Archief

Ruzie

Altijd zie je weer wat anders
in de kleuren op 't behang,
het decor van al je dromen.
Maar vanavond ben je bang.

Want je luistert ondertussen
naar de stemmen in het huis.
Eerst heel zacht en dan weer luider,
papa is dus eind'lijk thuis.

Even denk je: Hoor ze lachen,
maar dan lijkt het huilen weer.
Is dat mams? Waar gaat het over?
Ruzie! Slapen lukt niet meer.

Knuffels

Als je dertien veertien jaar bent
en een jongen bovendien,
word je nooit een keer geknuffeld
(als je jarig bent misschien).

Nooit of nooit een keer geknuffeld?
Nee, wat had je dan gedacht?
Breng het ook maar niet tersprake
want dan geld je voor halfzacht.

Voor je ouders ben j'een kerel,
voor je vriend een kameraad,
voor de meisjes kinderachtig;
net te vroeg of net te laat.

Knuffels kan je wel vergeten
ook al wil je't nog zo graag.
Schouderklopjes kun je krijgen,
stoere porren in je maag.

Wat de toekomst brengt weet niemand;
dus ik zeg alvast maar zó:
voor je vijftiende verjaardag,
vraag een teddybeer cadeau.

Hoe meer zielen

Ik heb een ziel
die precies in mij past-

ik doe alles met mijn ziel
klop op mijn ziel en stof hem af
schaaf aan mijn ziel en blaas de krullen weg
boor gaten in mijn ziel en vul ze weer op
met nuchtere gedachten.

Ik wou dat ik meer zielen had
en van een andere soort
oneffen zielen kromme zielen
zielen als spartelende zilvervisjes
als meisjes in een winterjas
zwarte zielen.

Maar mijn ene ziel-
een tamelijk vierkante effen en solide ziel-
vult reeds alle beschikbare ruimte
en krimpt geen millimeter
zolang ik leef.

Een appel

Er ligt een appel op een schaal
voor een open raam-
als hij zou kunnen denken zou die appel denken:
is dit nu beurs, zo n doof gevoel...
hij is nog zoet,
maar hij wordt al moe zoals alleen een appel
moe kan worden,
hij rimpelt en verkleurt,
het is een warme dag, niets grijpt om zich heen
en niets gebeurt
en een hand pakt hem op, draait hem rond
en gooit hem door het raam-
als hij zich zou kunnen verbazen zou die appel
zich verbazen en denken:
is dit nu ten einde raad,
of is dit nu de opperste verwarring?
De avond valt, wormen komen op hem af,
en hij zou denken:
als ik nog kon glanzen dan zou ik nu toch glanzen...
zijn laatste gedachte
zou dat zijn.