Archief

Door ons leed leren wij ons

geluk naar waarde schatten.



Dryden

.


MEISJE


keert zich een paar keer voor de spiegel
heen en weer
zoals een vogel voor een andere vogel doet
bekijkt zichzelf als voor het eerst
schikt en herschikt aan schouder, kraag,
likt aan haar lipstick, tuit,
fluit als een vogel, rekt zich van graagte
strekt haar nek,
lokroept in zich, giechelt, vliegt.

Als je zon brengt in het leven

van anderen, kun je de stralen

niet weghouden van jezelf.




J.M.Barrie

.



NIETS


Zo fijn om te dutten,

te dromen, te deinen.

Fijn om te denken,

zomaar... aan niets.

Warm streelt het zonlicht

door de gordijnen.

Ik sluit mijn ogen,

hoef helemaal niets.

Ik spin met de kat

die me aait met haar snoet

en draai me weer om,

met een zucht.

Het is goed.

"Thuis' noem je vier muren

met de juiste mensen erin.




Helen Rowland

Oud …

Terwijl ik g’haast loop door de stad

struikel ik bijna over haar, hou nog tijdig in

Ze loopt voor me, sleetse jas dóórnat

tasje vastgeklemt, lichtjes trilt haar kin

Mijn aura wordt terstond gedompeld

In een poel van eenzame droefenis

Door plotse emotie overrompeld

Zou’k willen weten wat haar waarheid is

Arm mensje toch, je bent zo teer

Door veroudering kromgereten

Je beentjes zijn slechts lucifers meer

Schuifelend, schoenzolen afgesleten

Wie wacht er nog als jij thuis komt?

Zal er iemand voor je zorgen?

Of is jouw omgeving reeds verstomd

Verheug je je nog op morgen…?

Je ontwikkelt geen moed wanneer het elke dag opnieuw ' goed weer'

is in je relaties. ' Je ontwikkelt het door moeilijke tijden te overleven en

tegenslagen te boven te komen.




Barbara De Angeles, schrijfster, relatiedeskundige

.


Scheiding

Men hoeft niet ver te gaan om

het geluk te ontmoeten : men

hoeft slechts over de drempel

van egoïsme te stappen.





G. Joseph

..


WOLKENVERDELGER



ze spurtte naar de horizon
en sjorde aan het wolkendek
omstaanders staarden in verwondering
je zag hen denken, dat mens is gek

maar warempel piepte ineens
tussen alle grijs een beetje blauw
dat gaf haar moed en ze ging door
haar vingers stijf van cumuluskou

zo ging zij op die lentedag er
urenlang aan een stuk tegenaan
heeft een stukje hemel vrijgemaakt
zelfs zonnestralen kregen ruim baan

alle licht schonk ze behoedzaam in dit dicht
voor ze verder trok, blik op de zon gericht