Ik ben Martin Vanhee, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Maarten.
Ik ben een man en woon in Roeselare (België) en mijn beroep is met pensioen.
Ik ben geboren op 26/07/1955 en ben nu dus 69 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: corresponderen en zo van mensen houden en omgekeerd.
Eigenlijk geloof ik in het goede van de mensen ondanks alles, vriendschap en liefde zijn dan ook de sleutels in mijn leven. Want elke liefde heeft haar waarde al betaal je soms de prijs van pijn, verdriet en verlatenheid.
Sluit vriendschap met de bomen sluit vriendschap met de wind sluit vriendschap met de bloemen die je op de wereld vindt
Sluit vriendschap met de wolken sluit vriendschap met de maan sluit vriendschap met de sterren die aan de hemel staan
Sluit vriendschap met de golven de zee met eb en vloed maar vooral met alle mensen die je op je weg ontmoet
Broer Christiaan Vanhee
02.12.1956 - 28.07.2014
zijn dochter
Eline Vanhee
11.02.1986-14.05.2013
Volg jouw eigen weg soms kronkelend soms rechtdoor volg jouw eigen droom al lijkt hij vaag: ga ervoor!
Luister naar jouw kloppend hart het spreekt een eigen taal het kent jouw leven door en door het kent jouw verhaal.
Vertrouw steeds wat je voelt en twijfel nooit aan jezelf jij bent de zon, de maan, de ster, schitterend aan het hemelgewelf!
Liefde delen, dat kan altijd, of je oud bent of jong, alleengaand of levend in een gezin, of je een baan hebt of niet, of je lichamelijk sterk bent of juist niet.
Een oudere dame, bijna blind en slecht ter been, vertelde me dat ze ernaar verlangt naar Huis te gaan. "Maar zolang ik daar nog niet ben, kan ik vriendelijk zijn voor het personeel. Ik bid voor ze. Soms praat ik met hen over God. Dat zijn bijzondere momenten. 'Liefde’ is een groot woord. Als je er kleingeld van maakt, begint het daar: bij vriendelijkheid."
Mijn ouders, uw ouders; het waren kleine spaarders en meestal éénverdieners. Vader ging uit werken en moeder bleef thuis om voor de kinderen en het huishouden te zorgen. Van hete weinige geld dat ze verdienden probeerden ze iets aan de kant te leggen als een appeltje voor de dorst. Eens ze kinderen kregen, deelden ze niet enkel van hun liefde maar zorgden toen al dat hun kinderen later het goed zouden hebben, en zetten af en toe een bedrag op een spaarrekening. Nog later werden ze aangeraden dat geld te beleggen met de zekerheid daar heel wat voor terug te krijgen. Zo werden onze ouders en wij op onze beurt aandeelhouders, al was niet één geïnteresseerd in de beursgangen. Er was een verzekerde opbrengst beloofd.... Het resultaat kennen we ondertussen; na jaren van rechtspraak, worden al die brave spaarders gedumpt! MAAR zij die er rijk van werden, gaan nu naar de beurs!
Toen ik zaterdag naar het WZC ging om mijn ouders te gaan bezoeken, was ik aangenaam verrast. Mijn moeder, pas ontslagen uit het zieknhuis, zat buiten in het zonnetje te genieten, en dat naaat vader. Zelf lag hij tot voor kort nog volledig ingepakt languit op bed. Er zijn dus nog altijd kleine mirakelen als er maar de wil is. Want zoals jullie weten hadden we hem al lang opgegeven. Hij is daarbij helder van geest, zeer geïnsteresserd in alles om zich heen, en weet velen te auseren met zijn verhalen. Het mag dus ook eens goed nieuws zijn na drie maandern van spanning en onrust tot angst. Moeder heeft daar dus heel even de prijs voor betaald, maar genooit alvast terug van de eerste echte warmte!
SeniorenNet werd opgericht om het senioren eenvoudiger te maken op INERNET te surfen, maar het doel is voorbijgestreefd.
Te jonge gasten aan het roer die de wereld van ouderen niet echt kennen! Mijn gedacht, maar zo haken voor de zoveelste maal heel velen af, voor wie het bloggen ergens nog enige vorm was en is van contact en afleiding!
Toen ik recent nog in Antwerpen was, had ik ze willen aanspreken, maar ze waren allen zo onbereikbaar. Wel overtuigd van hun geloof, en dat verbergen ze dan ook niet. Zelfs een heel jonge man zag ik met de gebedssjaal onderr zijn mantel, hand in hand met een meisje. Neen, die mensen geven geen aanleiding tot ruzie. Ik heb trouwens nog zo een gebedsdoek hier liggen zoals op onderste foto. Dit logje geïnsprireerd door de 'ontmoetingen' en het Paasfeest.
