Archief

Marion Poschmann uit Duitsland

Ik koos dit gedicht omdat de inhoud helemaal mijn ding is: mijn angst, mijn melancholie omdat al die mooie bloemen, die mooie planten en bomen in de toekomst zullen moeten wijken voor beton.

BASTAARD
Op naar de vrolijke, vreugde brengende strijd voor de hegemonie van de tuin! Naar voren snellend als het erom gaat het eigen land in een land van bloeiende tuinen te herscheppen, waar eenieder, zelfs de armste, zijn deel heeft.
Leberecht Migge, Tuincultuur van de 20e eeuw

Poëzy is de moedertaal van het menschengeslacht; zoals hovenieren ouder dan den acker-bouw: schilderkonst, – dan schrift: gezang, – dan declamatie: gelykenissen, – dan redeneeringen: ruil, – dan handel.
Johann Georg Hamann

BASTAARD

Moerassige landerijen. Iemand hangt vilten inlegzolen
aan de waslijn op zijn balkon met glas. Wol druipt.
Wasgoed verwelkt in de wind. Iemand breekt lila seringen af
in het stadspark en draagt ze naar de bus. Een utopisch spel.
De gewaden van de Logos zijn afgelegd en de zittingen in de bus nu
het best gekleed.

Logistieke patronen, tsaristische stoffen, geruite wereld.
Blok. Blokken. Twee mannen grillen aan de rand van het parkeerterrein,
het postkantoor verkoopt pakjessoep, groentezaden, allemaal
waar. Vertrouwenwekkende maatregelen: voortuinen worden
met een touwtje afgebakend. Café Marzipan
bestaat niet meer.

Zand. Baksteen. Met de grond gelijkgemaakte stad. Roze en lila
geverfde traliepoorten, metalen stralen van de zon van het oosten
die almaar opgaat. Landschap, o taalpanorama
van de Logos creator. Landschap, gehalveerd, in voor- en achterkant.
Hoe de ruimte meegeeft en dingen tevoorschijn lokt: permanent bos. Open terreinen.
Vroeger en nu.

© Marion Poschmann
Voor het eerst gepubliceerd op Poetry International, 2015

© Vertaling: Erik de Smedt
Voor het eerst gepubliceerd op Poetry International, 2015

In de poëzie van Marion Poschmann (Duitsland, 1969) gaan het zichtbare en het onzichtbare bevreemdende verbindingen aan. Voorwerpen, plekken, situaties en handelingen worden haarscherp waargenomen en in concrete bewoordingen beschreven. Herkenbaar zijn ze echter niet meteen. Ze worden verweven met associaties, herinneringsflarden, citaten, reflecties en droombeelden. De metaforen en vergelijkingen die Poschmann tussen haar opsommingen inlast, maken de opgeroepen werkelijkheid transparant en tonen hoe gelaagd elke ervaring is.

Barbara Köhler

Ik heb blijkbaar dit jaar een voorkeur voor Duitse poëzie. Deze dame, uit de vroegere DDR, draagt haar gedichten krachtig voor. Haar rechterhand beweegt ritmisch op en neer, van voor naar achter en van links naar rechts, alsof zij een orkest dirigeert. Fantstisch! En wat een stem!

Op de videao is he teerst de beurt aan Hester Knibbe.

SOMEBODY'S GOING [EXTRACT]

somebody’s going & he knows he’s going a way
somebody’s going & she knows he’s going away
some body knows that he is going away for he
knows that she stays & that some body goes a
way she knows for she is staying that he can
only go away if she would stay she knows: if
she also went away there would be no more go
ing away for there would be nobody left that
stays but how can he know that - for he does
not even turn

JEMAND GEHT [AUSZUG]

jemand geht & er weiß daß er fortgeht
jemand geht & sie weiß das er fortgeht

jemand weiß daß er fortgeht weil er
weiß daß sie bleibt & daß jemand fort
geht weiß sie weil sie bleibt er kann
nur fortgehn wenn sie bleibt weiß sie
wenn sie auch geht würde es kein fort
gehen mehr geben weil es nichts geben
würde was bleibt aber wie kann er das
wissen er dreht sich nicht einmal um.

