't Is weer voorbij... moederdag! Al begin ik elk jaar weer te twijfelen of ik wel moeder bén! Omdat die dag al jaren voorbij gaat zonder dat fijne gevoel van jaren geleden toen de kinderen nog klein waren...

Ik heb mezelf wel getrakteerd op één van mijn lievelingsgerechtjes... tomaat-garnaal. Mijn jongste zoon wenste me wel "Gelukkige moederdag!", maar pas na een hint, want "hij dacht er effe niet meer aan"! En pas om half zeven 's avonds kreeg ik een privébericht op facebook van een andere zoon, niét via msn of sms zoals gewoonlijk. Van de andere drie.... geen woord!

Mijn jongste zoon heeft wel wat problemen met "instanties", na een jaar schoolverlater krijgt hij nog altijd geen wachtuitkering, maar ook geen kinderbijslag, leefloon krijgt hij ook niet omdat hij nog thuis woont en mijn inkomen te hoog is!!! Dus ook geen "centen voor studenten" (hij wil terug gaan studeren, TKO, om zijn diploma secundair onderwijs alsnog te halen), dus inschrijvingsgeld, vervoer en al wat er bij komt kijken, moet van ons armoedeloontje betaald worden.

Zijn vader, Afrikaan in Afrika, had eerst beloofd elke maand een soort van onderhoudsgeld te storten, zodat hij zeker terug kon gaan studeren..... mààr gisteren kreeg mijn jongste zoon het aanbod van zijn vader dààr te komen wonen en studeren (diploma in één jaar). Hij stelt het natuurlijk heel mooi voor: zoon krijgt huis én toelage. Groot dilemma nu: zoon houdt van Afrika en het leven daar, hij heeft tenslotte Afrikaanse roots.... maar hij heeft hier een "leven", vrienden en vriendin, én zijn "thuis"! Ik wil hem niet beïnvloeden, het is een mooie kans die hij krijgt, maar wàt zou ik hem missen...!!! Ik ga hem dus voorstellen op twee paarden te wedden: ga één jaar... en houdt zéker je Belgische nationaliteit! Wat daarna komt kan je dàn nog zien!

Met het oog op de hulpgroep en website ben ik begonnen orde op zaken te stellen: archiveren mét een lijn in, ouwe archief uitpluizen.... en intussen "werk" en privé gescheiden houden... 't Is wel leuk om ook weer es te snuisteren in vergeten spullen en apart houden wat ik nà het archief nog es ter hand wil nemen en me er in verdiepen. Ouwe dagboeken, brieven en foto's.... jeugdherinneringen.... uit de tijd dat het leven nog jong en pijnloos was!

En toen... in één keer viel mijn oog op de dichtgroeiende tuin! Ik ploeterde door de wildernis en zette de grote schaar in de takken. Grof werk mag niet langer duren dan een halfuur.... de gevolgen bleven dus niet uit.....effe doorbijten doet niet meer verbijten (maar een duimspalkje is vlug gemaakt en de tijd én pijnstiller doet zijn werk).... maar het lijkt nu wel een weerspiegeling van mijn leven.... mijn tuintje lijkt een halve meter breder... en lichter.... en geeft zicht op een kleurrijke toekomst.

Liefde is een werkwoord.... óók Liefde voor jezelf!

... kan ik ook hier niet alles zeggen wat ik kwijt wil...

Omdat ik me niet wil blootgeven? Omdat ik niet het risico wil lopen dat mensen, die me mss toch persoonlijk kennen, àlles weten.... wat er zich hier in huis afspeelt? Omdàt het niet alleen over mezelf gaat....

En ook wat over mezelf gaat.... kan ik niet zomaar onder woorden brengen.... "mensen" oordelen zo vlug als ze het niet begrijpen. Maar de stress, en daardoor ook de pijn (en angst?) stapelen zich op, wat voor anderen overdreven lijkt, zit bij ons hoog.... tot het niveau van agressie bereikt wordt.... En dàn kunnen wij elkaar niet meer helpen....

