Berichten van 6 oktober 2014 tot 12 oktober 2014

Marie Peyrat werd markiezin van Gaasbeek. Zij huwde in 1873 Gianmartino Arconati Visconti, zoon van. Als hij in 1876 overlijdt, erft zij zijn fortuin en bezittingen. Zij was een geëmancipeerde en onconventionele vrouw. Samen met haar geliefde Raoul Deseigneur legt ze een aanzienlijke kunstcollectie aan in het kasteel. Vanaf 1887 laat ze het kasteel restaureren en creëert een gebouw zoals wij dat nu kennen: een schijnbaar middeleeuwse burcht aan de buitenkant, een neorenaissance sprookjeskasteel aan de binnenkant. In dit filmpje maakt u kennis met deze fantastische dame...

http://www.youtube.com/watch?v=Pcn-MAukG0c

Deze installatie, waarbij een grote lap stof uit een schilderij waaiert, is ook van Tim. Eigenlijk is dit een gedrapeerde jurk, ontworpen voor de wereldpremière van Romeo & Julia (2014) van het Koninklijk Ballet van Vlaanderen...

Ik kon het niet laten een foto te nemen van deze drie dametjes, in een achterafzaaltje, tijdens onze tocht langs de fluistermuren van dit sprookjeskasteel, met de verrukkelijke muziek van Jeroen d'Hoe op de achtergrond.

De intieme vertrekken van Marie...

lieten me weer een ogenblikje mediteren, starend door het raam...

Dit kostuum draagt weer de signatuur van Tim Van Steenbergen: opera- en theatervoorstelling Macbeth!

In 1913 verlaat Marie Gaasbeek, zonder te weten dat ze niet zou terugkeren. Een jaar later breekt de oorlog uit en vlucht ze samen met Duseigneur uit Parijs om in een hotel in Angers te gaanwonen. Duseigneur wordt ziek en sterft in datzelfde jaar. Aangezien de markiezin geen kinderen had, wil ze haar fortuin goed besteden. Ze bereidt zich voor op haar dood door al haar bezittingen weg te schenken.

Marie sterft in 1323 in Parijs. Deze laatste installatie is sprookjesachtig mooi. Op de achtergrond van dit witte rozendoodsbed worden beelden en filmpjes geprojecteerd uit het leven van deze bijzondere dame..

Een tweede belangrijke figuur in deze tentoonstelling is Paul Arconati Visconti, steenrijke erfgenaam van de Italiaanse familie Arconati Visconti en eerste markies van Gaasbeek, en ZEKER een bijzonder man. Hij reist naar verre landen, tot in Lapland en de Noordkaap toe. Na een bezoek aan Turkije kleedt hij zich graag als een Ottomaans edelman, compleet met tulband en kromzwaard.

In dit bericht publi ik vooral foto's omtrent de droomwereld van deze merkwaardige man. Hij was een utopisch denker en wou de wereldvrede bewerkstelligen. Hij stichtte een school voor weeskinderen en leerde hen het belang van schrijven: het legt vast wat anders onbenullig wordt en dreigt weg te drijven. Hij praat met engelen die hem recepten dicteren tegen ziekte, verdriet, verslavingen en ook... een recept voor macaroni met tomatensaus. Aan het eind van zijn leven is hij een beetje gek geworden, denk ik...

Tim Van Steenbergen, bekende Antwerpse designer, ontwerpt kostuums voor opera en ballet. Zijn inbreng in deze tentoonstelling is subliem. Op deze foto ziet u een weird figuur gehuld in een vreemd gewaad, die van boven op de ballustrade de bezoekers in het oog houdt.

Dit ontwerp heet: utopische dromen.. Op de spiraal staan teksten van Paul...

Op dit bed liggen oude landkaarten. Om bij weg te dromen...

Dit bed zweeft door de lucht..

Het alziend oog en nogmaals teksten van Paul, geprojecteerd op een soort laken... Men noemt zo'n installatie een licht- en schaduwspel. En de bijhorende geluiden zijn soundscapes!

In de zaal van Europa mochten we puzzelen. Ik had graag mijn puzzel afgemaakt, maar had niet genoeg tijd...

want we moesten ook de prachtige kostuums van Tim bewonderen...

Deze en volgende toneeljurken van Tim Van Steenbergen komen uit The house of the Sleeping Beauties (2009), opera in samenwerking met LOD, Toneelhuis en de Munt, Kris Defoort en Guy Cassiers.

