Ik ben Martin Vanhee, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Maarten.
Ik ben een man en woon in Roeselare (België) en mijn beroep is met pensioen.
Ik ben geboren op 26/07/1955 en ben nu dus 69 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: corresponderen en zo van mensen houden en omgekeerd.
Eigenlijk geloof ik in het goede van de mensen ondanks alles, vriendschap en liefde zijn dan ook de sleutels in mijn leven. Want elke liefde heeft haar waarde al betaal je soms de prijs van pijn, verdriet en verlatenheid.
Sluit vriendschap met de bomen sluit vriendschap met de wind sluit vriendschap met de bloemen die je op de wereld vindt
Sluit vriendschap met de wolken sluit vriendschap met de maan sluit vriendschap met de sterren die aan de hemel staan
Sluit vriendschap met de golven de zee met eb en vloed maar vooral met alle mensen die je op je weg ontmoet
Broer Christiaan Vanhee
02.12.1956 - 28.07.2014
zijn dochter
Eline Vanhee
11.02.1986-14.05.2013
Volg jouw eigen weg soms kronkelend soms rechtdoor volg jouw eigen droom al lijkt hij vaag: ga ervoor!
Luister naar jouw kloppend hart het spreekt een eigen taal het kent jouw leven door en door het kent jouw verhaal.
Vertrouw steeds wat je voelt en twijfel nooit aan jezelf jij bent de zon, de maan, de ster, schitterend aan het hemelgewelf!
'Met droefheid zag ik mijn vrienden verzinken in dien stroom der zedeloosheid, verlooren lopen in de eindelooze jacht op genot. Al mijn krachten moest ik inspannen om sterk te blijven. Ik voelde mij niet geboren voor die laagheden , de nietige aardsche genoegens...'.
Wie de tekst voor de eerste keer leest, denkt dat dit de weergave is van onze dagelijkse samenleving, waar normen en waarden verdwenen zijn en enkel het instant genot van tel is.
Maar je vond al vlug het oude Nederlands, of zeg ik zelfs 'Vlaams'.
Niets is dus veranderd als je het zo ziet, want deze passage komt uit een werkje dat ik vond uit 1932!
Drie vrouwen waren bezig water te putten uit een bron even buiten het dorp. Een oude man stond er vlak bij. Hij hoorde hoe de vrouwen aan het opscheppen waren over hun zonen. "Mijn zoon is de knapste van heel de school" zei de een. "Die van mij is kampioen hardlopen. Niemand kan sneller lopen dan hij," zei de tweede. De derde vrouw zei niets. Haar zoon was niets bijzonders, iedereen wist dat. Toen de emmers vol waren liepen ze naar huis... en de oude man sjokte achter hen aan. Opeens kwamen drie jongelui hen tegemoet. "Hé, dat zijn onze zonen," zei een van de vrouwen. De eerste was zijn spieren aan het losmaken, hij groette en ging hen in een drafje voorbij. De tweede zag hen niet eens, zo verdiept was hij in eigen gedachten. De derde liep naar zijn moeder toe, en nam, zonder wat te zeggen, de zware emmer van haar over. "Nou, wat vindt u van onze zonen? vroeg de moeder van de kampioen aan de oude man. "Zonen?", zei hij, "ik heb er maar één gezien.
De liefde laat geen ruimte voor angst; volmaakte liefde sluit angst uit, want angst veronderstelt straf. In iemand die angst kent, is de liefde geen werkelijkheid geworden.
Medelijden speelt zich af in ons hoofd, maar liefdadigheid vereist handelen, je betrokken voelen bij de mensen,praten en hun dankbaarheid ondergaan....
Een verminkt slachtoffer Het lichaam van een vrouw wordt gevonden. Ze is gestenigd.
Een eenzame stem Henning Juul wordt achtervolgd door zijn verleden. Twee jaar geleden heeft hij zijn zoon verloren, bij een brand in zijn huis. Als hij weer aan het werk gaat, is hij mentaal en fysiek beschadigd. Hij moet opnieuw zijn best doen om serieus genomen te worden als misdaadverslaggever.
De moord Henning gelooft niet dat de moord zo makkelijk valt op te lossen als de politie denkt. En dan wordt er weer een dode gevonden.
Toen ik dit boek ben beginnen te lezen, dacht ik er even aan het dicht te doen, maar hoe gelukkig ben ik dat ik dit niet heb gedaan, want hoe meer bladzijden omgeslagen, hoe meer vragen, tot ik als lezer me afvroeg of dit niet geschreven is voor wat we NU meemaken in onze maatschappij. Wat dan? Je leest het in deze xxxx-thriller.
