Archief

.

EEN GOED MENS

Als knaap was Karel bij de welpen.
In 't honk zei de akela: 'Kleine krullenkop!'
Hij ruimde altijd al zijn rommel op
en thuis ging hij dan ook nog moeder helpen.

Zo groeit men op tot een rechtschapen man
en wordt getrouwd door een gespierde Lien.
Zij was niet helemaal zijn smaak misschien,
maar och, er kwamen zeven kinders van.

Des zondags liep hij met de kerkenzak.
Des maandags liep hij met de aktetas
en meende lang dat dit het leven was.
Pas na zijn veertigste werd hij wat zwak.

Hij dacht: Ik ben altijd zo goed geweest,
een stille man met stille visgraatpakken.
De braafheid zit op mijn gezicht gebakken,
maar diep van binnen voel ik me een beest.

Ik wil eens rumba dansen op mijn hoed
of onze dienstmaagd vatten om de leest.
Haar kussen, ja, dat wil het beest
en alles doen wat men dan doet.

En uit de kerkenzak wilde hij jatten
om het met sloeries te verbrassen
en lekker nooit meer op de kinders passen,
ze laten staan met ongeveegde gatten.

Maar, och, ook daar kon Gods constructie tegen.
Hij wiep het beest in Karel plichten voor.
Lien moest naar bed met een ontstoken oor
en moe had van de week geen AOW gekregen...

En Keesje had weer uit zijn neus gebloed.
'O, Karel, ga eens gauw de huur betalen.'
Hij wou wel slecht maar kon het niet meer halen.
't Was gauw te laat. Hij bleef voor eeuwig goed.

Maar op zijn sterfbed heeft hij nog gezeid:
'Ik was een beest, Lien. Maar ik had geen tijd.'

..

..

De gave.

Ik wil je iets geven, mijn kind, want wij zijn op drift

in de stroom van de wereld.

Onze levens zullen uit elkaar gedreven en onze liefde

zal vergeten worden.

Maar ik voed geen dwaze hoop, dat ik je hart met mijn

gaven kan kopen.

Jong is je leven en lang je weg, en je drinkt onze liefde

in één teug leeg, en keert je om en verlaat ons.

Je hebt je spel en je speelkameraden; wat geeft het als

je geen tijd of gedachte hebt voor ons?

Inderdaad, wij hebben in onze ouderdom tijd genoeg

om de dagen te tellen, die voorbijgegleden zijn, en in

in ons hart te koesteren, wat onze handen voor altijd

hebben verloren.

De rivier zingt haar lied en breekt in snelle storm

door alle hindernissen.

Maar de berg blijft staan, vol van herinnering, en

volgt haar met mijn liefde. 

.

.



Vijver.

Ik zei: Vanavond wil niet met je samen zijn,

je moet maar weggaan.

En snikken ben je weggegaan.

Ik heb geen woning om naar terug te gaan. 
Ik wreef telkens opnieuw

over het spoor waarmee je, snikkend,

uit mijn hart was weggegaan.

De vlekken van jouw tranen bleven overal in mij vastzitten.

Zij waren een vijver geworden.

Door het gewicht van deze vijver was mijn hart

zwaarder dan anders.

Zo ben ik die nacht,

onder het gewicht van mijn hart,

ingeslapen.

Dat gij niet kunt, wordt u vergeven,

dat gij niet wilt, nooit.



Hendrik Ibsen

.

..


Berceuse nr 2


Slaap als een reus
slaap als een roos
slaap als een reus van een roos
 reuzeke
rozeke
zoetekoeksdozeke
doe de deur dicht van de doos
Ik slaap

.

..


Afscheid

Zul je voorzichtig zijn?

Ik weet wel dat je maar een boodschap doet
hier om de hoek
en dat je niet gekleed bent voor een lange reis

je kus is licht
je blik gerust
en vredig zijn je hand en voet

Maar achter deze hoek
een werelddeel
achter dit ogenblik
een zee van tijd

Zul je voorzichtig zijn ,