© 1999, Suhrkamp Verlag
From: Wittgensteins Nichte. Vermischte Schriften. Mixed Media
Publisher: Suhrkamp Verlag, Frankfurt am Main, 1999
ISBN: 3-518-12153-7

'Ongetwijfeld is Barbara Köhler een van de belangrijkste en invloedrijkste dichters van haar generatie. Met haar werk heeft zij vele prijzen en beurzen gewonnen. Barbara Köhler benadert de onderwerpen van haar gedichten met een uitzonderlijke talige precisie, maar zonder ze eenduidig – en dat kan ook inhouden: eendimensionaal – te willen maken. Liever kiest ze voor mogelijke en ongebruikelijke perspectieven.'

Zie http://www.poetryinternationalweb.net/pi/site/poet/item/21106/Barbara-Kohler/nl

fijn, het internationale poëzie-event poetry international in rotterdam is weer opgestart.

van 9 tot 13 juni.

ik volg het allemaal op livestream.

van elke voordrachtsessie pluk ik 1 gedicht van 1 auteur.

met eventueel nog enkele aparte commentaren...

EXALTATIONS IN SLEEP

How deep we sink when the light goes out
and the heaviness falls from our shoulders.

Like that the armour that fell from the weary knight,
who’d fought so long in the danse macabre.

Hoc corpus meum. Under cover of night
he’s caught up in himself, free in dreams, chained.

Of all life’s states the most extreme is sleep,
it envelops, overwhelms, leaves us behind.

Extreme: in sleep we struggle with our dreams,
like Don Quixote, until the body finds its rest.

In sleep, how many positions do we assume?
the foetus, the crucified, Laocoön, Holy Shiva.

Lying stiffly on my back, it comes to me –
‘Once I was a tapir, on the banks of the Orinoco’.

© Durs Grünbein
From: Strophen für übermorgen
Publisher: Suhrkamp Verlag, Berlin, 2007
© Translation: Karen Leeder
First published on Poetry International, 2015

 

Born in Dresden in 1962, Durs Grünbein is the most significant and successful poet of his generation in Germany. A modern poeta doctus, his streetwise, ironic style belies at first the deep seriousness of his project and the emotional resonance at its core. His poems range across the most eclectic of material: from classical sources to quantum physics; from the Anglo-American poetic tradition to contemporary neuroscience; from a philosophical celebration of Descartes to an elegy for Dresden.

dit is een foto van durs toen hij nog jong was.

nu is hij een prachtige rijpere man met een baard!

Zie http://www.poetryinternationalweb.net/pi/site/poet/item/2212/Durs-Grunbein

Literaire tijdschriften hebben naast een letterkundige ook een sociale functie, oeps! Hoe meer mensen literatuur lezen, hoe beter voor hen (kunnen ze hieromtrent socializen en eens andere, leukere dingen tegen elkaar vertellen dan de banaliteiten waaruit vele conversaties bestaan) en zeker voor de auteurs, die dan de aandacht krijgen die ze verdienen.

Illustraties in een boek of tijdschrift kunnen samen bekeken worden en er kan over worden gegniffeld en geroddeld. Maar als illustraties te opdringerig zijn gaat soms het effect van de teksten verloren. Toch kunnen prentjes ook de interactie binnen een tekst versterken, in plaats van de lezer af te leiden. En als Gierik NVT aankondigingen doet op facebook om uitgaven en events te promoten, is een fotooke welkom. Deze cover bijvoorbeeld van het themanummer Overspel, uitgebracht deze lente, is duizelingwekkend en suggereert meer dan hij illustreert. Zo moet het. De teksten en gedichten binnenin zijn sober gelayout, de lezer kan zich perfect concentreren op de inhoud.

3. Genuanceerder moet ik zijn als ik gedichten lees geïnspireerd door beelden. Schilderijen bijvoorbeeld. De gedichtencyclus van Ward Mertens omtrent Frida Kahlo in datzelfde nummer vond ik ronduit ver-ruk-ke-lijk, zoveel fruit en groentjes en dat bruidje op de pit. Eigenlijk had ik vooraf al een scala aan emoties en vooral plezier ervaren, voor ik besloot foto's van de schilderijen te zoeken op internet. Ik moet zeggen dat het bekijken van die foto's mij andere, daarom niet minder prettige indrukken doorseinde, Ik was verrukt om het grappige bruidje bij het schilderij The bride frightened at seeing life opened. Ik genoot van de prachtige pulpeuze blozende rondborstige sneeuwwitte magnolia's enz...