Voor de start van het werkjaar hebben we nog wat gemaild en gechat, af en toe met elkaar gesproken, over alles en nog wat. En dan volgden algauw de eerste uitnodigingen, de inschrijvingen. Uitnodigingen voor bijeenkomsten allerhander. Bijeenkomsten over de vraag of er bijeenkomsten nodig zijn, en opo de bijeenkomst spreek je af nog een keer bij elkaar te komen om af te spreken dat er nog een bijeenkomst moet komen. En zo geraakt de agenda stilletjes gevuld en zijj we tegen het eind van de week gestresd! Wie herkent het niet?!
In de universiteitsbibliotheek is het zeer stil, ook al zitten er heel veel studenten te studeren. Een jongen vraagt zachtjes aan een meisje: ‘Is deze stoel vrij?’ Het meisje antwoordt luid: ‘Nee, ik ga niet met jou naar bed!’ Alle studenten in de bibliotheek kijken op en staren de jongen aan. Hij wordt heel rood en zoekt snel een vrije plaats aan een andere tafel. Na enkele minuten staat het meisje op, wandelt langs de tafel waar de jongen heeft plaatsgenomen en fluistert triomfantelijk: ‘ik studeer psychologie. Ik weet hoe ik iemand moet manipuleren. Je was nogal beschaamd, hé?’ De jongen antwoordt luid: ‘Wat? 500 euro voor één nacht? Dat is veel te veel!’ Iedereen in de bibliotheek staart nu in shock naar het meisje. De jongen fluistert: ‘Ik studeer rechten. Ik weet hoe ik iemand schuldig kan doen lijken.’
Onderweg komen je gedachten tot rust, niet hier niet daar, maar onderweg kom je tot nieuwe gedachten! Nieuwe gedachten ontstaan als je je hoofd leeg maakt!... Durf de gedachten en de dingen die je bezighouden, opzij te zetten en even op iets anders te richten! Het kan heel verfrissend zijn als je je gedachten in de week zet! Door op je in te laten werken en er even niet mee bezig te zijn, zet je min of meer, die gedachten, "in de boekenkast", om ze te laten rijpen! Zo krijgt het vorm wordt het concreet en kun je het in praktijk brengen... Door het inzicht wat je krijgt, kun je doorbreken, wat je niet eerder doorbreken kon!
Zo veel vragen, Zo veel vragen hebben wij nog voor jou, Zo veel vragen zonder antwoord van jou,... Zo veel vragen die wij niet kunnen beantwoorden, Zo veel vragen waar moeten wij heen met die vragen,
Zo veel gedachtes, Zo veel gedachtes spoken door ons hoofd, Zo veel gedachtes die zich afvragen waarom jij, Zo veel gedachtes die jou voor altijd moeten missen, Zo veel gedachtes die wij geen plek kunnen geven zonder jou,
Zo veel herinneringen, Zo veel herinneringen aan jou, Zo veel herinneringen aan die mooie lach van jou, Zo veel herinneringen aan dingen die je deed en waar je van hield, Zo veel herinneringen aan jou waar wij elke dag aan terug denken,
Zo veel tranen, Zo veel tranen voor jou, Zo veel tranen liepen er over onze wangen, Zo veel tranen vloeiden er voor jou nu jij er niet meer bent, Zo veel tranen toen we hoorden dat je niet meer bij ons zou zijn,
Zo veel leegte, Zo veel leegte zonder jou, Zo veel leegte hier nu jij weg bent, Zo veel leegte die nooit meer door jou zelf gevuld kan worden, Zo veel leegte in ons leven nu jij zo ineens weg bent gegaan zonder afscheid,
Zo veel vragen, Zo veel gedachtes, Zo veel herinneringen, Zo veel tranen, Zo veel leegte, Chris, wij zullen jou nooit vergeten!!! Je blijft altijd bij ons in ons hart.
Leg m'n hoofd lief op je schouder Hou me vast. Streel me zachtjes door m'n haar Hou me vast... Soms wordt het allemaal eventjes te veel En bij jou zijn is dan alles wat ik wil.
Vraag me niets, zeg me niets Sla je arm om me heen Praat niet met me Houd me stevig vast.
Woorden schieten toch te kort Als ik mijn hart bij jou uitstort Praat niet met me Houd me stevig vast.
Als een kind was ik blij het tweede boek van FRANK TALLIS te vinden met titel DODELIJKE DRIFTEN.
Je bent in het huiselijke Wenen weer thuis en je wordt teruggeworpen in de tijd. Het boek mocht twee maal zo dik zijn.
