AUTEUR : TOON HERMANS IMPASSE

.
Impasse
De man was moe, hij zag het leven niet meer zitten,
hij zag zichzelf alleen maar zitten op zijn stoel.
Hij had geen kracht meer om z'n tuintje om te spitten
en kreeg een grenzeloos, vereenzaamd, leeg gevoel.
Toen heeft hij heel lang aan zijn kamerraam gezeten,
alsof hij wachtte op een teken, een geluid
van buitenaf dat hem weer nieuwe kracht zou geven,
maar tevergeefs keek hij er elke dag naar uit.
Zo heeft hij héél lang aan dat stille raam gezeten,
de tuin werd groen en toen weer grijs en toen weer groen,
totdat hij godzijdank tenslotte heeft begrepen
dat er geen teken kwam... dat hij het zelf moest doen.












6 reacties op dit bericht
Lieve groetjes van uit De Klinge
Dag Wirwar
Hallo Hier ben ik weer
Onze vriendschap is als een bos met rozen...
Supermooi... daarom hebben voor elkaar gekozen.
wens je een fijne zaterdag geniet ervan groetjes Roosje
Na even afwezig te zijn geweest ben ik weer terug in bloggenland
Groetjes Brigitta dikke knuff
Prachtig gedicht Wirwar
Nog zijn alle bloemen niet gedord

nog staan alle bomen vol in blad
Maar in hoe korte tijd verandert dat!
nu zie ik pas
dit is