Een blad gedraaid
Magnolias

Zo meteen staan de magnolia’s in bloei
In kelken rijpt de geur van paleizen

Nu bloeit slechts één cactusbloem
De gestripte meeldraad huivert

Leg je vingers onder de kroon
Ruik haar uit de tuil

3. Vraagje: illustreren de verzen het schilderij of geeft het schilderij meer uitleg over de verzen????

Ik zoek de cactusbloem, eerst vond ik haar niet, maar oeps! het is de bloem in het midden, met de gestripte meeldraad.

Tot slot: kan een schilderij me evenveel binnenpretjes bezorgen als deze pittige (haha!), subliem-erotische, supergrappige (allez, allez, een uil die over de moraal van het fruit waakt...) verzen??? Het antwoord is... mmmmm......neen! Alhoewel de kokosnoot een superbabasnoetje heeft, waarover in het gedicht niks wordt gezegd. Hij doet alleen stiekem zijn hoed af. Waar is de hoed? Oeps! plots zie ik twee kokosnoten! Een die zijn hoed afneemt (bovenaan het schilderij) en een die gniffelt van pret!

Dus, dames en heren, kijk nauwkeurig naar dit kleurige schilderij van Frida Kahlo en lees het fruitgedicht van Ward Mertens.

Zoek de verschillen.

Veel plezier!

Fruitkorfje
The bride frightened at seeing life opened

Nog nooit zag het bruidje zoveel fruit
Ze legt haar handje op de watermeloen

De papaja laat zijn vruchtvlees glimmen,
Laat zwellen zijn zwarte zaad

Het wandelend blad wil een rijpe banaan,
Wil zijn pootjes in een kokosnoot steken

Het blozende bruidje wil wrikken aan een pit
Haar handje glijdt over het rode vlees

De uil waakt over de moraal van het fruit,
Overlegt uitsluitend met reine vruchten

Stiekem neemt de kokosnoot zijn hoed af
Het bruidje laat het zich welgevallen, hoewel

Ze droomt misschien toch eerder over
Zitten op een pit, hoe zou dat zijn

Elk jaar, aan het einde van de winter, werk ik als vrijwilligster in de Galerie de Oude Post. Iedere keer loopt daar een tentoonstelling omtrent design. Dit jaar heette de tentoonstelling ReMADE en deze expo liep van 28.02.2015 tot 29.03.2015.

'ReMADE is opgebouwd rond het thema ‘maken’ en ‘hermaken’.De kunstenaars werden samengebracht door Hugo Meert en Geert Van Doorsselaere in samenspraak met CC ‘t Vondel te Halle. Deze tentoonstelling toont een uiteenlopende mix uit het boeiend en elkaar bestuivend grensgebied van kunst/design/ambacht/architectuur… onder de vorm van sculptuur, installatie, object… ReMADE focust op het maken en op het hermaken van het kunstwerk. Het ‘maken’ van het kunstwerk is een stap in het ontstaansproces van een kunstwerk die vooral voor de kunstenaar zelf van belang is. Hoe verhoudt dit ontstaansproces zich tot het uiteindelijke resultaat? Waarom herwerken of hernemen kunstenaars bestaande (eigen) werken? Waarom proberen kunstenaars iets aan bestaande werken toe te voegen?'

zie http://designvlaanderen.be/en/agenda/remade

Mijn vriendin Anne de Cremer, een knappe amateurfotografe, maakte deze fotoreeks omtrent de installatie van het architectenbureau de vylder vinck taillieu uit Gent. Oeps! Ondanks het feit dat ik een nachtje niet geslapen had, niet naar de kapper was geweest enz... moest ik plots figureren als bezoekster, die verwonderd kijkt naar de spiegeleffecten geinstalleerd achter de houten schotten gemaakt van recupmateriaal. Tegelijk was daar een fotograaf aanwezig, die een promofilmpje draaide voor het architectenbureau (zie tweede foto). Anne en ik werden prompt bevorderd tot actrice! Wij amuseerden ons rot!

