DAG DAGELIJKSE GEDACHTEN .

.

web

We zijn van zulk materiaal

Als waarvan dromen

zijn gemaakt,

    En ons klein leventje

Wordt afgerond met een slaap.


William  Shakespeare

.
laat je mij dan gaan?

als ik de pijn
niet meer kan dragen
en mijn ogen
het jou vragen...
laat je mij dan gaan?

als mijn lichaam
van mijn geest verliest
en mijn verstand
voor slapen kiest...
laat je mij dan gaan?

als mijn handen
niets meer schrijven
en de stiltes
langer blijven...
laat je mij dan gaan?

als de tijd
mij tegenstaat
en ik alles
lopen laat...
laat je mij dan gaan?

als ik nu
van man tot vrouw
zeg hoeveel
ik van je hou...
laat je mij dan gaan?

Ontspan je geest en

laat je gevoelens tot

leven komen.

.


Werkzoekende

m’n vrouw vertrok en een illusie lichter
moest ik dan toch geloven aan een baan
een dame keek mij wenkbrauwfronsend aan
en sprak met droeve klank: u bent dus dichter

vervolgens vroeg zij streng en veel gerichter
of ik wellicht ook écht werk had gedaan
met onverbloemde trots zei ik spontaan:
ik ben ook filosoof en vredestichter

ze zuchtte en ze zweeg een hele poos
maar pakte toen wat voorbedrukte bladen
gegaap liet mijn gedachten simpel raden:
het is al laat, straks wordt de barman boos

ze stopte de papieren in een lade
waarop in klare taal stond: HOPELOOS

Kalmte betekent niet dat je je jezelf moet

afsluiten van het leven, het betekent dat

je een echter, dieper inzicht krijgt in de

problemen van het leven.

.
.


OUD WORDEN

 Waar ik bang voor ben

 is niet

 de tijd dat ik kwijlen ga

mijn benen al bij bewegen

 breken, dat ik gezichten even

 snel verwissel als de dagen

 en mijn stoel een schuilplaats

 is tegen de boze wereld buiten.

 Het is niet voor de tijd

dat mijn vrienden alleen

 op oude foto’s lachen

 de telefoon steeds rinkelt

 voor rouw en berichten

 over gladde natte straten

en afbrokkelende botten

 het is voor de tijd

dat niemand meer

 mijn voornaam weet

 waar ik bang voor ben.

Het interesseert me niet wat voor

werk je doet, het gaat erom hoe je je

gedraagt terwijl je aan het werk bent.

.


Postbus 51

Als toppunt van het burgermansfatsoen
volg ik de Postbus 51 lessen,
creëer met harde hand bij lege flessen
apartheid tussen bruin en wit en groen

Ook vul ik met een achteloos gemak
de chemobox met lege batterijen
en ledig ik na afloop van het vrijen
condooms in de daarvoor bestemde bak

Maar wie, o wie zal na mijn overlijden
de ziel van het doorrookte lichaam scheiden?

Probeer er niet uit te zien als een

beroemdheid van het witte doek.

Probeer er uit te zien als jezelf.

.


NATUURLIJK

Natuurlijk moest die jongen in het duin
merken dat ik intens naar hem keek.
Natuurlijk kwam hij toen vlak langs me
met veel overbodige bewegingen
hoewel hij me zogezegd niet zag.
Natuurlijk begon hij een lenteballet
met een vriendje en een bal,
natuurlijk streek hij veel te meisjesachtig
telkens door zijn erg lange haar
en keek daarbij eens om,
flitsend gebit in duister gezicht.
Natuurlijk lag hij later
loom kauwend op een helmspriet
in dat aandoenlijke verschoten badbroekje
helemaal alleen in een warme duinpan.
Natuurlijk ging ik zacht en ongemerkt weg
en natuurlijk heb ik daar de hele dag spijt van.

Wat niet eenvoudig gezegd

kan worden is verward gedacht.



Antoon Vloemans

.


Impasse

De man was moe, hij zag het leven niet meer zitten,
hij zag zichzelf alleen maar zitten op zijn stoel.
Hij had geen kracht meer om z'n tuintje om te spitten
en kreeg een grenzeloos, vereenzaamd, leeg gevoel.

Toen heeft hij heel lang aan zijn kamerraam gezeten,
alsof hij wachtte op een teken, een geluid
van buitenaf dat hem weer nieuwe kracht zou geven,
maar tevergeefs keek hij er elke dag naar uit. 

Zo heeft hij héél lang aan dat stille raam gezeten,
de tuin werd groen en toen weer grijs en toen weer groen,
totdat hij godzijdank tenslotte heeft begrepen
dat er geen teken kwam... dat hij het zelf moest doen.

Liefde en muziek zijn de twee

vleugels van de ziel.


Hector Berlioz

.


Opa

Alles wat gezegd kan worden,

kan ook duidelijk gezegd

worden.


L Wittgenstein

.
.


OVERGANG

Ik woon in een lijf
Dat de mijne niet meer is
Mijn spieren worden stijf
Voor mijn gevoel is alles mis
Kijk ik in de spiegel
Dan zie ik een vreemde
En niet die jonge giechel
Maar een ontredderde ontheemde
Dat maakt me best wel bang
Maar de dokter zei tevreden
Mevrouw, u bent in de overgang...!

De kussen der verwaaide vrouwen

Zijn steelse vlinders van de nacht,

En d'armen, die zich rond u

vouwen,

De boden van een duist're macht.

't Bed is de tombe van de kracht,

als daar geen chrubsogen

schouwen.


Aimé de Marest