Poetry International 5
de naam ester ligt in poëziemiddens heel goed, vermoed ik. want het is een ester die de vsb-poezieprijs won, het is een estor die de herman deconinckprijs won, en nu is het een ester die de cees buddinghprijs wint, haha!
vanavond (zaterdag dus) was het de beurt aan naomi en aan de ghanees-jamaicaanse kwame davies. leuke naam, die 'zwarte' woorden bekken fabuleus... doet me altijd een intens plezier dat 'gekleurde' dichters zo krachtig, helder en scherp op het podium staan. kan wel in nederland en in jamaica, kan (nog) niet in vlaanderen, ahum. maar mijn opmerking is eigenlijk niet nodig, het is maar normaal dat ook dichters divers zijn.
Ester Naomi Perquin (Netherlands, 1980)
Ester Naomi Perquin (1980) schrijft poëzie en columns voor De Groene Amsterdammer en VPRO De Avonden, is redacteur van tijdschrift Tirade en was stadsdichter van Rotterdam. Ze debuteerde in 2007 met de bundel Servetten Halfstok, die meteen positief werd ontvangen. In haar tweede bundel, Namens de ander, onderzoekt ze angsten en fobieën en de soms gecompliceerde relatie tot de ander. Ze kreeg er onder meer de Jo Peters Poëzieprijs en de J.C. Bloemprijs voor. Met haar derde bundel, Celinspecties, grijpt ze terug op haar verleden als cipier in een Rotterdamse gevangenis. De bundel verscheen in het voorjaar van 2012 en werd bekroond met de VSB Poëzieprijs 2013.
'LIET ME ARGELOOS VALLEN'
Liet me argeloos vallen die dag in andermans leven, andermans
autorijles, boodschappenlijstjes, college, in andermans
aarzelingen, beginnende benen op dansles.
En overal wist ik de weg, ik wandelde talloze wezen
naar propere ouders en leerde een drinkende man
op de duur van zijn glas te vertrouwen,
ik stormde bont en blauw geslagen vrouwen huizen uit,
schuifelde bedelaars kastelen in, liet een kille moeder
tijdig knielen bij een kind dat viel,
was het kind dat viel.
Ik leerde een voetballer in God te geloven als in de klap
tegen de lat, een blinde alles wat hij miste
zonder vragen terug te vinden, ik was
het talent dat de schilder bezat
aan zijn licht te ontkomen.
Alleen het echt vanzelfsprekende te water gaan
van een magere zwemster, ’s ochtends vroeg,
in het buitenbad tussen de bomen,
verliep uiterst krampachtig.
Boven het water bleef ze machteloos zweven terwijl ik
teruggleed, opnieuw in beweging, haar huivering
uit, de moed opgegeven, het badpak
al bijna verdwenen.
“Sommige momenten vragen een preek, of een lezing, een vuist, of een kom met water, of een roos, niet een gedicht.” Dit is een van de karakteristieke adviezen die dichter Kwame Dawes op zijn website aan collega-dichters geeft. Het is duidelijk dat Dawes poëzie niet als een alledaags en van maatschappelijk belang ontdaan tijdverdrijf ziet. Hij roept zijn collega-dichters op tot helderheid en scherpte. Dat doet hij streng maar met humor: “De maan is altijd ver weg. Dat vergeten we heus niet.”
van het zoet en zuur van gestoofd fruit en rottend
rond zijn sandalenvoeten. Zijn huid,
nog Boston-bleek en geconserveerd met Brahmaanse
toewijding door de roofvogelvrouw
die kanker ruikt in elke tropische wind,
is gekooid in schaduwen. Ik ken die oude ogen,
hun katachtige glans, vol streken;
zijn bovenlip met dat dunne streepje
mandarijn, de opgekrulde nervositeit
van een pas geschoren snor. Hij is oud
en wordt verzorgd. Hij eet geprakt voedsel
ook al heeft hij nog tanden – zij staat erop en liefde
vergoedt vrijwel heel de schuld
van die wulpse jaren in New England.
Oud als de profeten. Oud als een genie op
lijkkistleeftijd. Daarboven neemt een meeuw
het eiland op, stikt lussen door zee en hemel –
een vlakke horizon, de invalshoek waarop
een landschap wankelt, dit donkere leem der traditie
waarin zaden zich splitsen tot tedere bladeren.
Voor het eerst gepubliceerd op Poetry International, 2013
