.

web

We zijn van zulk materiaal

Als waarvan dromen

zijn gemaakt,

    En ons klein leventje

Wordt afgerond met een slaap.


William  Shakespeare