Oeps! Nu volgt mijn laatste bijdrage voor de reeks Den Haag Highlights... Krijg van iedereen opmerkingen dat ook hier in Vlaanderen een letterkundig museum bestaat, het Letterenhuis in Antwerpen. Wist ik, maar ik vermoed dat daar toch geen weirde verzameling geschilderde portretten hangt van Vlaamse schrijvers. Ik beloof: eerstdaags ga ik het Letterenhuis eens deftig bezoeken. Tot nu toe zag ik daar alleen maar een tentoonstelling: Hauser, een project van Anne Marie Estor en Lies van Gasse. Alle respect!

De laatste dagen in Den Haag regende het. Heer wind loeide door het dak van de loft waar wij logeerden! Beetje zoals hier dezer dagen... Bijna per toeval - wij gingen boodschappen doen bij Albert Heijn in de Laan van Meerdervoort - ontdekten wij De Mesdag collectie, krek in dezelfde straat!

Hendrik Willem Mesdag (Groningen, 23 februari 1831 – Den Haag, 10 juli 1915) was een Nederlands kunstschilder, aquarellist, etser en lithograaf. Mesdag was de meester-marineschilder van de Scheveningse bomschuiten. Hij behoorde tot de Haagse School (verwant aan de Franse school van Barbizon, die in de periode 1830 tot 1870 werkte in de omgeving van het Franse plaatsje Barbizon bij Fontainebleau). Zijn bekendste werk is het Panorama Mesdag van Scheveningen, tentoongesteld aan de Zeestraat in Den Haag. Hij was ook een befaamd kunstverzamelaar met een eigen museum, het Museum H.W. Mesdag, thans bekend onder de naam De Mesdag Collectie, aan de Haagse Laan van Meerdervoort. Zijn vrouw Sientje Mesdag-van Houten schilderde ook, zij maakte vooral landschappen en stillevens.

In de zomer van 1868 trok Mesdag met vrouw en kind naar het waddeneiland Norderney. Daar ontdekte hij de zee, de luchten en de sfeer die de basis zouden worden voor zijn artistieke beleven. Zijn uitgangspunt was het schilderen van landschappen, zonder opsmuk, als reactie op de romantiek. Er werd geschilderd in de vrije natuur, waarbij veel aandacht besteed werd aan het neerzetten van kleuren die een bepaalde stemming aangaven. De manier van schilderen wordt wel beschouwd als voorloper van het impressionisme.

Dit is werk van het echtpaar Mesdag.

Mesdag hield zo van de natuur dat hij dit schapenkopje, een schilderij van Matthijs Maes (1839 - 1917) elke dag groette.

Ik was vooral verrukt over de vele schattige landschapjes hier tentoongesteld. Dit schilderijtje is van Jean-Francois Daubigny (1847-1878): De oevers van de Oise.

Camille Corot, Zonsopgang (1796 -1875)

Nog een schilderij van Daubigny, dit keer een zonsondergang: Jean-Francois Daubigny, Zonsondergang bij Villerville

Mesdag en vooral zijn vrouw Sientje hadden ook aandacht voor vrouwelijke schilders en voor het afbeelden van dames op schilderijtjes!

Marie-Bilders van Basse (1837 - 1900): Avond aan de Rijn

Gustave Simoneau (1810 - 1870): Blankenberge

Meisje, zittend schrijvend aan een tafel, Kate Bisschop-Swift, (1844 - 1928)

(Een nogal heftige, blijkbaar) Moederliefde, Sir Lawrence Alma Tadema (1836, Dronrijp -1912 Wiesbaden, Germany

Bovenstaande schilderijtjes zijn van Hendrik Haverman (1857 - 1928): Moeder en kind en Het weesmeisje.

Een van de mooiste werken: deze dame is In gedachten verzonken, schilderij van Antonio Mancini (1852 - 1930)

'Het is meer een studie van een bepaalde expressie dan een werkelijk portret. De afgebeelde vrouw is Mancini’s nichtje Agrippina Ruggeri, dat vaker model stond voor de kunstenaar. Mancini werkte met grove penseelstreken. Het spel van kleur en licht dat hij met zijn royale verfopbreng bereikte, komt goed tot uiting in de ingewikkelde plooival van de felgroene zijden rok. Het gezichtvan het meisje is een stuk fijner geschilderd, om de intensiteit van haar peinzende blik te versterken.'

zie http://demesdagcollectie.nl/category/kunstwerk-uitgelicht/

Mijn interpretatie van dit schilderij.... geslaaagd, al zeg ik het zelf!

