Berichten van 8 juni 2015 tot 14 juni 2015

Marion Poschmann uit Duitsland

Ik koos dit gedicht omdat de inhoud helemaal mijn ding is: mijn angst, mijn melancholie omdat al die mooie bloemen, die mooie planten en bomen in de toekomst zullen moeten wijken voor beton.

BASTAARD
Op naar de vrolijke, vreugde brengende strijd voor de hegemonie van de tuin! Naar voren snellend als het erom gaat het eigen land in een land van bloeiende tuinen te herscheppen, waar eenieder, zelfs de armste, zijn deel heeft.
Leberecht Migge, Tuincultuur van de 20e eeuw

Poëzy is de moedertaal van het menschengeslacht; zoals hovenieren ouder dan den acker-bouw: schilderkonst, – dan schrift: gezang, – dan declamatie: gelykenissen, – dan redeneeringen: ruil, – dan handel.
Johann Georg Hamann

BASTAARD

Moerassige landerijen. Iemand hangt vilten inlegzolen
aan de waslijn op zijn balkon met glas. Wol druipt.
Wasgoed verwelkt in de wind. Iemand breekt lila seringen af
in het stadspark en draagt ze naar de bus. Een utopisch spel.
De gewaden van de Logos zijn afgelegd en de zittingen in de bus nu
het best gekleed.

Logistieke patronen, tsaristische stoffen, geruite wereld.
Blok. Blokken. Twee mannen grillen aan de rand van het parkeerterrein,
het postkantoor verkoopt pakjessoep, groentezaden, allemaal
waar. Vertrouwenwekkende maatregelen: voortuinen worden
met een touwtje afgebakend. Café Marzipan
bestaat niet meer.

Zand. Baksteen. Met de grond gelijkgemaakte stad. Roze en lila
geverfde traliepoorten, metalen stralen van de zon van het oosten
die almaar opgaat. Landschap, o taalpanorama
van de Logos creator. Landschap, gehalveerd, in voor- en achterkant.
Hoe de ruimte meegeeft en dingen tevoorschijn lokt: permanent bos. Open terreinen.
Vroeger en nu.

© Marion Poschmann
Voor het eerst gepubliceerd op Poetry International, 2015

© Vertaling: Erik de Smedt
Voor het eerst gepubliceerd op Poetry International, 2015

In de poëzie van Marion Poschmann (Duitsland, 1969) gaan het zichtbare en het onzichtbare bevreemdende verbindingen aan. Voorwerpen, plekken, situaties en handelingen worden haarscherp waargenomen en in concrete bewoordingen beschreven. Herkenbaar zijn ze echter niet meteen. Ze worden verweven met associaties, herinneringsflarden, citaten, reflecties en droombeelden. De metaforen en vergelijkingen die Poschmann tussen haar opsommingen inlast, maken de opgeroepen werkelijkheid transparant en tonen hoe gelaagd elke ervaring is.

Barbara Köhler

Ik heb blijkbaar dit jaar een voorkeur voor Duitse poëzie. Deze dame, uit de vroegere DDR, draagt haar gedichten krachtig voor. Haar rechterhand beweegt ritmisch op en neer, van voor naar achter en van links naar rechts, alsof zij een orkest dirigeert. Fantstisch! En wat een stem!

Op de videao is he teerst de beurt aan Hester Knibbe.

SOMEBODY'S GOING [EXTRACT]

somebody’s going & he knows he’s going a way
somebody’s going & she knows he’s going away
some body knows that he is going away for he
knows that she stays & that some body goes a
way she knows for she is staying that he can
only go away if she would stay she knows: if
she also went away there would be no more go
ing away for there would be nobody left that
stays but how can he know that - for he does
not even turn

JEMAND GEHT [AUSZUG]

jemand geht & er weiß daß er fortgeht
jemand geht & sie weiß das er fortgeht

jemand weiß daß er fortgeht weil er
weiß daß sie bleibt & daß jemand fort
geht weiß sie weil sie bleibt er kann
nur fortgehn wenn sie bleibt weiß sie
wenn sie auch geht würde es kein fort
gehen mehr geben weil es nichts geben
würde was bleibt aber wie kann er das
wissen er dreht sich nicht einmal um.

© 1999, Suhrkamp Verlag
From: Wittgensteins Nichte. Vermischte Schriften. Mixed Media
Publisher: Suhrkamp Verlag, Frankfurt am Main, 1999
ISBN: 3-518-12153-7

'Ongetwijfeld is Barbara Köhler een van de belangrijkste en invloedrijkste dichters van haar generatie. Met haar werk heeft zij vele prijzen en beurzen gewonnen. Barbara Köhler benadert de onderwerpen van haar gedichten met een uitzonderlijke talige precisie, maar zonder ze eenduidig – en dat kan ook inhouden: eendimensionaal – te willen maken. Liever kiest ze voor mogelijke en ongebruikelijke perspectieven.'

Zie http://www.poetryinternationalweb.net/pi/site/poet/item/21106/Barbara-Kohler/nl

fijn, het internationale poëzie-event poetry international in rotterdam is weer opgestart.

van 9 tot 13 juni.

ik volg het allemaal op livestream.

van elke voordrachtsessie pluk ik 1 gedicht van 1 auteur.

met eventueel nog enkele aparte commentaren...

EXALTATIONS IN SLEEP

How deep we sink when the light goes out
and the heaviness falls from our shoulders.

Like that the armour that fell from the weary knight,
who’d fought so long in the danse macabre.

Hoc corpus meum. Under cover of night
he’s caught up in himself, free in dreams, chained.

Of all life’s states the most extreme is sleep,
it envelops, overwhelms, leaves us behind.

Extreme: in sleep we struggle with our dreams,
like Don Quixote, until the body finds its rest.

In sleep, how many positions do we assume?
the foetus, the crucified, Laocoön, Holy Shiva.

Lying stiffly on my back, it comes to me –
‘Once I was a tapir, on the banks of the Orinoco’.

© Durs Grünbein
From: Strophen für übermorgen
Publisher: Suhrkamp Verlag, Berlin, 2007
© Translation: Karen Leeder
First published on Poetry International, 2015

Born in Dresden in 1962, Durs Grünbein is the most significant and successful poet of his generation in Germany. A modern poeta doctus, his streetwise, ironic style belies at first the deep seriousness of his project and the emotional resonance at its core. His poems range across the most eclectic of material: from classical sources to quantum physics; from the Anglo-American poetic tradition to contemporary neuroscience; from a philosophical celebration of Descartes to an elegy for Dresden.

dit is een foto van durs toen hij nog jong was.

nu is hij een prachtige rijpere man met een baard!

Zie http://www.poetryinternationalweb.net/pi/site/poet/item/2212/Durs-Grunbein