Berichten van 12 januari 2015 tot 18 januari 2015

Lungo Gieter; een origineel design van Davy Grosemans voor Xala

gedicht geschreven in de galerie de oude post
tentoonstelling for 4

dit is mijn rotlot

vijf fiere gieters bewaken in de galerie de oude post
zij hebben de vorm van een koffiepot
de koffiepot van mijn bobonne
het zijn lichtgewichten

gisteren had ik een geheim contact
met de heilige theresia van ávila
oorspronkelijke naam: teresa sánchez de cepeda yahumada
zij was een specialiste in levitaties hallucinaties exaltaties
zij mag van geluk spreken dat ik met haar contact heb
want normaal spreek ik niet met onbekenden

normaal hou ik meer van half heiligen als françois de pâris
hij was diaken van de parochie saint-médard
in 1735 slaagde hij erin juffrouw coirins tepel
opnieuw te laten aangroeien nadat hij was afgevallen

fraai en ingenieus vond ik dat

maar ik zit gehurkt en de chauffages zingen
ik draag dit lied op aan mijn vriend de jonge schoorsteenveger
ook aan de oude paardenhoefsmid
die altijd de nagels van mijn tenen knipt

uit verveling eet ik een lolly uit de fuchsia roze bonbonnière
van rafaël charles

(verwantschap met mystieke ervaringen à la teresa)

er staat geschreven
dat iedereen als woorden zal veranderen

zo vreemd en verwonderlijk,
het gevoel dat me onlangs bij het zappen
overviel. per toeval kwam ik terecht bij een natuur-
programma van de bbc, pal op het scherm verscheen
het engelse platteland, met op de voorgrond
een weelderige boom, de kleur groen alomtegenwoordig,
van jadegroen tot gifgroen. de rust die me toen overviel,
het gevoel van oneindige liefde, van volmaaktheid ook.

(het laatste wat ik zou verwachten, want
tegenwoordig loop ik nogal te koop met tekortkomingen,
zo van: wij zijn maar mensen, we zijn niet volmaakt.
de laatste jaren bijvoorbeeld voel ik me overrompeld
door een gevoel van allesoverheersende verontwaardiging.)

het was perfect, zo organisch, net alsof ik zelf een boom werd,
net alsof ik opgenomen werd in een groen schuimend wolkenveld,
in pistachekleurige mistbanken, in een frisgroene
lentekleurige motregen, de hemel

(in deze tekst voel ik me verbonden met de natuur, gelukzaligheid)

BERICHTEN

1.

het zerpe geluid
van splinterend ijs
het breken van glas
woorden, herinnering
verzen van glanzend metaal
onbetamelijk aanmatigend
klinkt mijn zachte gemurmel
mijn schreeuw in het woud

2.

niks teveel meer zeggen, niks te weinig
alleen woorden die hoogstnodig zijn
korte hortende zinnen
dit is niet de taal die ik wil
dit is de taal die wil

IJLTE, HERINNERING

ik droomde een maanlandschap
kraters, koele aarde. ruigheid

langs blauwgerande ravijnen liep ik
koortsig van verlangen, mijn lichaam

zinderend in melkwitte stromen
mijn hersenen in knoop

mij hart te pletter

BEET

je moet nu heel stil zijn

behoedzaam, venijnig als een slang
beweeg niet, wees onbevreesd

zij zijn noch de schetterende stemmen
noch de loerende angst. werp nu

je schitterende donkere blikken zijwaarts
meet nauwkeurig de afstand

nu heb je beet

(de onuitspreekbaarheid van heftige emoties)

de laatste dagen lees ik voor het slapen gaan een fantastisch boek, van de britse schrijfster en feministe sara maitland: stilte als antwoord. vernam daarnet, om halfvier in de ochtend, dat zij al meer dan een kwart eeuw (!) niet naar de kapper was geweest op het ogenblik dat zij werkte aan haar fascinerende reportage!

zij omschrijft in detail haar geestelijke en lichamelijke gewaarwordingen tijdens haar zes weken-lange verblijf in een eenzaam huisje (zij wou absoluut de stilte, de eenzaamheid opzoeken, far from the madding crowd) in het westen van schotland, op het eiland skye (in het gealic an-t-eilean sgitheanach). het huis (een voormalige herdershut) bevond zich aan de voet van de berg cuillinen, op een plaats genaamd alit dearg. pure wildernis dus.

sara deelt haar unieke gewaarwordingen in deze stille en desolate omgeving in 8 categorieen in:

1. een verheviging van fysiologische en

2. psychologische gevoelens

3. ontremming (wat staat voor verwildering, het soort verwildering waar ik in het najaar 2014 ook aan leed: drie dagen lang dromerig rondzwalpen in mijn rommelig huisje, in trainigsbroek en enkele slordige dikke truien over elkaar aangetrokken  - alhoewel ik elke dag wel een nieuw slipje aantrok, heb ik mezelf voorgenomen dit niet meer te laten gebeuren in 2015)

3. een gevoel van givenness of verbondenheid

4. gehoorshallucinaties - een vrij specifiek soort stemmen horen  (ik heb nooit gehoorshallucinaties, wel voortdurend geurhallucinaties. tiens, daar spreekt sara niet van!)

5. grensverwarringen, waarbijeen normaal besef van zelfbescherming niet naar behoren functioneert

6. een opwindend besef van gevaar

7. onuitsprekelijkheid

8. gelukzaligheid

al deze gevoelens vertonen overeenkomsten met ervaringen van mystici, bijvoorbeeld theresia van avila (16de eeuw), een specialiste in levitatie, hallucinatie en exaltatie, en tegelijk ook ervaringen van hypersensitieve psychiatrische patiënten.

zit nog maar aan het begin van het derde van de acht hoofdstukken (de donkere kant). tot mijn verbijstering vind ik een heleboel van die gewaarwordingen terug in mijn gedichten! 

in een volgende post geef ik nader commentaar...