Dit is ook nog een knap 'ding' van Antonio: De verjaardag! Maar wat doet Mancini's neefje Telemaco Ruggeri daar in 's hemelsnaam?

Tot slot nog enkele kiekjes van een sublieme trompe l'oeil: een nep doorkijkje in mooie blauw geschilderde lijsten!

Dit bestaat hier nog niet in Vlaanderen: een LETTERKUNDIG MUSEUM. Maar in Den Haag wel! Dicht bij het Centraal Station, op nr 5 in de Prins Willem-Alexanderhof!

'Van liefdesbrieven tot manuscripten, van schrijversportretten tot kinderboekenillustraties: alles wat te maken heeft met het werk en persoonlijke leven van schrijvers vindt u in de collectie van het Letterkundig Museum. Het museum is hét instituut op het gebied van het literaire erfgoed en heeft de grootste en belangrijkste collectie schrijversdocumenten van Nederland'.

In de nationale portrettengalerij zijn alfabetisch, op schrijversnaam, meer dan 500 weird geschilderde portretten te zien. Brutaal, vitaal en onconventioneel. Haha. Wij vonden het denderend en grappig tegelijk, al die portretjes. Door de manier van rangschikken werd het een prettige hutsekluts. Geen rekening werd gehouden met literaire genres, periodes of manieren van presentatie! Karikatuur of levensecht, surrealistische voorstellingen naast bijna impressionistisch geborstelde schetsen: alles bij en door elkaar.. vonden wij juist tof!

HIERONDER EEN HANDVOL VAN DEZE SNOEPJES:

Neeltje Maria Min

Familie berichten 1
(Mijn moeder is mijn naam vergeten)

Mijn moeder is mijn naam vergeten,
mijn kind weet nog niet hoe ik heet.
Hoe moet ik mij geborgen weten?

Noem mij, bevestig mijn bestaan,
laat mijn naam zijn als een keten.
Noem mij, noem mij, spreek mij aan,
o, noem mij bij mijn diepste naam.

Voor wie ik liefheb wil ik heten.

(Uit De Gedichten, Bert Bakker, 1989)

Johanna Kruit

Melancholie

Altijd geweten dat je terug zou komen.
Een winter lang op je gewacht.
Soms wakker liggend in de nacht die
duistere geheimen wikkelde om bomen.

Altijd geweten dat je er nog was.
Bijna vergeten soms. Dan kon ik zingen
en lachen door de tijd. Hoe ongezien en
onvermijdelijk verborgen in de dag

bleek je aanwezig. En nu je er weer bent
begroet ik je gelaten , haast blij dat ik je zie.
Ik dek de tafel, hier de wijn. Denk niet

dat ik vergat hoe 't hoort : melancholie
kom naast me zitten, praat, laat je verstaan.
Hoe opgetogen steek ik nu de kaarsen aan.

Johanna Kruit

Gedicht uit de bundel " Omtrent het Getij "
Uitgeverij Rap - Amsterdam

Vrouwkje Tuinman

Maandagochtend

Aan de koelkast hangen alle dingen die niet mogen.

Wie heeft mij in elkaar gezet: een man met om zijn nek
drie brillen en een vrouw die ziek wordt van een glaasje melk.

Nu zwem ik nog voor vijfenzeventig procent.
Mijn status laat me met de lift naar boven.

Omdat ik rechts niet breken wilde heb ik links verbogen.

Uit: Wees niet wreed - Gedichten voor Elvis Presley (2008), uitgeverij Nijgh & Van Ditmar

Charlotte Mutsaers

'Twee mannen naast elkaar in bed in een ijsnacht ergens in Europa. Twee mannen in nachtjaponnen. Maar Jezus, dat was Moby Dick! Ik bevond me in mijn meest favoriete passage uit de wereldliteratuur. Ik doorleefde het! Minus de nachtjaponnen zat ik er middenin! Was ik daar nu reality-schrijver voor geworden, om me door mijn verbeelding in de luren te laten leggen? Vanaf dat moment heb ik me afgevraagd of het niet zo gesteld is met onze waardering van literatuur -en ik heb het dan niet over academische waardering maar over de puur zintuiglijke van binnenuit -dat we een passage uit een boek pas in ons hart kunnen sluiten, werkelijk in ons hart sluiten zonder reserve, als we hem hebben herkend. Maar hoe zou je iets kunnen herkennen wat je op geen enkele wijze als déjà vu of déjà vécu ervaart? Hoe zou je dat kunnen beleven als iets eigens? Daar is maar één antwoord op: je hebt het herkend als iets wat qua vorm en inhoud in je eigen toekomst hoort. Het klinkt als abracadabra maar ik heb er geen andere verklaring voor en ben ervan overtuigd.' (Koetsier Herfst, 154-155)


Diana Ozon

O louterend water
Mijn mooi molecule...

