
De laatste Trein
Vastgelopen op vragen
die geen antwoord kennen.
De zin, het doel,
waarheen, waarvoor.
Het halfvolle glas,
jezelf verwennen.
Na fopspeen, de foppil,
het gaat maar door.
En eenzaam voor een ander leven:
'na regen komt altijd zonneschijn',
in plaats van kruipen eind'lijk zweven,
op reis gaan met de laatste trein.
Een flauwe bocht is snel gevonden.
De rails, ze glimmen in de zon.
Nog 17 minuten wachten,
gedachtenloos, als dat maar kon.
Je ruikt de bomen, hoort ze praten
met vogels, over 't mooie weer.
Herinneringen komen boven,
je hart gaat als een gek te keer.
Waarom vandaag, waarom niet morgen,
trein en bestemming liggen vast.
De dag erop lijkt zonder zorgen,
soms word je door jezelf verrast.