Ik ben Martin Vanhee, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Maarten.
Ik ben een man en woon in Roeselare (België) en mijn beroep is met pensioen.
Ik ben geboren op 26/07/1955 en ben nu dus 69 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: corresponderen en zo van mensen houden en omgekeerd.
Eigenlijk geloof ik in het goede van de mensen ondanks alles, vriendschap en liefde zijn dan ook de sleutels in mijn leven. Want elke liefde heeft haar waarde al betaal je soms de prijs van pijn, verdriet en verlatenheid.
Sluit vriendschap met de bomen sluit vriendschap met de wind sluit vriendschap met de bloemen die je op de wereld vindt
Sluit vriendschap met de wolken sluit vriendschap met de maan sluit vriendschap met de sterren die aan de hemel staan
Sluit vriendschap met de golven de zee met eb en vloed maar vooral met alle mensen die je op je weg ontmoet
Broer Christiaan Vanhee
02.12.1956 - 28.07.2014
zijn dochter
Eline Vanhee
11.02.1986-14.05.2013
Volg jouw eigen weg soms kronkelend soms rechtdoor volg jouw eigen droom al lijkt hij vaag: ga ervoor!
Luister naar jouw kloppend hart het spreekt een eigen taal het kent jouw leven door en door het kent jouw verhaal.
Vertrouw steeds wat je voelt en twijfel nooit aan jezelf jij bent de zon, de maan, de ster, schitterend aan het hemelgewelf!
Als de bomen kaler en kaler worden, als we door de bomen heen kunnen kijken, als we weer verder kunnen kijken, zien we wat verborgen lag.
Als het grijzer en donkerder wordt, de winter zich aankondigt, als we de gordijnen vroeger sluiten meer naar binnen gericht leven, als we zoeken naar geborgenheid en saamhorigheid, zien we elkaar meer.
Als het kaler en kaler wordt in ons eigen leven, mensen om ons heen wegvallen, als het rammelt aan de ramen van ons levenshuis, zien angst en onzekerheid hun kans.
Als de dagen grijzer, de avonden langer worden, als levensmoeheid ons soms overvalt, dan groeit het verlangen om verder te kunnen kijken, dan beginnen we uit te zien naar nog verborgen licht. Dan ontspruit de knop van hoop, die ons zegt: "Geef je maar over, maak je geen zorgen, het komt goed, ook al zie je zelf niet hoe."
Geef elkaar de hand als teken van vriendschap gewoon het gevoel om voor iemand iets te betekenen openheid kan je gelukkig maken het brengt warmte in je hart
Geef elkaar de hand als teken van troost gewoon het gevoel om er te zijn voor iemand kan een wereld van verschil maken het droogt de tranen in je hart
Geef elkaar de hand als teken van hoop gewoon het goede wensen voor iemand zonder egoïsme de grenzen van het verlangen verleggen het brengt zonneschijn in ons hart
Geef elkaar de hand als teken van verzoening Gewoon het goed willen maken met iemand de deugd van het vergeven zonder eerst voorwaarden te stellen het brengt opnieuw blijdschap in ons hart
Geef elkaar de hand als teken van liefde gewoon het geluk delen met iemand een innige omhelzing van onweerstaanbare gevoelens van genegenheid het doet ons hart gewoon sneller kloppen.
Ik droom van morgen, een morgen dat ik de toekomst onbevreesd tegemoet kan zien ook al was ik vandaag nog doodsbang, een morgen dat er vrede zal zijn in heel de wereld ook al wordt er vandaag nog meedogenloos gevochten, een morgen dat er overal liefde zal zijn ook al worden er vandaag nog levens vernietigd door haat en nijd.
Ik droom van morgen, een morgen, dat alle mensen hun welvaart eerlijk delen ook al worden er vandaag nog mensen uitgebuit en onderdrukt, een morgen, dat alle armoede uit de wereld is uitgebannen ook al sterven er vandaag nog mensen van de honger, een morgen dat er medicijnen zijn voor alle ziektes ook al stierf vandaag nog mijn beste vriend aan kanker.