Jij stijgt tot de lippen
en slaat op de klippen.
Bron van alle leven
en kosmisch gegeven.
Helder van kleur
en reukloos van geur...

Voor meer dan tachtig procent
weet ik dat jij mij bent.
Je was in de moederbuik
en staat onder 't kelderluik.
Je valt uit de hemel
en rijst uit de Aarde.

Gerry van der Linden

kijk!
poëzie zit
op een stoel aan een tafel onder een lamp
poëzie is een kruisverhoor.
(Wat een geluk, p.61)

Gerry van der Linden, Wat een geluk, Nieuw Amsterdam Uitgevers.


Jacques Perk

Iris

Der eerwaarde jonkvrouwe Joanna C. B.

`Ik ben geboren uit zonnegloren
En een zucht van de ziedende zee,
Die omhoog is gestegen, op wieken van regen,
Gezwollen van wanhoop en wee.
Mijn gewaad is doorweven met parels, die beven
Als dauw aan de roos, die ontlook,
Wen de Dagbruid zich baadt en voor 't schuchter gelaat
Een waaier van vlammen ontplook. -

Connie Palmen

'Stel dat het de mensen vergaat zoals het de dingen vergaat, dat de mensen op zichzelf ook niets zijn, maar dan ook helemaal niets. Gruwelijke gedachte en dus waarschijnlijk waar. Dan zijn de mensen onderling net zo afhankelijk van elkaar als de dingen het van ons zijn, dan kunnen wij zelf alleen zijn wat een ander van ons maakt. Dan kunnen we alleen iets betekenen wanneer anderen de bereidheid hebben, de liefde, om ons betekenis te geven in hun verhaal. Dan zijn wij noodgedwongen personages in het verhaal van iemand anders en voor de rest in onze eenzaamheid stellen we niks voor.'

Ilja Leonard Pfeijffer

“De oude bijnaam van Genua is La Superba,” schrijft Pfeijffer: “Die naam kun je op twee manieren interpreteren (...). Zij is mooi en hardvochtig. Zij is als een hoer die lonkt, maar die je nooit de jouwe zult kunnen maken. Zij is aanlokkelijk en overmoedig. Zij verleidt en verdelgt.”

La superba - Ilja Leonard Pfeijffer, Simon Horsten op Cobra.be

Links: Anneke Brassinga

Sneeuw

Is geluk blijvend:
wij staan al zolang stil
bij wat komt aangevlogen -

landschap, vogels, broden.
Raken onze ogen dan nooit vol
rollen wij niet bergaf, een zon

die zich begraaft in dikke
wolken sneeuw, zegen
eeuwig vallend voor ons?

Anneke Brassinga
Uit: Aurora
De Bezige Bij 1987

Remco Campert

‘[...] alsof het dichten een carrière was waar je bundeltje na bundeltje gestaag aan voortbouwde. En wat was dat voor carrière? Een prijsje zus, een redactietje zo, een verzamelbundel, als je het trof de P.C. Hooftprijs, misschien een gasthoogleraarschap, een lintje als je niet uitkeek, een huldiging en dan het graf in; wat had dat nog met de poëzie te maken?’ (Ohi, hoho, bang, bang, of het lied van de vrijheid, 1995).


Emma Crebolder en Louis Couperus

Hoe bevallig het uitzicht op wit-/ verpakte tuinen. Tussen oevers ligt/ het water vastgeklonken, valwind/ bouwt er spelonken van sneeuw./ Wij worden na zestig jaar, weer zesjarig,/ geparachuteerd in dezelfde sloot./ Onze tongval kleeft aan ons/ als mos. Het roepen vergaat./ Wij zijn op de Noordpool geraakt/ zagen wij in plaatjesboeken.

