VRIJ ALS EEN VOGEL.




Vrij als een vogel, vlieg ik door de wolken
een oneindig gevoel van vrijheid om me heen

Met de wind mee vlieg ik het leven
in een wereld met vele gezichten en zoveel schoonheid

Dat ik af en toe
zo graag een vogel zou willen zijn

ONTMOETEN.


Ontmoeten is meer dan iemand tegenkomen of bij elkaar zijn.
Je ontmoet niet zoveel mensen.

Ontmoeten heeft iets van verwondering en herkenning.
De ander is het antwoord op de vraag op iets in jou.

Een echte ontmoeting raakt je.
Ze vraagt openheid van jou.

Niet dat je alles moet zeggen tegen de ander.
Maar wel dat die ander jou iets mag zeggen of vragen.

Ontmoeten is de ander binnen laten in het huis van jezelf.
Met het risico dat hij of zij ontdekt dat niet alles echt is in je huis.

Dat je je soms anders voordoet, dat je kwetsbaar ben en soms anderen gewoon napraat.
Iemand ontmoeten is iemand binnen laten in de binnenste cirkel van je leven.

Hij zal vragen naar je ervaringen, gewoontes, gevoelens en opvattingen.

Pas als je de ander zo diep laat binnendringen kun je van een ontmoeting spreken.
Een ontmoeting laat sporen na.

Gekregen van Jolanda.

DE STEEN.



Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde,
Het water gaat er anders dan voorheen.
De stroom van de rivier hou je niet tegen,
Het water vindt er altijd een weg omheen.

Misschien eens gevuld door sneeuw en regen,
Neemt de rivier mijn kiezel met zich mee.
Om hem dan glad en rond gesleten te laten rusten,
In de luwte van de zee.

Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde,
Ik leverde bewijs van mijn bestaan.
Omdat door het verleggen van die ene steen,
De stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan.

Geschreven door Bram Vermeulen

DE WOORDEN VAN DE NACHT.


Met name 's nachts, als de geluiden van de dag rustiger worden, tot de één na de ander helemaal ophoudt, wordt de waarnemer zuiverder.
De zintuigen worden niet meer gehinderd en worden scherper.
De dingen om ons heen, door dit stille uur worden gewekt, nemen verschillende vormen aan.

Je bevindt je in het diepst van de nacht, je luistert opmerkzaam naar elk gefluister, elk krakend geluid, ieder klein geritsel.
Rustig, maar waakzaam, laat je je vervullen door deze bijna onwerkelijke sfeer, terwijl je wacht op de heilige rust van de slaap.
Deze gevoeligheid, de bereidheid van de ziel, die het mogelijk maakt inzicht te krijgen uit de dingen zelf, van hen te leren terwijl je naar ze luistert, van hen leert wat houden van is of te ontdekken dat er rechtstreeks "iets" in jou is dat je hart met een mooie onbekende emotie sneller doet kloppen.

Het is alsof je een nieuw Zelf tegenkomt, iemand van wie je wil leren houden, hem een stukje bij beetje wilt leren kennen.
Iemand die "voelt" en de verborgen zijde van de dingen waarneemt.
Iemand die zich daarbij niet laat leiden door de haast van het leven, en daar niet aan gebonden is omdat hij een voorgevoel heeft van de vrijheid van de geest.

Dan zul je merken dat deze "iemand" je ziel is, en niet van jou gescheiden, die de glimlach van de diepe vrede kent.
Zo zul je je kern vinden, en "jouw" aanwezigheid en "jouw" leven bewust worden.
Vergeet niet, je bent niet het verleden, en je bent ook nog niet de toekomst.
Je "bent" in het moment, zoals alles wat met je en in je leeft, in het eeuwige NU.

DE STILTE VAN JE HART.


"Als je hart eens heel ver kon horen, dan zou de geur van de roos die ik voor je geplukt heb, heel dicht bij je mogen komen, zodat hij je kan omarmen."

"Als je ogen eens door haar schittering konden worden aangestoken, zouden woorden al haar schoonheid kunnen beschrijven."

"Graag zou ik jou die roos willen brengen, om hem aan jou te geven vanuit de stilte van mijn hart."