Ik droom van morgen een morgen waarop ik wakker wordt met de vraag: wat heb jij gisteren gedaan om de wereld beter te maken, wat heb jij gisteren gedaan om noden te lenigen, vrede te brengen, liefde te geven? Elke morgen wordt gedragen door vandaag en gisteren.
In juni 1300 wordt Dante Alighieri benoemd tot een van de zes hoogste rechterlijke ambtenaren van de stadstaat Florence. Een paar uur na zijn officiële benoeming wordt hij al belast met het onderzoek naar de mysterieuze en lugubere moord op een zekere Ambrogio, een befaamd mozaïekwerker. Dante komt erachter dat de gedode kunstenaar deel uitmaakt van een groep geleerden die op verzoek van paus Bonifatius de eerste universiteit van Florence moeten stichten. Omdat hij vermoedt dat de sleutel voor de oplossing van de moord daar ligt, infiltreert hij in dit geleerd gezelschap, Terzo Cielo geheten.Raadselachtige vingerwijzingen leiden hem door ondergronds Florence, een waar inferno, waar hij langs benauwde tunnels en vochtige crypten een grillig spoor van intriges en mysteries volgt. Waarom is de paus vermoord? Wat doen de tempeliers in Florence? Hoe komt het dat er plotseling een enorme goudvoorraad in de stad aanwezig is? Tijdens zijn speurwerk groeit bij Dante het besef dat het kwaad dichterbij is dan we denken.
Het boek is een aaneenschakeling van filosofische, psychologische en religieuze gesprekken die de zoektocht omkaderen. De spanning zit niet in de beperkte actie, maar kleeft onderhuids aan de verdachten. Moeilijke detective voor een serieus gemotiveerd en intellectueel publiek.MAAR ook niet zo moeilijk, want ik heb het graag uitgelezen!
Meteen veel hilariteit in de klas, maar het is wel zo dat er kinderen en jongvolwasen zijn die om deze of gene reden, veel te gauw de humor, het kind-zijn, zijn ontstegen.
De Grote Oorlog, zoals hij toen werd genoemd, werd een bloedbad zoals er nooit eerder in de geschiedenis van de mensheid een was geweest. Tientallen miljoenen mensen lieten het leven, het precieze aantal valt niet te berekenen. Oorlog is de ultieme verschrikking. Wat restte was een gebroken moederhart. Oorlog is geen zaak van vergeelde geschiedenisboeken, maar een brandend actuele kwestie.
Ook nu woedt er op diverse plaatsen oorlog, ook nu worden mensen tegen elkaar opgezet. Zolang er een discours bestaat van ‘wij tegen de anderen’ loopt de mensheid het risico dezelfde fouten telkens opnieuw te maken. Vrede is niet iets wat ons overkomt, maar iets waaraan we moeten werken.
Vandaag elf november. Wereldwijd herdenken wij honderd jaar grote oorlog. Voor velen onder ons is dit een feestdag, een vrije dag. Een dag om dankbaar te herdenken wat zo vele jonge wensen voor ons deden om ons voorgoed een vrij leven te geven...
Ik denk vandaag in het bijzonder aan mijn grootvader die na vier jaar legerdienst meteen voor vier jaar in de loopgraven moest vechten aan de Ijzer, die zijn vrienden naast zich neergeschoten zag worden!...
Vandaag gaat mijn aandacht evenzeer uit naar het feest van Sint-Maarten, Martinus van Tours. Aan hem dank ik mijn naam. Een naamfeest wordt in onze streken niet gevierd, maar toen ik ooit in deze periode in India verbleef, werd ik overhangen met bloemen, werd een bijzondere maaltijd klaargemaakt, werd ik naar een dorpje gereden om de H. Mis bij te wonen. Ja, naamfeesten zijn daar belangrijker dan verjaardagen, en misschien terecht.