Dreigementen.... niet naar mij, maar over hoé een goeie oplossing kan gevonden worden... al is dàt ook géén oplossing.... en mijn angst wordt weer groter....

Ik kreeg vorige week een uitnodiging... Party-time in mijnen hof!

Ik vermoed dat de voltallige groep van onze werkgroep aanwezig zal zijn... tof initiatief, want de bijeenkomsten zijn voorbij, maar we wilden toch contact houden. Ik hoop dat er nog meer volgt... we moeten ook nog een naam bedenken voor de werkgroep en diegenen die willen kunnen zich opgeven als meter of buddy voor de volgende groep.

Ik neem een broodpudding mee straks en die staat al heerlijk te geuren in de oven!

Elke keer dat ik een beetje energie heb, voel ik me onbreekbaar en sterk, maar voor je het weet zet je net die ene stap te ver! En ik ben het zo beu me sterk voor te doen....

Mensen hebben altijd hun oordeel al klaar al weten ze niets van je beperkingen. Je wordt al gauw lui genoemd, als je niets meer kan ondernemen, als zelfs je huishouden stil ligt door constante pijn. Als je bewegingsvrijheid écht niet zo vrij is als ze denken.

Ook hulp vragen, daar stop je op den duur wel mee.... je moet maar creatief zijn in zélf oplossingen bedenken.... maar wat moet je dan als alles al tot het minimum herleid is.... en je kan - op slechte momenten - zelfs geen straat ver stappen, en al zeker niet mét boodschappen..... En ook al vrààg je hulp.... dan begrijpt blijkbaar niemand je woorden en de dringendheid.....

Ik ben het in elk geval allemaal beu op dit moment..... mensen die uit ervaring wéten... bij hen moet je de schijn niet ophouden... en zij begrijpen dat je niet meer gelooft in: "Het leven is mooi... als de zon schijnt!"

 

Waarom denken mensen zo gauw dat ze het allemaal weten? Zelfs al heb je maanden niet van hen gehoord, toch zeggen ze hùn mening, ook al weten ze niet waar het over gaat!

Blij zijn met je leven.... jazeker, als je maar es een lichtpuntje zag... lekker eten en genieten...? Genieten? Waarvan... van eenzaamheid en duisternis...? Lekker eten, als je bijna niets meer binnenkrijgt... door angst...?

Lang twijfelde ik of ik hen een reactie zou sturen....
"Change da je een leven hébt"..... kan je dat zeggen tegen iemand die mss geen leven meer heeft, of mss op een doodlopend pad zit.... ook al blijf je positief denken, "kans op kanker..." maakt je het leven ineens veel moeilijker, vooral als er niemand is om es wat licht bij te schijnen....

Maar ik doe het niet... mensen die zo bot zijn om je te zeggen hoe je moet omgaan met "pech"... zonder te weten wat er in je omgaat... pech voor hen... maar daar heb ik geen boodschap aan!

Alleen jammer dat het mensen zijn, die je wel zelf alle steun gaf toen ze zelf problemen hadden....

De geschiedenis herhaalt zich....

Acht jaar geleden maakte ik het al mee... onderzoeken allerlei met aan 't eind de oncoloog... niks aan 't handje! Waarom heb ik dan dagen aan een stuk geweend.... waarom overheerste dan de (doods)angst....? Routine-onderzoeken...? Om uit te sluiten dàt....? Snappen ze dan écht niet dat het je leven overhoop haalt???

In de loop der jaren nog een paar "dingetjes".... fibromen...? dié verschrompelen wel op den duur! opgezette klieren...? kalkafzettinkjes.... kan geen kwaad! gewrichtje kapot door de artrose...? leer er maar mee leven! adenoom....? laat maar zitten, das goedaardig!!

Mààr...... we zién nog wel iéts..... en dàt moét effe verder onderzocht!!

En wéér.... zit ik te janken! en wéér.... ben ik bang! maar tegelijk heb ik er géén zin meer in! Niét in onderzoeken... niét in dokters en verpleegsters die je behandelen of je doof of achterlijk bent!! Als mag blijven zitten wat ze vinden.... dan hoeven ze ook niet verder op zoek naar nog méér....!