Een bak

Allee waar hebben we vandaag weeral niet gezeten en gestaan, in een mooi puur  en oerdegelijk oud Nederlands Limburg stadje Thorn.  Je moest dat eens zien liggen zo mooi en wit blakend in de zon.  Al die witte huisjes zo kraakhelder wit en die oude stiftkerk van al die adelijke dames en prinsessen die er ooit geleefd hebben en wachtend op hun prins met het witte paard. Om als kasteelvrouwe door het leven te gaan, moesten die mij toch niet zo maar effekes 16 adelijke kwartieren kunnen bewijzen zeker; Amai das kunnen en anders kwamen ze niet in het Stift, waar vandaag niks meer van te zien is dan die oude kerk met een kerkhof rondom.  Ik waande mij vandaag in een oud dorpke met een kerk in het midden en oude huizen met pleinen rondom waar ik is heerlijk kon gaan spoken hahahahahaha.  En zoals je op de fotos ziet hieronder mij was het mooi weer en superdruk in het dorpke, er waren vele toeristen te zien.

Een mooi dorpsbeeld in Thorn.
Het witte stadje Thorn herbergt een schat aan cultuurhistorie. Al wandelend langs de prachtige Stiftskerk en de talrijke waardevolle panden in de kern van Thorn, waant de bezoeker zich in de Middeleeuwen.

Thorn dankt zijn ontstaan aan de stichting van een abdij in het laatste kwart van de 10e eeuw. De stichters waren graaf Ansfried en zijn echtgenote Hereswint. De abdij groeide uit tot een rijk wereldlijk stift voor dames van hoge adel, die werden bijgestaan door kanunniken. Aan het hoofd stond de vorstin-abdis, die in het toenmalige Duitse keizerrijk een bevoorrechte positie innam en zitting had in de Rijksdag. Ze was tevens vorstin van het Land van Thorn. Tot het vorstendom behoorden de quartieren Stramproy, Grathem-Baexem, Ittervoort-Ell-Haler en Beersel. Ruimt acht eeuwen lang was Thorn de hoofdstad van dit miniatuur-vorstendom.

De stiftsdames en de kanunniken woonden in fraaie nu nog bestaande woningen in de omgeving van de abdij. Veel van deze woningen werden herbouwd in de 18e eeuw, toen de abdij een grote bloei kende. De komst van de Fransen in 1794 maakte een einde aan dit bolwerk van vrouwelijke heerschappij met eigen rechtspraak, mini-leger en eigen muntslag. De paleisgebouwen en de eigendommen van het stift werden verkocht. Hierna volgde de sloop en er bleven enkel de kerk en enkele bedrijfsgebouwen gespaard. Met de opheffing van het stift werd Thorn teruggeworpen op zijn agrarische functie en kwam in de vergetelheid.
.

de Sint Michielskerk van Thorn.
De Sint Michielskerk of Stiftskerk in Thorn is een parochiekerk waarvan de delen grotendeels uit de 14e eeuw stammen. Het was de stiftskerk van de Benedictijner Rijksabdij in Thorn. Het is een gotische kruisbasiliek met een oostelijke crypte onder de kruising en het koor. Er is een verhoogd "vorstinnekoor" in het zuidelijke dwarspand dat ooit dicht bij het paleis van de abdis lag. De onderbouw van de toren is een restant van het westerwerk van de oudere Romaanse  kerk. Na de opheffing van het klooster in 1797 werd de oude parochiekerk gesloopt en nam de gemeente deze kerk in gebruik. De beroemde neogotische architect PJH Cuypers  restaureerde in de 19e eeuw de kerk. Cuypers liet de oostelijke kapellen slopen en verhoogde de toren.

Ansfried de stichter van de abdij van Thorn.

Ansfried werd ca. 940 geboren binnen een Frankische adellijke familie. Eerst werd hij tot 956 opgevoed door zijn oom Ruobert van Trier  en daarna door aartsbisschop Bruno van Keulen. Hij trok mee met koning Otto1, toen deze in 961 Rome belegerde om zich daar tot keizer te laten kronen. Na met aartsbisschop Bruno in Italië te zijn geweest, huwde hij in 966 met Hereswint (Hilsondis of Hildewaris), de gravin van Strijen en samen stichtten ze de abdij van Thorn. Hun dochter, Benedicta, werd hierin de eerste abdis. Ansfried werd graaf van Hoei en kwam bekend te staan als de ridder met het grote gevoel voor rechtvaardigheid, die met harde hand struikrovers opjoeg en in het nauw bracht. Hij werd geroemd om zijn karakter. Hij was een geletterd man, en velen kwamen daarom bij hem om raad te vragen.

Na een huwelijk van enkele jaren legden de echtgenoten uit vroomheid de gelofte van kuisheid af. Zij maakten zich steeds meer vrij van de aardse goederen en gaven aanzienlijke giften aan de kerken en kloosters. Hereswijt trad in het klooster.

Een mooi kannunikenhuis in Thorn.

Een mooi zichtje op het witte stadje Thorn.

Hier gaat Barbie kamperen met een kamper.

Hier Barbie als prinses Annelies bij de prinses en de bedelaar.

Barbie in de film van Pegasus

Barbie als eilandprinses

Barbie en het diamantpaleis

Omringd door de vier musketiers.

de poppenfamilie van de tsaar.

De kleinste van de Bratzfamiliebende.

Hier staan we allen in groep samen goed he !

En zoals je ziet, deze twee dames vinden het leuk om zich is uit te leven.

Wat hadden deze twee dames zich geamuseerd die dag amai zullen, ze hadden een leuk spookplekje gevonden. Die Lotte en die Hanne.

Vandaag ben ik nog is in m'n piepklein landje Neutraal Moresnet of Kelmis geweest en volk als daar was amai hoor dat was ongeluvelijk.  Het was toch nog zo mooi weerke vandaag.

Waar hebben we vandaag weeral gezeten, amai eerst de Voerstreek, vooral Moelingen, St Pietersvoeren, Remersdaal naar Teuven, en zo naar Heyenraeth, natuurlijk zaten we daar heel verloren, dan naar Epen, in Nederland, naar Vijlen, daar kwamen we aan een hotelleke dat zich alpenzicht noemde hahahaha de Alpen laat mij is goed lachen, nadien kwamen we in Vaals en stonden voor een gek caffeetje met de prachtige naam het Hijgende Hert, nadien reden we door naar het Vaalser Broek, een kasteel of zoiets, totdat we aan het drielandenpunt kwamen, en overal krioelde het van het volk amai, motos, voetgangers, wandelaars, trekkers, jeugdverenigingen op speurtocht, toeristen, autos, fietsers, renners enz....... en zo reden we verder naar Gemmenich, Moresnet, Moresnet Chapelle, en Kelmis waar we naar het natuurreservaat Altenberg of Vieille Montagne reden, en daar natuurlijk is lekker gewandelt, met aan het kasteel van Hergenrath natuurlijk superdruk, want daar was een wedstrijd schermen aan de gang met paarden die verkleed waren, jaja echte ridders waren daar heel goed bezig met hun riddertornooien.  Of wat dacht je, en ik heb m'n ogen is rondgekeken.  Van al die jonge ridders op hun paard.   Daar waren super ridders bij.  Zou daar niet een lekker hapje voor mij  tussen gezeten hebben, wie zal het zeggen.