een lief okerkleurig scharminkel

Berichten van 1 oktober 2012 tot 7 oktober 2012

Zaterdag 6 oktober 2012

retrospectieve willie cools (vrouwen met hoofd, mannen zonder hoofd))

ik nam een reeks foto's van de schilderijen in de beethovenzaal. ik beperkte mij tot de doeken met rood als hoofdkleur. want, dames en heren, het evenement speelde zich af in een stralend decor, nl temidden van de schilderijen van willie!

eerst toon ik de dames zonder hoofd (dus zonder hoofdpijn?)

dit horizontale schilderij was opgehangen aan de trap. heel mooi vind ik de donkerroze spatten verf op het lichaam van de damsfiguur.

de vrouwen van willie cools hebben wel geen hoofd, maar des te meer armen en benen!

maar onderstaande dames hebben een hoofd en volgens hugo, ook geen hoofdpijn. een kwinkslag aan het adres van de geëmancipeerde dames, die ook willen meetellen. maar elke vrouw ervaart nog dagelijks hoe moeilijk het is om in een mannenwereld het hoofdje erbij te houden...

daaom vind ik - en dit is een kleine afwijking in mijn bericht - de naakte hompen mannenvlees zonder hoofd van kunstenares berlinde de bruyckere ook een echt statement!

Installation view, ‘Mysterium Leib. Berlinde De Bruyckere im Dialog mit Cranach und Pasolini’, Kunstmuseum, Bern, 2011

(ik heb altijd gezegd, dames, als het jullie teveel wordt, schrijf en schilder erover en maak een eigen kunstwerk!)

.

terug naar willie's verrukkelijke vurighheid. dames (met een hoofd) en heren (zonder hoofd).... kijk en geniet!

een toemaatje: het laatste schilderij dat ik publi is een doek uit de prille beginperiode. jo beweerde dat zijn vader zeker niet zou hebben gewild dat dit getoond werd tijdens deze retrospectieve, want helemaal niet zijn stijl.

maar ik vind het een juweeltje, u niet????

cultuur

Geschreven door nicole2 om 07:30 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 6 oktober 2012

retrospectieve willie cools (inleiding)

oeps! de laatste tijd dwarrel ik van de ene tentoonstelling naar de andere. ik verdrink bijna in mijn notities!

vandaag wil ik toch onderstaand bericht afwerken, het stond sinds eind september in de startblokken: de retrospectieve tentoonstelling omtrent willie cools in duffel. duffel, zegt u, nooit van gehoord, nooit geweest? wel, wel, ik ook niet, tot die bewuste 21 september!

hoe klein en bescheiden dit stadje ook is, het bezit een schitterende kunstkring: de pelicaen, onder kundige leiding van dhr. hugo van vlaslaer, die zijn loopbaan als leraar fysica vaarwel zei om zich prompt te wijden aan literatuur en kunst.

sinds ik het kunstwereldje onveilig maak, ben ik zelden getuige geweest van zo'n feilloos georkestreerde presentatie van een artistiek evenement!

hugo schreef een schitterende speech, die om beurten door mevrouw lili stevens, schepen van cultuur, hugo himself en woordkunstenares christa met veel panache werd gebracht. de samenwerking verliep op rolletjes. mevrouw de schepen had haar rol tot in de puntjes voorbereid, hugo zei zijn tekst met een ondertoon van humor en christa las met verve de teksten en gedichten voor! daarna konden we naar hartelust rondsurfen (om een modern woord te gebruiken), niet alleen op de receptie maar ook op de tentoonstelling. op de benedenverdieping werd trouwens ook interessant werk van willie cools getoond, uit vroegere en andere reeksen.

op deze foto jo cools (zoon van), schepen lili stevens, hugo van vlaslaer en woordkunstenares christa vluymans:

dit is christa, die met gevoel voor nuances voorlas. na de receptie vergezelde ze mijn vriendin betsy en ik naar het station en bleef zelfs wachten tot de trein kwam. hoe attent! onderweg vertelde ze dat in duffel vroeger een stevige wollen stof werd geweven, die dan naar engeland werd verscheept om duffel-coats van te maken.in duffel worden trouwens verrukkelijke pralientjes verkocht in de vorm van kleine duffel-coats. schattigf!

Lili:

‘Willie was een fervent tegenstander van de conceptuele kunst. In de uiterste vorm is dat rommel van je zolder halen, die naast elkaar schikken zodat er toch iets van uitgaat en dan plaats je dat rommelensemble in een museum voor hedendaagse kunst. Het is door de kunstenaar bedacht, is een schepping en het kan liefhebbers van het genre treffen. Maar je moet voor dat soort beeldende kunst niet kunnen, niet kunnen schilderen, beeldhouwen, etsen of wat dan ook….Willie was overtuigd dat beeldende kunst zonder kunnen niet kon. Hij heeft zelfs een manifest tegen de conceptuele kunst uitgedeeld in Antwerpen aan het museum.'

Hugo:

Hij schilderde zelfs vrouwen zonder hoofd... Maar enkele dames op een vernissage in een galerie vroegen hem: “Waarom schilder jij vrouwen zonder hoofd? Wil jij zeggen dat wij geen hoofd hebben, niet kunnen denken?” En de WW, welwillende Willie schonk de Willie-vrouwen daarna steeds een hoofd met verstand en zonder hoofdpijn.'

jo cools luisterde bedachtzaam naar de sprekers. aan het eind nam hij zelf het woord en plaatste het werk van zijn vader in een tijdskader. alhoewel willie op de academie les kreeg van 'impressionistische' leraars, evolueerde hij al vlug naar een vorm van neo-expressionisme, een richting in de schilderkunst met als ijkpunten karel appel en cobra. tegelijk ontwikkelde hij een eigen stijl en experimenteerde met allerlei technieken.

cultuur kunst

Geschreven door nicole2 om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Over mijzelf

Ik ben Van Overstraeten Nicole, en gebruik soms ook wel de schuilnaam yasmin.
Ik ben een vrouw en woon in Halle 1500 (België) en mijn beroep is gepensioneerde leerkracht Nederlands.
Ik ben geboren op 30/6/1946 en ben nu dus 80 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: poëzie, theater, oosterse cultuur, muziek en koken.

Ik publiceerde 4 dichtbundels (De dagen van de winter, Jagen, Sapkracht en De tuinen van Thevenet). In 2006 acteerde ik in 'De koffers zijn gepakt', een theaterproductie van het Masereelfonds, als eerbetoon aan Bertold Brecht.

Berichten van 1 oktober 2012 tot 7 oktober 2012

Meer van een lief okerkleurig scharminkel