Al verkocht ik mijn bezittingen omdat ik voedsel aan de armen wilde geven, al gaf ik mijn lichaam prijs en kon ik daar trots op zijn – had ik de liefde niet, het zou mij niet baten.
Een citaat dat vele reacties los kan maken, maar laat me toe het bij het essentiële te houden:
WAT BEN IK MET GELD EN BEZITTINGEN ALS IK JE NIET KAN BEMINNEN, NIET BEMIND WORD? KORTOM ALS IK ZONDER LIEFDE LEVEN MOET.
Tijdens een fundraisingdiner van de Venetiaanse beau monde raakt commissario Brunetti in gesprek met de oude Contessa Lando-Continui over haar kleindochter die op vijftienjarige leeftijd bijna verdronk en daardoor een hersenbeschadiging opliep. Ze heeft zich nooit neergelegd bij dit drama en zoekt antwoorden op haar vragen. Brunetti belooft uit medelijden met de Contessa de zaak nog eens te bekijken, en ontdekt dat er inderdaad een zaak is.
Te midden van de dagelijkse drukte van het Venetiaanse leven, tekent zich het verhaal af van een vrouw die door het noodlot gevangen raakte in een eeuwige jeugd.
“Brood, Bed en Bad” zijn voor de mens elementaire biologische levensbehoeften. De mens is echter meer dan enkel een biologisch wezen. Daarom heeft hij, ook in een verzorgingsstaat, aan die drie B’s niet genoeg.
Er zijn nog andere B’s die geen enkel mens kan missen. Die andere B’s hebben te maken met het hart, met de psyche, met de binnenkant, met mens-zijn.
Enkele van die B’s zijn: Begeleiding, Begrip, Belangstelling, Bemoediging, kortom Brandende liefde.
Miljoenen mensen op de wereld, ver weg en dichtbij, snakken naar brood, bed en bad, maar ze snakken vaak nog meer naar de hartverwarmende B’s, naar erkenning van hun mens-zijn.
Wees niet bang. Goedheid is sterker dan slechtheid. Licht is sterker dan duister. Liefde is sterker dan dood. Jezus – gezicht van God – stond op uit de dood!
In een afgelegen abdij in Duitsland ontmoeten de kopstukken van alle religies van de christelijke traditie elkaar. Ze vormen het Ibrahim-comité dat twee keer per jaar in de grootste geheimhouding beraadslaagt over de dreigende beschavingsoorlog tussen de islam en het christendom. Alle aanwezigen hebben trouw gezworen aan de regels van het genootschap. Ontrouw wordt onverbiddelijk met de doodstraf betaald.
Ondanks de strenge veiligheidsmaatregelen slaagt journalist Harry Witters er in om de abdij binnen te dringen. Hij was tot voor enkele maanden een onbetekenende redacteur bij een advertentieblad, nu gaat een wereld van intriges, moord en hypocrisie voor hem open. Wat wil de Vaticaanse geheime dienst van hem? Welke rol speelt de vriendin van zijn overleden vader? Is paus Romanus wel die Heilige Vader? De waarheid is onthutsend. Maar kan hij die waarheid publiceren? Als de westerse wereld verneemt wat Harry Witters weet, dreigt de ondergang.
Het Ibrahim-comité is een spionageroman waarin de auteur de grenzen tussen journalistiek en politiek aftast. Het is vororal de weerslag van hoe de Islam onze christelijke wereld overneemt, met politieke en geestelijke leiders van vandaag.
Laten we daarbij de blik gericht houden op Jezus, de grondlegger en voltooier van ons geloof: denkend aan de vreugde die voor hem in het verschiet lag, liet hij zich niet afschrikken door de schande van het kruis.
Hij hield stand en nam plaats aan de rechterzijde van de troon van God.
‘EEN VAN JULLIE ZAL MIJ OVERLEVEREN.’ MATTEÜS 26,14-25
Verraden worden door een van je beste vrienden, het is zo hartverscheurend pijnlijk, zo onbegrijpelijk en indroevig! En daarna door allen in de steek gelaten en verloochend worden. Het moet ongelooflijk veel pijn gedaan hebben!
Heer Jezus, juist dan hebt U, in een teder gevend gebaar, U zelf helemaal, als brood en wijn weggeschonken aan ons, voor ons, voor mij. Hoe kon U dat Heer? Stil kijk ik naar U.
Jezus wil ons in de goede week laten zien dat waarachtig leven vraagt dat je moeilijke dingen niet uit de weg gaat, dat je trouw blijft aan je levensopdracht: je dienstbaar maken aan medemensen.