-

Met spijt in het hart verlieten we deze zaal, met nog een laatste blik op de puzzeltafel, die uitnodigend was opgemaakt, met een soort kartonnen stapeltaart in het midden en geheimzinnige afgedekte schotels, net of we op een eetfestijn waren uitgenodigd...

In de keuken van het kasteel geurt het ALTIJD naar kruiden. Boven de schoorsteen deze spreuk. En of we daarmee akkoord waren!

Deze plek was natuurlijk ideaal om de recepten van Paul te presenteren...


Een middel tegen vampieren... wat dacht u... look natuurlijk!

Als je door deze spiegel kijkt, vind je je verloren dromen...

Een middel tegen tabaksverslaving: stop je pijpjes in een bokaal!

Once upon a Caste is een wondermooie tentoonstelling, die dit seizoen het Kasteel van Gaasbeek en zijn voormalige bewoners op een betoverende manier weer tot leven brengt. Het kasteel wordt, in handen van het Britse theatergezelschap en kunstenaarscollectief WildWorks een levend en mysterieus personage dat zijn eeuwenoude herinneringen op ons loslaat. Dramatische en intieme momenten wisselen elkaar af in een labyrint dat speelt met ‘tijdslagen’, historische gebeurtenissen en emoties. Performance, installaties, soundscapes, licht- en schaduwspel heffen daarbij de grenzen tussen erfgoed en kunst, tussen geschiedenis en fictie op.

Zo veelbelovend klonk het commentaar op de website van het kasteel van Gaasbeek, dat mijn vriendin L. en ik een bezoekje meer dan noodzakelijk achtten. Vrijdag 3 oktober was het zover! Het weer was heerlijk. Verwachtingsvol tuften we door het Pajottenlnd, benieuwd naar zoveel schoonheid...

Ik heb moeite gedaan om een beetje resaerch te verrichten: het kasteel van Gaasbeek kende een bewogen geschiedenis!(zie bijlagen).

Bovenstaande foto's, daterend van 2012, had ik nog in mijn mapje zitten. De fazanten zijn er nog, en het uitzicht van op het binnenplein (links) is nog altijd even adembenemend.

De grote open haard bij de ingang vind ik iedere keer weer schitterend. Bovenaan (onzichtbaar op de foto) bevinden zich koperen handvatten, waaraan de knechten zich vasthielden om hun benen en voeten te kunnen strekken naar het haardvuur en het zo warm te krijgen in de koude winters. Maar nu lagen er koperen potten in de haard. De kleine steelpannetjes vond ik superschattig!

De tentoonstelling was interactief. Overal konden wij boodschappen spotten. In een glazen kom een prachttekst op doorzichtige velletjes. Het kasteel zelf aan het woord: de getijden van de geschiedenis overspoelden mijn voorname oude lijf.... help me op weg door de architectuur van mijn herinnering. want ik ben oud en soms vergeet ik dingen.

Spreuken op muren, op tegels, spiegels, tapijtjes..


In de eerste zaal (de galerij van tijdsverschuiving) kijken wij verbaasd naar een vreemd bouwsel, een soort reuzenmobiel met spiegeltjes, lichtjes, sferen, pijltjes en geometrische vormen...

We traden Het huis van Egmond binnen...

  O wee! Direct daarna kwamen wij in een sinistere kamer, de Kapel van het Noodlot, waar de executie van de graven Egmond en Hoorn wordt uitgebeeld. Deze gevallen engel is onthoofd, het beeld ligt in de sneeuw...

In de rouwkapel een interpretatie van het prachtig schilderij: De laatste eerbewijzen aan de graven Egmond en Hoorn van Louis Gallait. in deze tentoonstelling veel gedroogde bloemen - deze rode roosjes waren verrukkelijk!

Als je op het bankje knielde, hoorde je een prachtig afscheidsgebed van de Graaf van Egmond.

Tja, ik moest er toch even gaan bij zitten om het plan en de boodschappen in de grote envelop, waarop uitnodigend Open mij geschreven stond, nog eens te bestuderen..

Op een andere vensterbank een kussentje met een boodschap en een variante op een geplooide kraag, een molensteenkraag, ook pijpkraag, plooikraag of lubbenkraag genaamd. Deze ronde kraag van geplooid fijn linnen batist werd later versierd met kant. Het dragen van deze kraag was in de 16e eeuw mode aan het Spaanse hof. Deze mode werd in de Nederlanden, die onder sterke Spaanse invloed stonden, overgenomen.