1900. Wenen bruist; kunst en wetenschap fl oreren. In de cafés wordt gedebatteerd over fi losofi sche en politieke theorieën. De psychoanalyse van Freud staat in de kinderschoenen en wordt zowel als gevaarlijke nieuwlichterij beschouwd als enthousiast onthaald. De jonge dokter Max Liebermann is gecharmeerd van Freuds gedachtegoed en brengt dit in de praktijk. Dat blijft niet onopgemerkt. inspecteur Oskar rheinhardt, Liebermanns goede vriend, vraagt zijn hulp bij het onderzoek naar de mysterieuze dood van een aantrekkelijk, jong medium. Alles wijst op een misdaad van bovennatuurlijke aard, maar Liebermann weigert dat te accepteren. naast het leiden van zijn succesvolle praktijk probeert hij het mysterie te ontrafelen. in de tussentijd moet hij beslissen of hij de mooie, maar gereserveerde Clara ten huwelijk zal vragen.
'Brengt de psychologie terug in de misdaadroman, geschreven door een echte kenner.' Oliver James, klinisch psycholoog en schrijver Een ongewone en interessante variant op de psychologische thriller
Het lot moet ons zonder twijfel bij elkaar brengen, maar als twee mensen elkaar nooit ontmoeten, zullen ze ook niet verliefd worden op elklaar. Het lot kan enkel een handje helpen. Verder is liefde een werkwoord, maar dat weten we al langer. Dat geldt trouwens evenzeer voor vriendschappen. Indien deze virtueel blijven, bloeden ze langzaam doood.
Het genoegen dat we aan het gezelschap van een vrouw of een man beleven, een vrouw of een man met wie je een band hebt gekregen, is meer dan alleen maar een gefrustreerd dierlijk instinct.
Naast ons libido zijn er meer factoren. We zijn uitreraard gevoelig voor begeerte, maar zijn we ook niet op zoek naar gezelschap, een gedachtenwisseling? De troostende gedachte van een gelijkgestemde ziel?
Doe al het goede dat je kunt met de middelen de je hebt op de manier die je gewoon bent op de plaats waar je staat in de tijd die je gegeven is voor de mensen die je kent zolang het mogelijk is.
Geef mij uw goddelijke goedheid. Maagd vol van genade, Vrouwe van de glimlach, Herstel in mij de goddelijke goedheid, Leer mij te genezen wie ik heb verwond, Dat mijn lippen mogen overtromen van tederheid, Vol woorden van liefde die vrede brengen.
IK GA VOOR VERDRAAGZAAMHEID!
Dit kaarsje kreeg ik uit dank, maar er werd me gevraagd het te laten branden voor elkaar. Op mijn beurt geef ik dit licht door aan anderen, uit dank; als teken van hoop misschien, maar vooral als bevestiging, of nog meer als aanmoediging voor mensen die het nu echt nodig hebben. IK WIL ER ZIIJN VOOR U!
Als ik in India ben, is dat een groot wonder, dan wil ik er zoveel mogelijk zien.
Ik ben zo verliefd op dit land, deze nieuwe wereld, waarin ik geleidelijk een ander mens wordt.
India is zo'n boeiend land, een fascinerend land van paleizen en tempels van goden en godinnen, van Hindu's, Siksen enz….. , van kasten en paria's.
India is een land waar alles anders is als bij ons, India maakt een ander mens van u.
Wie India heeft bezocht, zal nooit meer zijn zoals voorheen was.
U leert relativeren, U gaat inzien dat er nog en andere kant aan het menszijn zit, dan die welke u hier in de luxueuze,. gehaaste, westerse wereld leerde kennen
U zult het begrip 'Tijd' anders gaan interpreteren.
Tijd bestaat immers niet in India.
Het is de gehaaste mens die de tijd heeft gemaakt .
En in India hebben de mensen geen haast.
Wie door de gids van het reisbureau van het ene monument naar het andere wordt gejaagd, zal uiteraard weinig van India leren kennen en begrijpen.
India behoort u in alle rust te leren kennen,
Doe het rustig aan, de eerste dagen niet alleen om aan het klimaat te wennen, maar veeleer om te herstellen van de cultuurschok, die u bij een eerste kennismaking met India onherroepelijk oploopt.
Ontvlucht de schok niet.
Ga hem tegemoet en verwerk hem.
Dan zult u inzien dat niet al het negatieve negatief is, dan zult u leren begrijpen waarom de armoede, die wellicht helemaal geen armoede is bestaat en waarom het verschijnsel bestaat zoals het bestaat .
Dan zult u van uw vooroordelen over India gaan houden .
U zult ernaar verlangen en gaan behoren tot de grote schare mensen die iedere kans aangrijpt om weer te kunnen genieten van de mooiste en ontroerendste ervaringen die zij in hun leven deelachtig zijn geworden: de ervaringen die India hen heeft geboden en weer zal bieden.