Ik hoop dat jullie allemaal ezels willen zijn, geen domme ezels, ook al zijn jullie dat misschien in de ogen van anderen, die er niets van begrijpen. Maar wel trouwe ezels, bereid om lasten van anderen mee te dragen. Misschien ook een beetje koppige ezels, koppigheid schijnt ook een eigenschap van ezels te zijn. Koppigheid in de zin dat je je niet op sleeptouw laat nemen door de mode van deze tijd, die houding van ieder voor zich en God voor ons allen, maar dat je durft vasthouden aan je overtuigingen. Dan alleen doen we recht aan die profeet Jezus, die koning op een ezeltje.
Jezus en zijn vrienden naderen Jeruzalem. Ze staan op de Olijfberg. Daar zegt Jezus tegen twee leerlingen: ‘Ga naar het dorp vlak voor je. Jullie zullen daar een ezelin vinden. Ze is vastgebonden en er staat een veulen bij. Maak ze los en breng ze bij Me. Als er iemand iets van zegt, zeg dan: “De Heer heeft ze nodig. Hij zal ze meteen terug sturen.” ’
De leerlingen gaan weg en doen wat Jezus gevraagd heeft. Een tijd later brengen ze de ezelin en het veulen. Ze leggen er kleren overheen. Jezus gaat op de ezelin zitten. Zeer veel mensen spreiden hun kleren uit op de weg, anderen snijden takken van de bomen en leggen die op de weg. De mensen die voor Jezus uit lopen en de mensen die Hem volgen, roepen luid: ‘Hosanna, leve Jezus, de Zoon van David. Gezegend is Hij die komt in de naam van de Heer. Hosanna, leve Jezus.’
Doe al het goede dat je kunt met de middelen de je hebt op de manier die je gewoon bent op de plaats waar je staat in de tijd die je gegeven is voor de mensen die je kent zolang het mogelijk is.
Geef mij uw goddelijke goedheid. Maagd vol van genade, Vrouwe van de glimlach, Herstel in mij de goddelijke goedheid, Leer mij te genezen wie ik heb verwond, Dat mijn lippen mogen overtromen van tederheid, Vol woorden van liefde die vrede brengen.
IK GA VOOR VERDRAAGZAAMHEID!
Dit kaarsje kreeg ik uit dank, maar er werd me gevraagd het te laten branden voor elkaar. Op mijn beurt geef ik dit licht door aan anderen, uit dank; als teken van hoop misschien, maar vooral als bevestiging, of nog meer als aanmoediging voor mensen die het nu echt nodig hebben. IK WIL ER ZIIJN VOOR U!
Als ik in India ben, is dat een groot wonder, dan wil ik er zoveel mogelijk zien.
Ik ben zo verliefd op dit land, deze nieuwe wereld, waarin ik geleidelijk een ander mens wordt.
India is zo'n boeiend land, een fascinerend land van paleizen en tempels van goden en godinnen, van Hindu's, Siksen enz….. , van kasten en paria's.
India is een land waar alles anders is als bij ons, India maakt een ander mens van u.
Wie India heeft bezocht, zal nooit meer zijn zoals voorheen was.
U leert relativeren, U gaat inzien dat er nog en andere kant aan het menszijn zit, dan die welke u hier in de luxueuze,. gehaaste, westerse wereld leerde kennen
U zult het begrip 'Tijd' anders gaan interpreteren.
Tijd bestaat immers niet in India.
Het is de gehaaste mens die de tijd heeft gemaakt .
En in India hebben de mensen geen haast.
Wie door de gids van het reisbureau van het ene monument naar het andere wordt gejaagd, zal uiteraard weinig van India leren kennen en begrijpen.
India behoort u in alle rust te leren kennen,
Doe het rustig aan, de eerste dagen niet alleen om aan het klimaat te wennen, maar veeleer om te herstellen van de cultuurschok, die u bij een eerste kennismaking met India onherroepelijk oploopt.
Ontvlucht de schok niet.
Ga hem tegemoet en verwerk hem.
Dan zult u inzien dat niet al het negatieve negatief is, dan zult u leren begrijpen waarom de armoede, die wellicht helemaal geen armoede is bestaat en waarom het verschijnsel bestaat zoals het bestaat .
Dan zult u van uw vooroordelen over India gaan houden .
U zult ernaar verlangen en gaan behoren tot de grote schare mensen die iedere kans aangrijpt om weer te kunnen genieten van de mooiste en ontroerendste ervaringen die zij in hun leven deelachtig zijn geworden: de ervaringen die India hen heeft geboden en weer zal bieden.