Vallen, Emma Crebolder, Nieuw Amsterdam, Amsterdam, 2012, ISBN 978 9046 812 2211

- Ik ben tòch een oude vrouw.

- Maar je hebt nog een heel zacht velletje...

Mama Ottilie glimlachte en Lot stond op.

- Kom, zeide hij; geef me een zoen. Wil je niet? Moet ik je een zoen geven? Kleine, booze moesje... En waarom? Om niets. Ik weet het ten minste niet meer, waarom. Ik zoû het niet meer kunnen analyzeeren. Ja, zoo gaat het... Hoe ben ik toch zoo kalm, met zoo een kleine furie van een mama.

- Als je denkt, dat je vader kalm was...!

Van oude menschen, de dingen, die voorbij gaan...

Louis Couperus

editie Karel Reijnders, Ernst Braches, Jan Fontijn, Marijke Stapert-Eggen, H.T.M. van Vliet en Oege Dijkstra, Utrecht / Antwerpen 1988.

Gerrit Achterberg

De dichter is een koe
Gras... en voorbij het grazen
lig ik bij mijn vier poten
mijn ogen te verbazen,
omdat ik nu weer even grote
monden vol eet zonder te lopen,
terwijl ik straks nog liep te eten,
ik ben het zeker weer vergeten
wat voor een dier ik ben - de sloten
kaatsen mijn beeld wanneer ik drink,
dan kijk ik naar mijn kop, en denk:
hoe komt die koe ondersteboven?
Het hek waartegen ik mij schuur
wordt oud en glad en vettig op den duur.
Voor kikkers en voor kinderen ben ik schuw
en zij voor mij: mijn tong is hen te ruw,
alleen de boer melkt mij zo zalig,
dat ik niet eenmaal denk: wat is hij toch inhalig.
's Nachts, in de mist, droom ik gans onbewust
dat ik een kalfje ben, dat bij de moeder rust.
© Gerrit Achterberg
Uit: Eiland der ziel
Opgenomen in Verzamelde gedichten
Querido Amsterdam 1963

Hafid Bouazza

'We kunnen het niet horen,
maar wie weet met welke kreet een blad onwillig loslaat en neerdwarrelt.
Ik huiver bij de gedachte en dank mijn doofheid.'
(Hafid Bouazza, Een beer in bontjas, blz. 5)

Jan Cremer

'Het is allemaal rotzooi, estetika', stelde de achttienjarige barbarist. 'Ik sodemieter verf op een doek, ik druip, spat, sla, schop, ik vecht met verf en soms win ik.'

Anna Enquist

Ineens

Ineens was ik het vermogen
om warmte vast te houden
verloren. Nu de kinderen
het huis uit zijn, snoof ik,
ja ja. Ik kroop onder steeds
meer dekens. De kachel
loeide. De warmste van ons
tweeën kon mij niet meer
verhitten. Ik rilde en
huiverde alsof ik oog
in oog stond met de dood.

Wat ook zo was. De dood
en ik stonden op een dijk.
Tussen ons was niets dan
een aanzienlijke afstand.

Anna Enquist,
Uit: Klaarlichte dag
De Arbeiderspers 1996

Marion Bloem

'Onze moeder deed haar best om alles te vergeten. Ze sprak niet over de pap van stijfsel.
Hoe ze hun leven waagden door de fotoalbums in het vrouwenkamp stiekem te bewaren. Telkens op een andere plek.
Ze vergat de angst van haar oudste zus. Veertien. Gedwongen tot plezier. Hoe ze halsstarrig weigerde, ook toen ze dreigden haar familie kwaad te doen. De mannen bedienen met sterke drank zonder zelf te drinken. Dorst. Andere meisjes die zich gewillig lieten pakken zeiden dat zij het ook moest doen want zo erg was het niet. Zo erg nog niet. De handen van de vijand op hun borsten en hun billen.
Hoe ze alleen maar kon denken
 aan vluchten maar niet wist waar naar toe. Bij de deur stond een bewaker. En hoe ze toch ontkwam. Waar onze oma over zweeg. Behalve dat een sterke wil wint.'