Ik kreeg op mijn naamfeest meer kaartjes toegestuurd dan op mijn verjaardag. Hou je dus niet in, en vraag om mijn adres...
Sint-Maaren is voor mij ook en stuk werkelijkheid geworden, in die zin dat ik mijn mantel graag deel, letterlijk en figuurlijk met deze die het fysisch of psychisch even moeilijk hebben . Een luisterend oor bieden, even onderdak bieden zoals je recent nog kon lezen.
Gelukkige feestdag aan allen die de naam van Martin, Martine, Maarten en afgeleiden dragen! Moge je ook op je eigen manier, en op je eigen plaats je mantel delen, aandacht schenken, zeker in deze moeilijk wordende tijden.
Jaar en dag kwam ik aan een huis voorbij waar een man in zijn zetel zat, kijkend vanachter zijn raam, gordijn lichtes opengeschoven, wellicht wachtend op .. toch iemand?! Tot plots ik merkte dat het gordijn dicht was ....Voorgoed. Ik dacht toen even: zal het ook zo mij vergaan, lezend in mijn boek, kijkend uit het raam? ik mag hopen van niet, nog denkend aan die eenzame uitvaart.
Zo kort bij Allerheiligen en Allerzielen dacht ik er aan dat we misschien ook even mogen stil staan bij mensen die ons op één of andere manier blij maakten, die vrienden werden, en ons hebben verlaten. het zijn de mensen uit ons blogland.... Denken we aan hen, bidden we voor hen!
Het is acht uur als er wordt aangebeld. Ik zie een vrachtwagen en een grote kraan even verder van mijn deur als ik de deur open. Men vraagt me of ik mijn wagen wil verplaatsten, maar deze wagen is niet van mij. Hij staat wel altijd voor mijn deur, en heb me er al vaal druk om gemaakt. Ik zou het parkeergeld eens willen zien van die buren. Zij die zelfs twee klevers op eigen poort hebben hangen dat een wagen kan worden weggesleept. Maar goed. Algauw zie ik dat de buurvrouw, nog in nachtkledij, haar wagen verplaatst. Tot de 'werkers' zeg ik dat de andere buurvrouw nooit zal opendoen als er wordt aangebeld, laat staan dat ze haar wagen zal verplaatsen. Natuurlijk heb ik het niet voor het feit dat wellicht weer voor de zoveelste maal het voetpad wordt opengebroken. Ik blijf dan ook niet kijken, maar neem mijn ontbijt, luisterend naar het geklop en geboor. Maar ik kon mijn ogen niet geloven. Na meer dan 25 jaar aandringen, want zo lang woon ik er al, komt men eindelijk een zeer oude elektriciteitspaal verwijderen die vlak voor mijn raam staat. Een paal die al even lang geen dienst meer deed, want alles was toen al ondergronds. Destijds moest ik zelf 37.000 BF ophoesten om ze te laten verwijderen. Dus met niet met. Ik meen dat het deze keer te maken heeft met verkiezingen, want nog geen tijd terug kwam men me vragen wat ik wilde verbeterd zien in mijn straat. En omdat ik niet meteen op iets kon komen, en om van hen af te zijn, zegde ik te hopen dat die paal maar gauw verwijderd zou worden. De paal is dus weg, maar het werk is, of wat had je gedacht, maar half gedaan. Er ligt een berg zand waar de paal is verwijderd, een paar stapstenen, maar het ergste van al; ze hebben dertig blokjes van mijn terras eveneens uitgehaald. Ik vraag me af hoe het ooit weer mooi (dus ook niet onderste boven!)terug zal liggen en wanneer. Nog eens een echt dagboekartikel.
Een literair en sociaal project waarbij dichters eenzaam gestorvenen begeleiden naar hun laatste rustplaats. Een project dat niet zou moeten, maar we kunnen niet om die verschrikkelijke waarheid heen. Vandaar gelukkig dat er mensen zijn die op deze of gene wijze toch een laatste eer betuigen aan de overledene.
