Berichten van 18 juli 2011 tot 24 juli 2011

... kan ik ook hier niet alles zeggen wat ik kwijt wil...

Omdat ik me niet wil blootgeven? Omdat ik niet het risico wil lopen dat mensen, die me mss toch persoonlijk kennen, àlles weten.... wat er zich hier in huis afspeelt? Omdàt het niet alleen over mezelf gaat....

En ook wat over mezelf gaat.... kan ik niet zomaar onder woorden brengen.... "mensen" oordelen zo vlug als ze het niet begrijpen. Maar de stress, en daardoor ook de pijn (en angst?) stapelen zich op, wat voor anderen overdreven lijkt, zit bij ons hoog.... tot het niveau van agressie bereikt wordt.... En dàn kunnen wij elkaar niet meer helpen....

Dreigementen.... niet naar mij, maar over hoé een goeie oplossing kan gevonden worden... al is dàt ook géén oplossing.... en mijn angst wordt weer groter....

Ik kreeg vorige week een uitnodiging... Party-time in mijnen hof!

Ik vermoed dat de voltallige groep van onze werkgroep aanwezig zal zijn... tof initiatief, want de bijeenkomsten zijn voorbij, maar we wilden toch contact houden. Ik hoop dat er nog meer volgt... we moeten ook nog een naam bedenken voor de werkgroep en diegenen die willen kunnen zich opgeven als meter of buddy voor de volgende groep.

Ik neem een broodpudding mee straks en die staat al heerlijk te geuren in de oven!

Elke keer dat ik een beetje energie heb, voel ik me onbreekbaar en sterk, maar voor je het weet zet je net die ene stap te ver! En ik ben het zo beu me sterk voor te doen....

Mensen hebben altijd hun oordeel al klaar al weten ze niets van je beperkingen. Je wordt al gauw lui genoemd, als je niets meer kan ondernemen, als zelfs je huishouden stil ligt door constante pijn. Als je bewegingsvrijheid écht niet zo vrij is als ze denken.

Ook hulp vragen, daar stop je op den duur wel mee.... je moet maar creatief zijn in zélf oplossingen bedenken.... maar wat moet je dan als alles al tot het minimum herleid is.... en je kan - op slechte momenten - zelfs geen straat ver stappen, en al zeker niet mét boodschappen..... En ook al vrààg je hulp.... dan begrijpt blijkbaar niemand je woorden en de dringendheid.....

Ik ben het in elk geval allemaal beu op dit moment..... mensen die uit ervaring wéten... bij hen moet je de schijn niet ophouden... en zij begrijpen dat je niet meer gelooft in: "Het leven is mooi... als de zon schijnt!"