*** DAG DAGELIJKSE GEDACHTEN .

.



Liedje

Als ik dood ben

Was me dan met wijn

Scheer me kleed me aan

Leg me neer in het licht

Op wijngaardloten op loof

Kus me wikkel wingerd om dit lijf

Als ik dood ben duifje

Geef me dan weg

Aan de wijnstok en de druif.

De mate van ons geluk wordt

bepaald door het besef dat wij

ervan hebben ; in geen enkel

opzicht door de manier waarop

de toekomst haar beloften houdt.


Georges Sand

.


bang

mijn kater is een watje

hij is voor alles bang

lawaai in het portiek

een schaduw op 't behang

als mijn kat een hond ziet

dan klimt hij in een boom

daar zit hij dan te trillen

als in een enge droom

als het heel hard onweert

dan kruipt hij onder 't bed

daar blijft hij uren schuilen

en jammert tot en met

het bangst is hij voor water

want dat vindt hij zo nat

hij zou het in z'n broek doen

als hij er eentje had

maar gister was hij dapper

een wesp liep op de grond

hij ving hem met een pootje

en deed hem … in z'n mond

Wellicht denk je je geest

te kennen, maar ken je

je hart ook ?

.




De moeder

Al jaren dood gaat zij nog elke dag

een heel eind om in mij. Ik zie haar na

het scheren elke morgen voor me, en sta

een voetstap in haar schaduw stil. Haar lach

tast mij in oog en mondhoek aan, breekt uit

zijn glazen kooi de kamer in en zwijgt wat

aldoor was verzwegen: dat ze begraven lag

onder de duim van een man, in een gat

waar een bouwvallige god het werktuig

van haar buik niet ontzag. Hij werd bewaard,

zij vreesde. Zo ligt ze in mij opgespaard

en gaat in elke vrouw die ik omhels tekeer.

Ze duldt geen vader meer, geen spiegelbeeld,

geeft mij integendeel haar weerzin weer.

"In alle steden blinken de

stromen.

Behalve in Brussel.




Uit: Biezon

.
.



Absolute kalverliefde

Geen klacht of schotschrift heeft geholpen.

En heb ik ooit geweend?  Heb ik ooit geweten wat mij bond aan jou?

Jij, die toevallig grote lippen had, en opwindende borsten,

en haren tot ver over mijn schouders.

Nog voor ik jou zag, was je al licht in mij -

niets of niemand kon mij van jou afslaan.  Zelfs ik niet.

Hoe snel gingen die dagen voorbij, hoe weinig dat er gebeurde.

We belegerden elkaar met tedere saaiheid.

Jouw afscheid was altijd ontroerend.

En ik ontroerde mezelf met verwoede pogingen:

tot tegenspraak, tot eendracht, tot offerbok van jouw genot.

Wist ik veel dat je leefde.

Wist ik veel dat ik moest branden, in jouw handen,

in de oven die jouw benen overbrugt.

Had mij dan geholpen.  Of nooit bekeken.

Hoe ik keek, en steeds dieper, door de wapperende snippers van jouw vel.

Ik werd toen zelf versnipperd, en vereerde jouw dagboek als leed van mezelf.

Ik werd de broeikast van al de pijn die je niet verdiende,

en wou je afleggen, aan de rand van mijn verbijstering,

als een otter, aan de oever van zijn beek.

Ik heb jou niet geholpen, alleen vertrouwd.

Je hebt mij niet bemind, alleen geloofd.

Ik geloofde dat jij heel fel mij was,

en dat we samen de dag en de nacht konden aanbinden.

Het leven is betoverend;

men moet het alleen door

de juiste bril zien.




Alexandre Dumas

.
.




Weggaan

---

Weggaan is iets anders

dan het huis uitsluipen

zacht de deur dichttrekken

achter je bestaan en niet

terugkeren. Je blijft

iemand op wie wordt gewacht.

---

Weggaan kun je beschrijven als

een soort van blijven. Niemand

wacht want je bent er nog.

Niemand neemt afscheid

want je gaat niet weg.

---

Wie al te zeer aan de gevolgen

denkt, kan niet dapper zijn.


Ali Taleb

..


De harmonikaspeler

 Gezeten op den drempel van een huis,

speelt hij gewichtig, stoer en onbaatzuchtig

voor iedereen. Zij, die het vaderhuis

nimmer vergeten en zij, die voortvluchtig

dolen van land tot land: de dichters, de matrozen,

de reizigers, die zonder énen cent,

het land ontdekken door hun droom verkozen,

luistren naar 't schreien van zijn instrument.

Hij weent, hij juicht, de goede goochelaar,

en door zijn droomrig, langoureus gebaar

voelt iedereen zich weer het dwaze kind:

de rentenier vergeet zijn lieve renten,

de filosoof zijn kostbaarste argumenten,

de veertigjaarge dat hij heeft bemind.

manj-aforismen

                                      De tand des tijd’ s bezorgt  je een kunstgebit.



                                             Auteur:               Manj@  Croiset

..

DE MOOISTE KOE

De mooiste koe in het weiland
heet 607 400185
maar wij noemen haar Sheila.

Of wij twee vreemdelingen zijn
die prullenbakken zoeken.

Zij heeft oogleden als zalmen
bepoederd met Rimmel
nr. 35 Rich Sugarwhite.

Wij zoeken de komkommer, snijden
een stuk voor Sheila af.

Zij neemt en eet, de ogen geloken.
Minder hadden wij niet kunnen doen.

Sheila weet
genoeglijk te kijken.
De koe kijkt genoeglijk toe hoe
wij glimmend uit de weide verdwijnen.

In ons hart een koe;
607 400185 die toekijkt
hoe wij weer in ons
eigengereide dal raken verzeild

Mensen die we liefhebben,

veroordelen we niet.

HET KWIJT ZIJN VAN DINGEN

is een grootse vorm van zelfhaat.

ook roepen: "maar wíj zijn er toch?"

,

terwijl het buiten

langzaam donker wordt.

De mensen tonen hun karakter

het duidelijkst door de dingen

die ze belachelijk vinden.


J.W. Goethe

. 

DOOD

De kamer en het bed
missen me niet, maar het
boeket houdt het daar
zonder mij misschien
nog één dag uit, dan moet
de engel die is aangeduid en
mij heeft weggebracht de pijn
verzachten en ook de bloemen
onderspitten of, als iemand
dat nog wil, ze tussen dikke
boeken drogen met iets liefs
erbij, ik denk aan: 'roos',
of wat nog beter is:
'ter nagedachtenis'.

Hoe filosofischer je kunt worden over

het leven, hoe makkelijker het is om je

zelfvertrouwen te behouden.

.
.



het archief

ik heb een televisie

in mijn hoofd

veel films

kan ik daarop zien

ik heb een cd speler

in mijn hoofd

veel concerten

kan ik daarop horen

ik heb een bibliotheek

in mijn hoofd

veel boeken

kan ik daar uit lezen

ik heb een atlas

in mijn hoofd

veel reizen

kan ik daardoor maken

ik heb een fotoalbum

in mijn hoofd

veel mensen

kan ik daar weer ontmoeten

mijn leven speelt

zich denkbeeldig af

in mijn hoofd