nawal el saadawi


zaterdagavond 28 maart 2009. we stonden op het perron in het station van halle. door een bommelding in het station van edingen had onze trein (van 19u.30) 35 minuten vertraging. we werden zenuwachtig, veranderden van perron voor de volgende trein, om '54. we hadden tickets voor een avondje muntschouwburg, waar een internationaal literatuurfestival doorging, remapping the world. (programma zie onderaan).
we hadden al zin om terug naar huis te keren, maar toen begon het te regenen. uiteindelijk kwamen we 25 minuten te laat aan de munt, want had me dan nog uiteindelijk vergist in het aanvangsuur: 8u. i..p.v. 8u.30. dit gebeurt me dikwijls de laatste tijd: als ik iets wil, schijn ik het alleen maar te kunnen bereiken langs een kronkeldroom van omwegen. vertragingen, vergissingen, regen, wijziging van de plannen en dan toch weer niet...
maar dan, aan het einde van de tunnel, de beloning. we kregen een uitzonderlijk leuke plaats in een loge rechts van het podium, een plek met leuke klapdeurtjes en fluwelen zeteltjes. genoten eerst en vooral van het barokke interieur van de muntschouwburg: een en al krulletjes en bladgoud en cupidootjes en zware rode gordijnen.
nawal el saadawi, een tachtigjarige egyptische schrijfster, zei haar sublieme tekst met krachtige stem. ze was gekleed in zandkleurige pantalon, kleurige sjaal en zonnig-oranje trui. ik onthield volgende quote: we are all of mixed origin, waamee ze duidelijk sneerde naar alle extreem populistisch-nationlstische moves die we de laatste tijd in de wereld en ook bij ons moeten gedogen...
ik heb ook goed kunnen zien hoe nawal aan het eind van het programma nog een smaragdgroen jasje aantrok, dan nog een zonnig geel vestje en een extra turkooizen sjaal die schitterend kleurde tegen haar woeste, sneeuwwitte lokken. een heerlijke dame, die nawal. ze was grappig en sterk tegelijk en stak een hart onder de riem van a., omdat ze de palestijnen schitterend verdedigde...
we genoten ook van ramsey nasr, die zijn gedicht ik wou dat ik twee burgers was (dan kon ik samenleven) fantastisch is komen voordragen. de cubaanse zoé valdés besloot haar mooie voorleessessie met: ik wil niet doorzichtig sterven, een intrigerende zin die ik herhaal en herhaal en tot nu toe heel mysterieus vind!
Remapping the world |
|
|
|
Een reis door de hedendaagse wereldliteratuur |

