Woensdag 31 januari 2007
Gedicht 2
Ik hield heel veel van m'n moeke, die nu al 10 jaar geleden overleden is
MOEKE GA NU MAAR
Stevig omklemde ik haar hand
en keek haar medelijdend aan
De blik in haar vermoeide ogen,
vertelde me dat ze nog niet wou gaan
Haar mond wilde me nog iets zeggen
maar haar lippen werden stijf
Ik voelde een verkrampte hand
en de koude in haar lijf
Moeke, blijf bij mij
ik kan je echt niet missen
Lieve moe, vergeef het mij
vergeef m'n foute dingen
Stevig omklemde ze m'n hand
en ze keek me medelijdend aan
Het gereutel op haar verkrampte tong
vertelde me dat ze zou gaan
Heel langzaam ebde het leven weg
uit haar vermoeide lichaam
In haar ooghoeken verscheen nog heel spontaan
een laatste oprechte traan
Moeke ga nu maar
Ik weet nu dat je mij hebt vergeven
Lieve moe, bedankt nogmaals
voor al het fijns door jou gegeven...
eugske
MOEKE GA NU MAAR
Stevig omklemde ik haar hand
en keek haar medelijdend aan
De blik in haar vermoeide ogen,
vertelde me dat ze nog niet wou gaan
Haar mond wilde me nog iets zeggen
maar haar lippen werden stijf
Ik voelde een verkrampte hand
en de koude in haar lijf
Moeke, blijf bij mij
ik kan je echt niet missen
Lieve moe, vergeef het mij
vergeef m'n foute dingen
Stevig omklemde ze m'n hand
en ze keek me medelijdend aan
Het gereutel op haar verkrampte tong
vertelde me dat ze zou gaan
Heel langzaam ebde het leven weg
uit haar vermoeide lichaam
In haar ooghoeken verscheen nog heel spontaan
een laatste oprechte traan
Moeke ga nu maar
Ik weet nu dat je mij hebt vergeven
Lieve moe, bedankt nogmaals
voor al het fijns door jou gegeven...
eugske