Je hoort het in de media hoe vaker hoe meer, en dan wijst men nogal vlug naar de ongevoelige egoïstishe maatschappij. Maar heb je er ooit al bijgestaan dat, al had de overledene heel wat familie, deze geen enkel contact wou, ook al was ze amper een paar maanden voor de dood nog bij eigen broer geweest?! Ze zegde voor zichzelf te kunnen zorgen, maar liet haar adres noch andere gegevens achter aan haar nabestaanden, ook al werd door broer op aangedrongen. Er mocht zich maar iets voordoen! En helaas is deze mens in alle eenzaamheid overleden, en kreeg ze een eenzame uitvaart, niet begeleid door poëzie of lied, maar door vier betaalde dragers.... En zeggen dat ze een heel mooie uitvaart zou krijgen, maar wat doe je in dit geval? Maanden later kom je pas te weten dat ze overleden is, en daar staat de familie me heel veel vragen en maanden later heel veel papierwerk.Want plots wisten alle instanties alle familieleden wel te vinden. Dit schrijven bij het artikel dat ik hierboven vond....
Doe al het goede dat je kunt met de middelen de je hebt op de manier die je gewoon bent op de plaats waar je staat in de tijd die je gegeven is voor de mensen die je kent zolang het mogelijk is.
Geef mij uw goddelijke goedheid. Maagd vol van genade, Vrouwe van de glimlach, Herstel in mij de goddelijke goedheid, Leer mij te genezen wie ik heb verwond, Dat mijn lippen mogen overtromen van tederheid, Vol woorden van liefde die vrede brengen.
IK GA VOOR VERDRAAGZAAMHEID!
Dit kaarsje kreeg ik uit dank, maar er werd me gevraagd het te laten branden voor elkaar. Op mijn beurt geef ik dit licht door aan anderen, uit dank; als teken van hoop misschien, maar vooral als bevestiging, of nog meer als aanmoediging voor mensen die het nu echt nodig hebben. IK WIL ER ZIIJN VOOR U!
Als ik in India ben, is dat een groot wonder, dan wil ik er zoveel mogelijk zien.
Ik ben zo verliefd op dit land, deze nieuwe wereld, waarin ik geleidelijk een ander mens wordt.
India is zo'n boeiend land, een fascinerend land van paleizen en tempels van goden en godinnen, van Hindu's, Siksen enz….. , van kasten en paria's.
India is een land waar alles anders is als bij ons, India maakt een ander mens van u.
Wie India heeft bezocht, zal nooit meer zijn zoals voorheen was.
U leert relativeren, U gaat inzien dat er nog en andere kant aan het menszijn zit, dan die welke u hier in de luxueuze,. gehaaste, westerse wereld leerde kennen
U zult het begrip 'Tijd' anders gaan interpreteren.
Tijd bestaat immers niet in India.
Het is de gehaaste mens die de tijd heeft gemaakt .
En in India hebben de mensen geen haast.
Wie door de gids van het reisbureau van het ene monument naar het andere wordt gejaagd, zal uiteraard weinig van India leren kennen en begrijpen.
India behoort u in alle rust te leren kennen,
Doe het rustig aan, de eerste dagen niet alleen om aan het klimaat te wennen, maar veeleer om te herstellen van de cultuurschok, die u bij een eerste kennismaking met India onherroepelijk oploopt.
Ontvlucht de schok niet.
Ga hem tegemoet en verwerk hem.
Dan zult u inzien dat niet al het negatieve negatief is, dan zult u leren begrijpen waarom de armoede, die wellicht helemaal geen armoede is bestaat en waarom het verschijnsel bestaat zoals het bestaat .
Dan zult u van uw vooroordelen over India gaan houden .
U zult ernaar verlangen en gaan behoren tot de grote schare mensen die iedere kans aangrijpt om weer te kunnen genieten van de mooiste en ontroerendste ervaringen die zij in hun leven deelachtig zijn geworden: de ervaringen die India hen heeft geboden en weer zal bieden.