Zondag 14 juli 2013
rozen, steencirkels, miss parple
een droomzomer is een zomer van parken en tuinen. alhoewel ik dol ben op de natuur, zal ik mij nog zelden laten verleiden door een tocht in bijvoorbeeld 'wilde' natuurreservaten. heeft hoogstwaarschijnljk te maken met mijn leeftijd - en mijn daarbijhorende behoefte aan comfort.
ik was al vijftig toen ik op school werd uitgenodigd de leerlingen te begeleiden op bosklassen. zeven jaar lang hopte ik 1x maal per jaar gedurende een week op hobbelige bosgrond - zodanig dat ik, toen ik op 'de begane' grond terugkeerde nog altijd de neiging had mijn knieën bij iedere stap meters de lucht in te gooien, zo gewoon was ik aan paden met obstakels... dat nooit meer!
leve een mooi aangelegde wandeldreef, zoals in het park coloma in sint-pieters-leeuw!
in dit schattig gebouwtje, een apart staand, gerestaureerd torentje daterend uit de 19de eeuw is het rozenmuseum ondergebracht. een wit kronkelpad tussen statige stamrozen brengt ons er naartoe.
natuurlijk bezochten we de vermaarde rozentuin. hij was op zijn mooist. overal hing een heerlijke rozengeur, wij konden ons geluk niet op om zoveel schoonheid...
ik lees net de omweg van gerbrand bakker. het verhaal speelt zich af in wales, op het platteland. het hoofdpersonage agnes dwaalt door een redeljk verwilderde omgeving en vindt een steencirkel, een grotere dan bovenstaande. zij valt in slaap bovenop een steen en wordt gebeten door een das, haha, vreemd toch wat men zich uit een boek herinnert...
deze steencirkel intrigeert mij. moet nog opzoeken waarom men deze installatie heeft neergeplant tussen de rozen....
tja deze foto wou ik eerst niet publi, ik lijk wel miss parple, pardon, miss marple
tot slot: deze roos komt uit mijn tuintje...
ik was al vijftig toen ik op school werd uitgenodigd de leerlingen te begeleiden op bosklassen. zeven jaar lang hopte ik 1x maal per jaar gedurende een week op hobbelige bosgrond - zodanig dat ik, toen ik op 'de begane' grond terugkeerde nog altijd de neiging had mijn knieën bij iedere stap meters de lucht in te gooien, zo gewoon was ik aan paden met obstakels... dat nooit meer!
leve een mooi aangelegde wandeldreef, zoals in het park coloma in sint-pieters-leeuw!
in dit schattig gebouwtje, een apart staand, gerestaureerd torentje daterend uit de 19de eeuw is het rozenmuseum ondergebracht. een wit kronkelpad tussen statige stamrozen brengt ons er naartoe.
natuurlijk bezochten we de vermaarde rozentuin. hij was op zijn mooist. overal hing een heerlijke rozengeur, wij konden ons geluk niet op om zoveel schoonheid...
zindert de zon
onder de oude bomen
nachtblauw is de nacht en ademloos de rozen
zij bloeien in schoonheid, een witte roos is de max
verrukkelijk en dan rabarber
verpulverdzelfs in de schaduw
van deze vreemde plataan
oef - wat een hitte!
ik lees net de omweg van gerbrand bakker. het verhaal speelt zich af in wales, op het platteland. het hoofdpersonage agnes dwaalt door een redeljk verwilderde omgeving en vindt een steencirkel, een grotere dan bovenstaande. zij valt in slaap bovenop een steen en wordt gebeten door een das, haha, vreemd toch wat men zich uit een boek herinnert...
deze steencirkel intrigeert mij. moet nog opzoeken waarom men deze installatie heeft neergeplant tussen de rozen....
tja deze foto wou ik eerst niet publi, ik lijk wel miss parple, pardon, miss marple
tot slot: deze roos komt uit mijn tuintje...