Marion Bloem, 29 Juni 2009 t.g.v. de 15 augustus herdenking

Hella S. Haasse

De waarheid zet uit naarmate wij zelf groeien.
Nooit achterhalen wij haar.
(Hella S. Haasse)

Museumdag

Jaja, een bezoek aan het Mauritshuis konden we niet laten... want daar bevond zich het wereldberoemde schilderij 

HET MEISJE MET DE PAREL!

Info uit wiki:

'Het Mauritshuis huisvest het Koninklijk Kabinet van schilderijen en is een museum in Den Haag met voornamelijk schilderijen uit de Gouden Eeuw. Er hangen ook enkele topwerken uit de 18e eeuw.'

Haha, wij zijn eerder (N. vooral) fan van moderne kunst - maar dit avontuur wilden wij voor geen geld missen! Dit gebouw beschikte, net zoals overal in Den Haag, over een comfortabele infrastructuur met liften. Ook een mooie shop en daarenboven nog een hip museumrestaurant.

We hadden tickets online besteld voor de tentoonstelling

The Frick Collection - Kunstschatten uit New York (5 februari - 10 mei 2015).

'The Frick Collection leende voor deze periode een groot deel van haar wereldberoemde verzameling uit: maar liefst 36 meesterwerken zijn te zien in het Mauritshuis. De tentoonstelling bevatte werk van kunstenaars die niet of nauwelijks vertegenwoordigd zijn in Nederlandse museale collecties, zoals Cimabue, Van Eyck, Gainsborough, Constable en Ingres.'

De eerste keer dat we dit prachtige gebouw wilden bezoeken, leek de file ellenlang. Het was op een zaterdag! Bij de tweede poging meldde ik de bewaker dat we reeds tickets hadden. We mochten met het eertstvolgende groepje van 10 binnen. Oef! Ook de vaste collectie kreeg onze aandacht... Ik maakte honderden kiekjes, maar onderstaande fotookes wil ik zeker delen.


Peter Paul Rubens, Oude vrouw en jongen met kaarsen, c. 1616 - 1617

Het oordeel van Paris

De wolken van Constable

Rembrandt van Rijn, De anatomische les van Dr Nicolaes Tulp, 1632


Rembrandt,  Andromeda, 1630 (Een verhaal om duimen en vingers bij af te likken!)

Uit wiki :

4In de Griekse mythologie werd Andromeda door de held Perseus gered van een zeemonster, waaraan zij werd geofferd. Haar moeder had beweerd dat ze mooier was dan de dochters van Nereus, de Nereïden. Als straf voor die hybris zond Poseidon het zeemonster Ceto, dat dagelijks de zeeën teisterde. Het orakel had Cepheus echter verteld dat het monster zou verdwijnen als ze hem Andromeda zouden offeren. Perseus had net Medusa verslagen en vloog met zijn gevleugelde paard Pegasus langs Ethiopië toen hij Andromeda aan de rots geketend zag met enkel sieraden als kleding. Hij werd op slag verliefd en bood de jammerende Cassiopeia en Cepheus aan hun dochter te redden en het monster te verslaan. In ruil zou hij met haar huwen. De ouders stemden ermee in en Perseus doodde het monster. Andromeda was echter al uitgehuwelijkt aan de broer van Cepheus, Phineus, die haar op de bruiloft van Perseus en Andromeda kwam opeisen. Toen Cepheus en Cassiopeia hun belofte aan Perseus braken en de zijde van Phineus kozen, brak er een gevecht uit. Perseus nam het afgehakte hoofd van Medusa ter hand en versteende daarmee al zijn vijanden.

Andromeda stond aan de zijde van Perseus en schonk hem later vele kinderen. Als ode aan haar trouw werd ze door Zeus aan de hemel geplaatst. Het sterrenbeeld Andromeda is dus naar haar genoemd. Ook de andere hoofdrolspelers kregen een plek, waarbij opgemerkt mag worden dat Cassiopeia, vanwege haar ijdelheid ondersteboven werd geplaatst.'

Dit schattige mollige kleine meisje is van Govert Flinck, Meisje bij een kinderstoel 1640

Dit is ze: Het meisje met de parel van Johannes Vermeer, circa 1665-1667

En dit meisje doet zich tegoed aan een boterham met oude Rijnlandse kaas, met een sausje van mango!

En nog een ander meisje leest, tijdens de dagelijkse kroegentocht, de Volkskrant!

Om van kroegen te spreken: is dit geen perfect behang voor een literair café?