Berichten van 12 november 2007 tot 18 november 2007

peter's leventje begon eentonig te worden. dat vond hij er tenminste van. hij moest iedere dag wilde avonturen hebben en ook het leven als zwerver werd met de dag moeilijker. zijn "werdagen" voor de snor begonnen achteruit te lopen. die had altijd nieuwe gezichten nodig en had dus steeds minder klusjes voor peter. peter's leven werd saai, zo voelde hij het tenminste aan. hij had gehoord van een centrum waar jongeren die in de goot zaten terecht konden:  het j.a.c. (jongeren advies centrum) daar kon hij gratis onderdak krijgen. op een dag dat hij werkelijk de pest in had melde hij zich op het jac en werd met open armen opgevangen. hij zat nu 6 maanden in amsterdam en zijn ouders wisten nergens van. hij had sinds zijn vertrek geen contact meer met hen gehad. één van de mensen van het jac kreeg peter's ouders aan de telefoon en die waren natuurlijk dolgelukkig met het nieuws dat alles in orde was met hun zoon. er werd afgesproken dat hij terug naar belgie kwam via een stop bij release in leuven. morgen zou hij vertrekken. hij kreeg een kamertje toegewezen en zo snel de verantwoordelijke , na het vertellen van de reglementen, dekamer verliet rolde hij zich een jointje. plots werd de deur geopend en een meisje van een jaar of 17 kwam kennis maken. de zoete geur van hash bracht de 2 jonge mensen bij elkaar en ze vertelden elkaar's avonturen tot laat in de nacht. het bleef niet bij avonturen vertellen en peter beleefde zijn eerste nacht van wilde passie met een nederlandse. zomaar in een opvangcentrum zonder dat de oppasser van dienst iets merkte. ofwel had die ook een zwoele droom die nacht.
de volgende dag kreeg peter wat zakgeld en een ticket voor een treinreis enkele richting naar leuven waar hij werd opgewacht door mensen van release (ook een jongeren opvangcentrum) Deze mensen zouden eerst de gesprekken voeren met peter's ouders en hem daarna naar hasselt brengen...naar huis. wegens omstandigheden kon dat diezelfde dag niet meer zodat peter moest overnachten bij release. daar deelde hij een kamertje met 2 weggelopen meisjes die ginder werden opgevangen. ofwel had peter oeverloos geluk ofwel was god hem gunstig gestemd maar het werd weer een zwaar sexueel geladen nacht en s'morgens bleek dat er zelfs geen "oppasser" aanwezig was geweest.
s'anderendaags werd peter in een R4'ke naar hasselt gereden. dezelfde wagen waar ook de B.O.B destijds mee rondcroste. er volgde een hartelijk weerzien met zijn ouders en het amsterdam avontuur was voorbij. peter's uniform: zijn pelsmantel belande samen met de rest van zijn stinkende lompen in de vuilbak en hijzelf in het bad. amsterdam tot de volgende keer !!!

de hazelaar was ooit zo"n typisch bruin kaffee. als je er s'nachts binnenkwam traanden je ogen al aan de deur van de wolk tabakslucht die langs je heen naar buiten walmde. midden in de nacht vond je hier de klanten die elders hun voorlaatste glaasje sterke drank of bier hadden gedronken en het hier helemaal kwamen afmaken. alle lagen van de bevolking waren  vertegenwoordigt, ook het gespuis. michiel en luc waren twee van die drinkebroers die je liever met een wijde boog passeerde maar ze gedoogden mij omdat ik uit zelfbehoud  af en toe een pint trakteerde.op één van die zuipnachten hadden ze het met luid stem over al wat anders was en omdat er in die tijd nog niet zoveel mensen uit verre hete landen in de kroegen vertoefden ging het al snel over homofielen. met wijdse gebaren en harde stem werden meesmuilend de meest walgende sexuele handelingen tussen man en man gebrabbeld, rondloerend of één van de toehoorders misschien tot dit voor hun verdorven ras behoorde. van het één kwam het ander en op een bepaald moment ging het over een homokroeg in de stad en haar bezoekers. van het één kwam het andere en een pint of tien later besloten michiel en luc eens een paar homo's op hun tronie te gaan slaan. ze zouden die nichten wel eens gaan leren wat een echte man was. met veel lawaai vertrokken michiel en luc en ze geboden nog een "vriend" om mee te gaan. de jos, de uitverkorene, was een klein schriel ventje, helemaal geen vechtersbaas of onruststoker maar michiel en luc's gebod dat werd niet genegeerd. ze vertrokken uit de hazelaar en iedereen wachtte tot ze terug waren met verhalen over hun glorierijke veldtocht. ze kwamen niet terug opdagen en het hele voorval werd in de roes van de alkohol vergeten. later vertelde jos mij in het geheim het wedervaren van die nacht. ik mocht het zeker nooit voortvertellen of zijn laatste uur was geslagen zo zei hij. de veldtocht van michiel en luc was anders afgelopen dan was verwacht. in de homo bar waren toevallig enkele uitsmijters aanwezig toen michiel en luc ten strijde trokken en ze hebben daar een pak rammel gekregen die hun vader hen al lang geleden had moeten geven. bijna een week hebben we ze niet meer gezien, de tijd om een blauw oog te laten genezen.